پژمان جمشیدی: درهای تیم ملی فوتبال روی هنرمندان باز است / تماشاگر جدی تئاتر بوده‌ و هستم

کد خبر: ۱۳۸۴۴۵

تاریخ: ۰۴ آذر ۱۳۹۲ - ۱۸:۴۰

پژمان جمشیدی که بعد از سریال «پژمان» این روزها در حال تمرین یک تئاتر است، می‌گوید هنوز خودش را در قامت یک بازیگر ارزیابی نمی‌کند.

به گزارش خبرآنلاین، این فوتبالیست که امسال با بازی در سریال «پژمان» محبوبیت زیادی کسب کرد و قرار است به زودی روی صحنه تئاتر هم بیاید، تاکید می‌کند برای ادامه جدی‌تر هنر بازیگری هنوز تصمیمی نگرفته است.

پژمان جمشیدی با بیان این که هیچ وقت در زندگی‌اش به طور جدی به بازیگری در سینما و تلویزیون فکر نکرده بوده است، می‌گوید: «بازی در تلویزیون تجربه شیرینی بود که خوشحالم مردم از آن استقبال کردند. با این حال با یک کار نمی‌توان ادعای بازیگری داشت و به هیچ وجه خودم را در این قامت ارزیابی نمی‌کنم.»

او که به همراه بهاره رهنما این روزها در حال تمرین نمایش «بادی که تو را خشک کرد، مرا برد» با کارگردانی علی نرگس‌نژاد است، ادامه می‌دهد: «این کار بر اساس داستانی از خانم رهنما اجرا خواهد شد که درامی خانوادگی است و به نوعی تکمیل‌کننده نمایشی از ایشان به نام «چشم‌هایی که مال توست» شمرده می‌شود.»

جمشیدی در مقایسه تجربه کار تلویزیونی و تئاتری تاکید می‌کند: «نقش‌آفرینی در تئاتر سخت‌تر، جدی‌تر و بکرتر از تلویزیون و سینماست و با این حال خوشحالم که فرصت می‌یابم با تماشاگران ارتباطی زنده و رو‌درو داشته باشم و با نفس آنان بازی کنم.»

بازیکن سابق تیم پرسپولیس می‌افزاید: «این نمایش یک درام جدی است که بر خلاف سریال «پژمان» رگه‌های طنز ندارد و از این جهت هم برایم تفاوت دارد.»

او با اشاره به این که در سال‌های گذشته از تماشاگران پر‌و‌پا قرص نمایش‌های روی صحنه بوده است، می‌گوید: « با تئاتر بیگانه نیستم و با وجود سختی کار امیدوارم به خوبی از عهده بازی روی صحنه که از آن هنرمندان بزرگی به سینما و تلویزیون رفته و جاودانه شده‌اند، بر بیایم.»

پژمان جمشیدی در واکنش به این پرسش که برخی از هنرمندان حضور چهره‌های غیر تئاتری در عرصه بازیگری را مورد نقد قرار می‌دهند، پاسخ می‌دهد: «در بازی فوتبال در کنار هنرمندان خیلی وقت‌ها آنان با خنده می‌پرسند آیا امکان دارد به تیم ملی دعوت شوند که من می‌گویم درها به روی آنان هم باز است و من خودم خیلی خوشحال می‌شوم روزی شاهد حضور یک هنرمند در تیم ملی شوم. در واقع فکر نمی‌کنم قرار است کسی جای دیگری را تنگ کند.»