در حاشیه ی انتشار تصاویر منتسب به دختر میرحسین ؛ ذبح اخلاق - مصطفی فقیهی

برخی چون با کسی درافتند، می خواهند او را از ریشه براندازند، می پندارند که دشمنی و مخالفت، حدودی ندارد ، لذا به حقوق مخالفان تجاوز می کنند. همینطور که براساس اصول و سرشت تازه شکل گرفته ی سیاست ایران، و در هنگامه ی نزاع و درگیری، "شکستن حدود اخلاق" رواست! در این بازار سیاه نزاع، "کلوخ را پاداش نه حتی کلوخ، که سنگ است" ! تو می توانی برای زمین زدن رقیب از هر صناعت جعل و ابزار تهمت و افترایی استفاده کنی تا پیروز میدان شوی!

کد خبر: ۱۲۳۶

تاریخ: ۲۰ بهمن ۱۳۸۹ - ۰۴:۵۹

یکم: سعدی علیه الرحمه در گلستان چنین می فرماید که "یکی از پسران هارون الرشید پیش پدر آمد خشمناک که فلان سرهنگ زاده مرا دشنام مادر داد. هارون، جلسای حضرت را گفت: جزای چنین کس چه باشد؟ یکی اشارت به کشتنش کرد و دیگری به زبان بریدن و دیگری به مصادره کردن و نفی. هارون پسر را گفت: ای پسر، کرم آنست که عفو کنی و اگر به ضرورت انتقام خواهی تو نیزش دشنام مادر ده نه چندان که انتقام از حد بگذرد که آنگه ظلم از طرف تو باشد و دعوی از قبل خصم

به قول مولانا:

چون خدا خواهد که پرده کس درد     میلش اندر طعنه ی پاکان برد
چون خدا خواهد که پوشد عیب کس       کی زند در عیب معیوبان نفس

چون خدا خواهد که مان یاری کند      میل ما را جانب زاری کند

ای خنک چشمی که آن گریان اوست      ای همایون دل که آن بریان اوست

دوم: براساس آنچه ظرف یکی دو روز گذشته در رسانه ها منتشر شد، باشگاه خبرنگاران جوان، رسانه ی متعلق به سازمان صدا و سیما، در اقدامی غیراخلاقی که می توان، آن را اوج "بی اخلاقی و دشمنی در درگیری ها و اختلاف ها" دانست، با آب و تاب فراوان و ادبیاتی که گویی کشف هزاره اتفاق افتاده، تصاویری منتسب به دختر میرحسین موسوی منتشر کرد تا در این روزگار مبارک دهه ی فجر، کیستی و چیستی برخی افراد و جریان ها به هنگامه ی قدرت، عسرت و عداوت، عیان گردد.

فاجعه آمیزتر آنکه بسیاری از رسانه های منتشر کننده ی این خبر با تیترهایی چون "عکس:دختر میرحسین در حال... "، اولی ترین اصول انسانیت و اخلاق را زیر پا نهادند و البته به مشمئزترین شکل ممکن، با چنین تیترهایی، "گدایی مخاطب" کردند و...

سوگمندانه اما، با وجود تاکیدات دلسوزانه ی رهبر انقلاب ، چند صباحی است "اخلاق" از زبان و کلام بسیاری سیاست پیشگان کشور، رخت بربسته است.

نگارنده ضمن آنکه نظرات سیاسی خود را دارد، اما تاکید می کند که این یادداشت تنها ابعاد غیراخلاقی جامعه ی سیاسی ایران را تبیین و بررسی می کند و اساساً [در این یادداشت] کاری به دلیل و شکل اختلافات و درگیری های سیاسی موجود ندارد.

