نذر امام (ره) برای بهبود هاشمی

کد خبر: ۱۱۲۹۵۷

تاریخ: ۰۵ خرداد ۱۳۹۲ - ۰۶:۱۱

شرق: شب چهارم خرداد ۱۳۵۸ اکبر هاشمی‌رفسنجانی داخل منزلش بود که مورد اصابت گلوله قرار گرفت و به این ترتیب ترور نافرجام اکبر هاشمی‌رفسنجانی در تاریخ معاصر ایران ثبت شد. شب چهارم خرداد ۱۳۵۸ دو نفر به در منزل هاشمی‌رفسنجانی مراجعه می‌کنند و اظهار می‌دارند که ما حامل پیام خصوصی برای آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی هستیم. محافظان به آنان اجازه ورود می‌دهند و پس از نشستن در اتاق و حرکات غیرعادی مراجعه‌کنندگان، آیت‌الله هاشمی به قصد آنان آگاه می‌شود و با آنان درگیر می‌شود.

عفت مرعشی، همسر اکبر هاشمی‌رفسنجانی ماجرا را اینطور روایت کرده: «پاسدار از پشت شیشه می‌بیند که آقای هاشمی با یک نفر دیگر گلاویز شده‌. من در را که باز کردم و این صحنه را دیدم. پریدم جلو. آقای هاشمی را پرت کردم روی زمین. یادم آمد که منافقین به سر آقای مطهری شلیک کرده بودند. خودم را انداختم روی آقای هاشمی و دست‌هایم را دور سر او گرفتم. این پدرسوخته نیز هیچ ابا نکرد. دستش را زیر دست من آورد و دو تا تیر پشت سر هم خالی کرد. دیدم خون از شکم آقای هاشمی بیرون زده. چادری را که برای نماز برداشته بودم، دور بدن آقای هاشمی بستم. فاطمه شروع کرد به جیغ زدن و...»

این ترور توسط «گروه فرقان» صورت گرفت و بعدها تروریست‌های فرقان دستگیر شدند، قبل از هاشمی‌رفسنجانی، آیت‌الله مرتضی مطهری و تیمسار قرنی در آغاز سال ۱۳۵۸ توسط فرقان ترور شده بودند.

روزنامه کیهان در آن زمان نوشت: «پس از انتشار خبر سوءقصد به آیت‌الله هاشمی‌رفسنجانی، شهید رجایی، مهندس مهدی بازرگان، آیت‌الله طالقانی، حجت‌الاسلام دعایی - سفیر جدید ایران در عراق، امیرانتظام - سخنگوی دولت، آیت‌الله خامنه‌ای، صباغیان - معاون نخست‌وزیر و گروه کثیری از شخصیت‌های سیاسی و مذهبی به بیمارستان آمده و حال ایشان را جویا شدند.»

امام خمینی(ره) بلافاصله پس از دریافت خبر، برای بهبودی حال آیت‌الله هاشمی نذر کرد‌. امام گفت: «بدخواهان باید بدانند هاشمی زنده ‌است، چون نهضت زنده است. من به آقای هاشمی فرزند برومند اسلام تبریک می‌گویم که در راه هدف تا نزدیک شهادت به پیش رفته و سلامت و ادامه خدمت ایشان را از خدای تعالی خواستارم.» آیت‌الله خامنه‌ای آن روز درباره ترور هاشمی گفت: «آیت‌الله هاشمی ۱۵ سال است نمودار کامل صداقت و صفای انقلابی و خستگی‌ناپذیری در صحنه مبارزه‌ است و ما چوب عدم‌وابستگی و استقلال خود را می‌خوریم.