آموزه های آزادی مرزبانان

کد خبر: ۱۵۵۲۰۰

تاریخ: ۱۸ فروردين ۱۳۹۳ - ۰۸:۰۶

روزنامه شرق روز دوشنبه در سرمقاله خود با عنوان « آموزه های آزادی مرزبانان» نوشت:هموطنان اهل سنت و به ویژه شخص مولوی عبدالحمید، به نوبه خود و همگام با عزم ملی، عملکرد شایسته تقدیری داشتند و علاوه بر نفی صریح و علنی اقدامات خشن گروگانگیرها، در حد توان خویش به روند رایزنی های منتهی به آزادی مرزبانان، مدد رساندند.

در این مطلب که به قلم « داوود محمدی » است می خوانید: سرانجام ماجرای مرزبانان گروگان گرفته شده، ختم به خیر شد. هرچند، شهادت جمشید دانایی فر از شیرینی فرجام ماجرا کاست اما بازگشت چهار مرزبان باقیمانده به آغوش وطن، در جامعه موجی از شادی آفرید. آغاز و پایان این گروگانگیری، همانند هر رخداد دیگری، حاوی نکات و آموزه هایی است:

1- از همان ابتدای انتشار خبر گروگانگیری، موضوع، موردتوجه افکار عمومی قرار گرفت و موضع گیری منفی مردمی را برانگیخت. اعلام خبر اعدام جمشید دانایی فر توسط گروهک «جیش العدل» تحول مهمی بود که اعتراض ها را به «انزجار» تبدیل کرد. در این میان، فضای مجازی و به ویژه «شبکه های اجتماعی»، در بازتاب دادن خشم عمومی از اقدام گروگانگیرها، نقش بسزایی ایفا کردند. این نکته، مهر تایید مجددی بود بر نقش آفرینی جدی ابزارهای نوین ارتباطی در گستره داخل و خارج کشور. اقدامات «جامعه مدنی» نیز از دیگر رخدادهای موثر بود. تحویل نامه 5/1میلیون امضایی ایرانیان به نمایندگی سازمان ملل در تهران که «بان کی مون» را مخاطب قرار داده و خواستار آزادی مرزبانان ایرانی شده بودند، فقط یک نمونه از تحرک تاثیربرانگیز جامعه مدنی در چارچوب منافع ملی بود.

در چنین فضایی بود که اقدام گروگانگیرها با واکنش های منفی جهانی نیز مواجه شد که از آن جمله می توان به موضع گیری آمریکا و دبیرکل سازمان ملل در محکوم سازی اقدام گروهک تروریستی«جیش العدل» اشاره کرد.

2- مقامات امنیتی، نظامی و دیپلمات ها نیز کارنامه قابل توجهی از خود برجای گذاشتند. آنان با وجود توصیه های شتابزده برخی که خواهان به کارگیری سریع «مشت آهنین» بودند، ترجیح دادند در سکوت خبری، راهکارهای کم هزینه تر و موثرتری را پیگیری کنند که نه تنها به آزادی گروگان ها بینجامد، بلکه انزوای گروهک «جیش العدل» را هم تشدید و بستر اقدامات مشابه آتی را بخشکاند. تحمل انتقادهای تند برخی عجول ها و پیگیری مداوم و نتیجه بخش راهکارهای غیرنظامی، نقطه درخشان عملکرد این مقامات بود که شاید بنا به ملاحظات ملی هرگز نتوانند تمامی تلاش خود را اطلاع رسانی کنند.

3- هموطنان اهل سنت و به ویژه شخص مولوی عبدالحمید، به نوبه خود و همگام با عزم ملی، عملکرد شایسته تقدیری داشتند و علاوه بر نفی صریح و علنی اقدامات خشن گروگانگیرها، در حد توان خویش به روند رایزنی های منتهی به آزادی مرزبانان، مدد رساندند. رویکرد هوشیارانه هموطنان و علمای اهل سنت به ماجرای گروگانگیری، در زمره عوامل تاثیرگذاری بود که تلاش «جیش العدل» را برای ایجاد شکاف میان ایرانیان شیعه و سنی خنثی کرد و نشان داد در چارچوب منافع ملی و الزامات اخلاقی، ایرانیان، فارغ از گرایش مذهبی شان، در همدوشی و همگامی با یکدیگر، تردیدی به دل راه نمی دهند.

4- هرچند، ناکامی گروگانگیر ها و آزادی مرزبانان در کانون توجه افکار عمومی قرار گفته، اما فراسوی این دستاورد درخشان باید توجه کرد که اثبات انزوای هر تفکر خشونت گرایی همانند گروهک «جیش العدل» و نیز تقویت همگرایی شیعه و سنی، نتیجه درخشان تری است که پیامدهای آن تا مدت مدیدی بر فضای سیاسی و مذهبی کشور حاکم خواهد بود. این توفیق گرانسنگ، مرهون مدیریت هوشیارانه بحران و اولویت دهی راهکارهای مبتنی بر فشار افکار عمومی و رایزنی در چارچوب منافع ملی بود.

5- از تجارب منفی ماجرا هم باید روی اطلاع رسانی ضعیف انگشت نهاد که در موضوعی ملی، نوعی سردرگمی ایجاد کرده بود. تعدد افرادی که در مناصب مسوول و غیرمسوول، همزمان، خبرهای متفاوت و گاهی متناقضی را اعلام می کردند و موجبات شادی یا نگرانی بی پایه مردم را فراهم می کردند، نشان داد در چنین مواقعی باید نهاد، کمیته مشترک یا شخصی به عنوان اطلاع رسان و سخنگو معرفی شود تا اطلاع رسانی سریع و دقیق پدید آید.