اما در این اقدام کم سابقه ی مطرح شده توسط رسانه ها، آنچه بدان توجه نشده عبارتند از ؛

اولاً: برجسته شدن "دشمنی و کینه توزی در اختلاف" در فضای سیاست ایران

ثانیاً: ایجاد تلقی اشتباه گناه نبودن "ظلم به ظالم" و ضرورت آن !  ؛ در واقع به فرض دشمنی میرحسین با ملت ایران، دختر او چه گناهی کرده؟

ثالثاً: به فرض بروز چنین رفتاری از سوی دختر میرحسین، رسانه ای کردن آن را چه می توان معنا کرد؟

توضیح: مقصود نگارنده در ذیل، تنها تبیین موارد فوق است و بدون پیش داوری و تنها در قالب استدلال و روایات تاریخی و دینی و در ادامه طرح پرسش، حصول نتیجه را به بینندگان فهیم "انتخاب" واگذار می کند :

تا بوده چنین بوده که "هر جا و زمانی که درگیری و اختلاف بوده، طرفین، خطوط قرمز اخلاق را دریده و به حقوق یکدیگر تجاوز کرده اند" و کم پیش امده که دو گروه، جریان یا فرد خاصی با یکدیگر اختلافی داشته باشند و مدارا پیشه کنند.  گوآنکه "ابواسحاق ابراهیم بن ادهم" (از عرفا و زهّاد نیمه اول قرن دوم هجری) می گفت: من بیست سال در جستجوی کسی هستم که چون خشمگین شود، جز حق نگوید، اما چنین فردی را نیافتم. (البصائر و الذخائر)

اما، برخی چون با کسی درافتند، می خواهند او را از ریشه براندازند، می پندارند که دشمنی و مخالفت، حدودی ندارد ، لذا به حقوق مخالفان تجاوز می کنند. همینطور که براساس اصول و سرشت تازه شکل گرفته ی سیاست ایران، و در هنگامه ی نزاع و درگیری، "شکستن حدود اخلاق" رواست! در این بازار سیاه نزاع، "کلوخ را پاداش نه حتی کلوخ، که سنگ است" ! تو می توانی برای زمین زدن رقیب از هر صناعت جعل و ابزار تهمت و افترایی استفاده کنی تا پیروز میدان شوی!

اما آیا سیاستمداران و مردان رسانه ای ایران، چنین پیروزی را مباح می دانند؟ سئوال این است که آدمی، پیروزی را به چه بهایی می خواهد؟ اگر مقصود آدمی ظلم نیست پس نباید، دشمنی پیشه کند، حتی اگر مغلوب ماجرا باشد! اما اگر برای برخی سیاستمداران ما، پیروزی به هر قیمتی (حتی به قیمت زیر پانهادن اصول اولیه انسانیت) رقم خورد، گرچه او پیروز میدان است، اما بازنده ی اخلاق، مردانگی و اصول اولیه ی انسانیت و احکام اسلام است.

قران در برخی آیات، تعدی کنندگان را ستمگر می خواند و می فرماید:  فَمَنِ اعْتَدَی بَعْدَ ذَلِکَ فَلَهُ عَذَابٌالیم: پس از این، هر که تعدی کند، عذابی دردناک در پیش خواهد داشت

لاتعتدوا إنّ الله لايحبّ المعتدين: تعدی نکنید که خداوند تعدی کنندگان را دوست ندارد

ثانیاً: ایجاد تلقی اشتباه گناه نبودن "ظلم به ظالم" و ضرورت آن!  ؛ در واقع به فرض دشمنی میرحسین با ملت ایران، دختر او چه گناهی کرده؟

در نگاه عده ای، اساساً چیزی به نام ستم به ظالم موضوعیت ندارد! می پندارند "هر چه آنسوی نزاع، قسی القلب تر و ستمکار تر و کارنامه ای سیاهتر داشته باشد، مجوز همان اندازه ستم و چه بسا بیشتر، نه تنها رواست که ضروری است!

همین که احساس شود برخی مخالفان، ستمکارند و ظالم و .... ، هر ظلمی (به زعم این افراد) آزاد می شود. این دسته، می پندارند ظلم به ظالمان، ظلم نیست و ظلم در جایی مصداق می یابد که طرف مقابل ظالم نباشد!

نمونه ی بارز این نوع رفتار "ابواسحاق مختار ثقفی" است. این روزگار نیز، توام است با نمایش سریالی با همین نام و مضمون و احتمالاً در رثای او. مختار پس از شهادت مظلومانه ی امام حسین (ع) و یارانش، علم قیام برافراشت و قاتلان ایشان را کشت! تا اینجای کار دست مریزاد "شیعه" برازنده ی اوست که قاتلان فرزند رسول خدا (ص) را قصاص کرد. اما آنچه محل جدل و مباحثه است، چگونگی قتل قاتلان است.

بنا به آنچه در تاریخ آمده "مختار در درگیری با سپاه دشمن و قاتلان فرزند رسول خدا (ص) از مسیر عدالت خارج و به دام ظلم افتاد. او بسیاری از قاتلان را پس از دستگیری، شکنجه و مثله کرد و گاه در اتش سوزانید، گاه بدن آنان را تکه تکه و در دیگ آب جوش ریخت، گاه دست و پایشان را با میخ به زمین کوبید و .... ، اقداماتی که با روح اسلام مغایر است و با سیره رسول خدا (ص) و اهل بیت علیهم السلام، در تضاد!

و سوگمندانه ، همین تایید بی امان مختار در قصاص و ارتکاب اعمال مغایرش (مانند پخش همین سریال مختارنامه که پرداخت بدان بماند برای آینده)، خود غفلتی بزرگ است از این اصل کلیدی و تاکیدی است بر علاقه ی برخی بر این روند!

از دید قرآن کریم ، بزرگترین ستم آن است که " نگذارند نام خداوند در مساجد یاد شود "؛ حال ببینید خداوند حکیم، در برابر این نوع ستمکاران که غایت ظلم و جفا بر آدمی عنوان شده اند، چه توصیه هایی می کنند.

خداوند حکیم در آیه دوم سوره ی مائه می فرمایند:

«و لا یجرمنکم شنان قوم ان صدوکم عن المسجد الحرام ان تعتدوا و تعاونوا علی البر و التقوی و لا تعاونوا علی الاثم و العدوان و اتقوا الله ان الله شدید العقاب؛ و خصومت با جمعیّتى که شما را از آمدن به مسجد الحرام (در سال حدیبیه) بازداشتند، نباید شما را وادار به تعدّى و تجاوز کند! و (همواره) در راه نیکى و پرهیزگارى با هم تعاون کنید! و (هرگز) در راه گناه و تعدّى همکارى ننمایید! و از (مخالفت فرمان) خدا بپرهیزید که مجازات خدا شدید است! (مائده/2).

قرآن می فرماید دشمنی این قومی که شما را مانع شدند از مسجد الحرام بعلاوه هزار کار بد دیگری که کرده بودند، جنگ بدر و احد و خندق را اینها بپا کرده بودند، سبب نشود که شما از حد تجاوز کنید. سپس می فرماید که در کارهای نیک تعاون داشته باشید و در کارهای بد نه.

در آن آیه دیگر می فرماید: «و لا یجرمنکم شنان قوم علی الاتعدلوا اعدلوا هو اقرب للتقوی؛ هرگز دشمنی یک قوم شما را وادار نکند بر اینکه عدالت نکنید (یعنی با دشمن خودتان هم به عدالت رفتار کنید)، به عدالت عمل کنید که عدالت به تقوا و پرهیزگاری نزدیکتر است» (مائده/8).

در آیه 190 سوره بقره نیز می فرماید: «و قاتلوا فی سبیل الله الذین یقاتلونکم و لاتعتدوا ان الله لا یحب المعتدین؛ و در راه خدا با کسانی که با شما می جنگند نبرد کنید ولی تجاوز نکنید؛ همانا خدا تجاوزگران را دوست ندارد».

امیرالمومنین نیز می فرماید: المومن ینصف من لاینصفه: مومن انصاف می ورزد به کسی که به او انصاف نمی کند امام صادق نیز می فرمایند: لابظلم الاعداء: مومن به دشمنانش هم ستم نمی کند.

همچنین در روایتی عجیب که نشانگر اوج اعتقاد به "عدالت" است، حضرت اميرالمومنين (ع) به قنبر دستور داد مردى را حد بزند، قنبر اشتباها سه تازيانه زيادتر زد. على عليه السلام سه تازيانه زيادى را از او قصاص گرفت . (بحارالانوار)

همچنین امیرالمونین پس از ضرب خودن از سوی ابن ملجم و دستگیری وی، به فرزندانش سفارش کرد با وی مدارا کنند و فرمود: از انچه می خورید و می اشامید به او بدهید و بستری نرم برایش بگسترید

هنگامی که برای آن حضرت، در بستر مرگ کاسه ای شیر اوردند اندکی بیاشامید و بقیه را برای ملجم فرستاد و بار دیگر سفارش کرد که از غذای او کم نگذارند:

اطعموا من طعامی و اسقوه من شرابی فان انا عشت رایت فیه رایی و ان انا مت فاضربوه ضربه لاتزیدوه علیها:

من از انچه می خورم و می اشامم به او بدهید پس اگر من زنده ماندم خود می دانم که چه کنم و اگر مردم، به او یک ضربت بزنید و نه بیشتر.

ایشان در وصیتشان چنین فرموده اند: یا بنی عبدالمطلب! لاالفینکم تخوصون دماء المسلمین خوضاض تقولون قتل امیرالمومنین ! الا لا تقتلت بی الا قاتلی، انظر اذا اتا مت من ضربته هذه فاضربوه ضربه بضربه: یعنی هان! پسران عبدالمطلب! نبینم در خون مسلمانان فرود بروید و بگویید امیرالمونین را کشتند. بدانید که جز قاتل من نباید کسی کشته شود . بنگیرد که اگر من از این ضربت او مردم، او را فقط یک ضربت بزنید

این مقدمه ی طولانی در وصف و تبیین "دشمنی و "کینه ورزی در اختلاف " بود و دانستیم، خداوند تبارک و تعالی، رسول و اهل بیت معصوم و بزرگوارش در قبال دشمن (انهم اشقی الاشقیایی از جنس ابن ملجم)، چه دستوراتی می دهند .....

حال بنگریم امروز تا چه اندازه به دستورات آنان عمل می شود.

امیرالمومنین در تبیین شیعه ی واقعی می فرمایند: الذین ان غضبو لم یضلموا: شیعیان ما کسانی هستند که اگر غصب کنند ظلم نمی کنند.

آیا در این مورد خاص (انتشار تصاویر منتسب به دختر میرحسین موسوی)، در راستای همان راه و منش است یا خلاف آن؟ آیا می توان منتشرکنندگان این نوع اخبار و تصاویر را، شیعه ی امیرالمومنینی دانست که در بستر مرگ، فکر "برخود احتمالی تندروانه با ابن ملجم" رهایش نمی کند؟

اساساً سئوال این است : حتی اگر بپذیریم که میرحسین موسوی ، ظالم و ستمگر است، آیا سزای او، به میدان آوردن دختر اوست؟

اساساً سئوال این است که در این کارزار و درگیری های سیاسی، دختر میرحسین چه گناهی کرده است؟ این سئوال مهمی است که باید منتشر کنندگان این تصاویر، بدان پاسخ گویند.

حال که تصاویر در وسعت گسترده در اینترنت و کشور منتشر شده، طبعاً طرح چنین مباحثی، طلبیده می شود. سئوال این است:

به فرض بروز چنین رفتاری از سوی دختر میرحسین موسوی، رسانه ای کردن آن ، دو نتیجه ی زیانبار و گناهی نابخشودنی دارد :

نخست: اشاعه ی فحشا :

فحشا ، خود گناهی کبیره است ، اما اشاعه ی فحشا گناهی است بس بزرگتر.

آیت الله شهید مطهری در کتاب آشنایی با قران، در مورد "اشاعه ی فحشا" می گویند: قرآن كريم تكيه فراوانى روى اين مساله دارد كه جو جامعه اسلامى نبايد جو تهمت و بهتان و افترا و بدگويى باشد.مردم مسلمان موظفند كه هر وقت چيزى در مورد برادران و خواهران مسلمان خود شنيدند، مادامى كه به سرحد يقين قطعى-نه ظن و گمان-نرسيده‏اند كه جاى شك و شبهه نباشد، و يا بينه شرعى اقامه نشده است، آنچه مى‏شنوند، به اصطلاح معروف «از اين گوش بشنوند و از گوش ديگر بيرون كنند» و به تعبير ديگر همانجا كه مى‏شنوند دفن كنند، و حتى به صورت اينكه «من شنيدم‏» هم نقل نكنند، نه تنها به صورت يك امر قطعى نقل نكنند، حتى اينطور هم نگويند كه «من چنين چيزى شنيده‏ام‏» .همين گفتن «شنيدم‏» هم «پخش‏» است و اسلام از پخش اين نوع خبرهاى كثيف و ناپاك و آلوده ناراضى است.مخصوصا يك جمله در ذيل دارد كه مى‏فرمايد: « و الله يعلم و انتم لا تعلمون مى‏خواهد بفرمايد كه شما نمى‏دانيد اين جنايت، چقدر جنايت‏بزرگى است و طبعا هم نمى‏دانيد كه عقوبت اين جنايت چقدر بزرگ است.اسلام مى‏خواهد كه محيط و جو جامعه اسلامى بر اساس اعتماد متقابل و حسن ظن و ظن خير و بر اساس خوب گويى باشد نه بر اساس بى اعتمادى و بدگمانى و بد گويى، و لهذا اسلام غيبت را آنچنان حرام بزرگى دانسته است كه تعبير قرآن اين است: «و لا يغتب بعضكم بعضا ا يحب احدكم ان ياكل لحم اخيه ميتا»

دوم: بی حیثیت و بی آبرو کردن دختری مسلمان

روایت است که پیغمبر اكرم ( ص ) ، در حضور اصحاب فرمود: «الا اخبركم بشر الناس» آیا به شما خبر ندهم كه بدترین مردم كیست؟ گفتند: «بلی یا رسول الله». فرمود: بدترین مردم آن كسی است كه خیر خودش را از دیگران منع می كند و هر چه دارد تنها برای خودش می خواهد. آن هایی كه حاضر بودند، گمان كردند با این مقدمه دیگر بدتر از این افراد كسی نیست.

ایشان اضافه کردند: آیا می خواهید به شما بگویم از این بدتر كیست؟ صنف دیگری را ذكر فرمود. اصحاب گفتند: خیال كردیم بدتر از این گروه دوم دیگر كسی نیست.پیامبر فرمود: آیا می خواهید از آن بدتر را به شما بگویم كیست؟

اصحاب متعجب شدند و به یکدیگر نگاه کردند و پرسیدند: مگر بدتر ازاینها هم هست؟ آنگاه، پیامبر صنف سوم را فرمود: بدتر از این افراد، مردمان بد زبان و تهمت زنندگان هستند.

خداوند حکیم قرآن نیز می فرماید: «وَ مَنْ یَکْسِبْ خَطیئَةً أَوْ إِثْمًا ثُمَّ یَرْمِ بِهِ بَریئًا فَقَدِ احْتَمَلَ بُهْتانًا وَ إِثْمًا مُبینًا»؛ «و کسی که خطا یا گناهی مرتکب شود، سپس بی گناهی را متهم سازد، بار بهتان و گناهِ آشکاری بر دوش گرفته است.»1

یکی از مسائلی که در قرآن کریم بسیار بر آن تأکید شده و گناهی بسیار بزرگ به حساب آورده شده است، تهمت زدن خصوصاَ تهمت زدن به زنان است: «إِنَّ الَّذینَ یَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ الْغافِلاتِ الْمُؤْمِناتِ لُعِنُوا فِی الدُّنْیا وَ اْلآخِرَةِ وَ لَهُمْ عَذابٌ عَظیمٌ»؛ « کسانی که زنان پاکدامن و بی ‏خبر (از هرگونه آلودگی) و مؤمن را متهم می ‏سازند، در دنیا و آخرت از رحمت الهی بدورند و عذاب بزرگی برای آنهاست.2 «یَوْمَ تَشْهَدُ عَلَیْهِمْ أَلْسِنَتُهُمْ وَ أَیْدیهِمْ وَ أَرْجُلُهُمْ بِما کانُوا یَعْمَلُونَ»؛ «در آن روز زبان ها و دست ها و پاهایشان بر ضدّ آنها به اعمالی که مرتکب می ‏شدند گواهی می ‏دهد.»3

همچنین می فرماید: «وَ الَّذینَ یُؤْذُونَ الْمُؤْمِنینَ وَ الْمُؤْمِناتِ بِغَیْرِ مَا اکْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتانًا وَ إِثْمًا مُبینًا»؛ «و آنان که مردان و زنان با ایمان را به خاطر کاری که انجام نداده ‏اند آزار می ‏دهند؛ بار بهتان و گناه آشکاری را به دوش کشیده‏ اند.»4

مجازات تهمت در دنیا و آخرت

خداوند در قرآن می فرماید: «وَ الَّذینَ یَرْمُونَ الْمُحْصَناتِ ثُمَّ لَمْ یَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَداءَ فَاجْلِدُوهُمْ ثَمانینَ جَلْدَةً وَ لا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهادَةً أَبَدًا وَ أُولئِکَ هُمُ الْفاسِقُونَ إِلاَّ الَّذینَ تابُوا مِنْ بَعْدِ ذلِکَ وَ أَصْلَحُوا فَإِنَّ اللّهَ غَفُورٌ رَحیمٌ»؛ «و کسانی که آنان پاکدامن را متهمّ می ‏کنند، سپس چهار شاهد(بر مدّعای خود) نمی ‏آورند، آنها را هشتاد تازیانه بزنید و شهادتشان را هرگز نپذیرید؛ و آنها همان فاسقانند، مگر کسانی که بعد از آن توبه کنند و جبران نمایند (که خداوند آنها را می ‏بخشد)؛ زیرا خداوند آمرزنده و مهربان است.
.........

با این اوصاف و فرض این تصور که "اساساً فرزند میرحسین موسوی از چنین تصاویر بی اطلاع باشد" و در شرایطی که "نقل چنین خبر و ادعایی" (با فرض مواردی که اشاره شد) در هر محفلی گناهی است نابخشودنی؛ چگونه می توان به بهانه اختلاف سیاسی، تصویر فردی را که اولاً: از قطعیت آن مطلع نیستید / ثانیا: نقشی در طرفین درگیری ندارد / ثالثا: آبرو و حیثیت دختری مسلمان، نقل محافل شده، منتشر کرد؟

و نکند منتشرکنندگان این تصاویر، کلید بزنند فاز تازه ی چنین بی اخلاقی ها و ناجوانمردانگی ها؛ که آنگه، در این بازار بی حیثیتی، آبرو به سان متاعی ناچیز و بیقدر، در هر جا و زمانی، خرید و فروش می شود ....

چه نیک گفت مولوی که:

این جهان جنگ است کل چون بنگری / ذره با ذره ، چو دین با کافری

* مصطفی فقیهی
مدیرمسئول و سردبیر
[email-masked]