پیروانی: کارلوس کروش باید بماند؛ نباید اشتباه ژاپن را تکرار کنیم

کد خبر: ۱۸۷۱۳۴

تاریخ: ۰۶ بهمن ۱۳۹۳ - ۱۳:۴۴

پیروانی خطاب به مربی پرسپولیس می گوید:«طرف یک زمان از این تیم انتقاد می کرد تا پست بگیرد.حالا که گرفته به دنبال چیست؟جایگاه کروش؟»

به گزارش خبرورزشی؛تفاوت وجود دارد میان یک مربی که انتقادات خود را به شکل منطقی از کارلوس کروش بیان می کند و کسانی که فقط به قصد حمله به سرمربی تیم ملی مصاحبه می کنند. باور نمی کنید؟ صحبت های ما با افشین پیروانی مربی تحصیلکرده فوتبال ایران را بخوانید تا خودتان تفاوت ها را پیدا کنید.

آیا هجمه برخی مربیان ایرانی علیه کارلوس کروش را منصفانه می دانید؟

وقتی تیمی می بازد یا نتیجه نمی گیرد انتقادات شروع می شود که متأسفانه اغلب هم غیر منصفانه است. همین کارلوس کروش خیلی کارها کرد که خیلی از مربیان ایرانی جرأت آن را نداشتند!

مثلاً چه کارهایی؟!

خسرو حیدری بازیکن بزرگ و قابل احترامی است. همین که کروش او را روی نیمکت می نشاند و به وریا غفوری بازی می دهد یا اینکه به جای امیرحسین صادقی با تجربه جام جهانی از مرتضی پورعلی گنجی 22 ساله بازی می گیرد کار هر کسی نبود. کروش حتی رضا قوچان نژاد که گل صعود ما به جام جهانی برزیل و تنها گل ما در آن رقابت ها را به ثمر رساند را ذخیره سردار آزمون 20 ساله می کند. آیا اینها کم است؟!

ولی سرمربی پرسپولیس گفته که کروش این جوانان را که از خانه خاله نیاورده است!

من نمی خواهم اسم کسی را بیاورم ولی طرف یک زمانی مرتب از تیم پرسپولیس انتقاد می کرد که پستی در این باشگاه بگیرد که الحمدلله هم گرفت. حالا به دنبال چیست؟ جایگاه کروش؟! چند روز دیگر لیگ قهرمانان آسیا آغاز می شود ولی آقایان در پرسپولیس جوری یارگیری کرده اند که فقط خودشان سردر می آورند، حتی دستیاران آنها هم نمی توانستند در این رابطه نظر بدهند. می خواهم به مربی پرسپولیس بگویم که اگر بیل زن بودی باغچه خودت را بیل می زدی و بهتر است اول به فکر پرسپولیس باشی و دلسوز تیم ملی نشوی!

همچنین سرمربی پرسپولیس خطاب به کارلوس کروش گفته است «زمانی که من سرمربی پرسپولیس بودم تو کجا بودی؟!»

راست می گوید، آن زمان که در اوایل دهه 90 این آقا کاپیتان تیم ملی بود، کارلوس کروش تیم ملی جوانان پرتغال را به عنوان سرمربی قهرمان جهان کرد. او بازیکنان بزرگی مثل روی کاستا، فرناندو کوتو، لوئیز فیگو و... را به دنیای فوتبال معرفی کرد و حالا... واقعاً برخی ها بدون مطالعه حرف هایی می زنند که هر آدمی را به خنده وا می دارد!

بی تعارف ما باید عراق را می بردیم، آن هم بعد از 10 نفره شدن؟!

وقتی 10 نفره شدیم 2 بار گل خوردیم و باز به بازی برگشتیم. این کار فوق العاده ای بود که کروش و بچه هایش انجام دادند. همین تیم ملی عراق با وجود آنکه لیگ ندارد اما 5 برابر ما لژیونر دارد. همین عراق در سال 2007 قهرمان جام ملت های آسیا شد. آخرین قهرمانی ما در جام ملت های آسیا کی بود؟ دوستان ضد حمله و ضربات ایستگاهی را جزو تاکتیک های فوتبال نمی دانند و به آن معترضند در حالی که نمی آیند بگویند تیم 10 نفره آخر چگونه باید گل بزند؟! تنها راه گل زدن ضد حمله و ضربات ایستگاهی است که کروش هم همین کار را کرد.

بعضی ها هم بحث پلن B را مطرح می کنند و می گویند تیم ما برخلاف فاز دفاع در بخش هجومی تاکتیک مناسبی ندارد!

من هم اعتقاد دارم در 50 متر رو به جلو مشکل داریم و خود کروش هم این موضوع را می داند اما مگر این نقصان با 50 روز اردو برطرف می شود؟ این مشکل بزرگ فوتبال ایران است. باشگاه های ما باید بازیکنان تکنیکی و رو به جلو بسازند. کروش در تیم ملی ابزار این کار را نداشت. شما همین امارات را ببینید که مهدی علی سرمربی ایرانی الاصل این تیم حدود 9 سال می شود با این بچه ها کار کرده است. تیم امارات به المپیک صعود کرده و بازیکنان مستعد همان تیم به رده بزرگسالان رسیدند البته من هم از کروش انتقاد دارم.

بفرمایید.

اولی که همان 50 متر رو به جلو بود که گفتم و مشکل فوتبال باشگاهی ماست و دومی هم بازی دوستانه با عراق بود. هر چند با تیم دوم خود مقابل عراق بازی کردیم اما ترس حریف از ما ریخت و جایز نبود قبل از جام ملت ها به مصاف این تیم برویم.

حالا با این تفاسیر فکر می کنید کارلوس کروش باید بماند یا برود؟

کارلوس کروش شناخت کافی از فوتبال ایران پیدا کرده است. ما باید از سرنوشت ژاپن درس بگیریم. ژاپنی ها آلبرتو زاکه رونی سرمربی ایتالیایی خود را کنار گذاشتند و خاویر آگیره را آوردند تا مثلاً نتایج بهتری بگیرند اما دیدید چه شد؟ ژاپنی ها به امارات باختند و در مرحله یک چهارم نهایی جام ملت های آسیا حذف شدند. ما نباید همان اشتباه ژاپنی ها را دوباره تکرار کنیم.

اگر این اتفاق افتاد و عذر کروش خواسته شد، چطور؟

باید یک مربی بزرگتر از کروش را بیاوریم. این اعتقاد من است که هیچ مربی ایرانی نمی تواند جانشین کروش شود و کار او را دنبال کند. شاید این حرف من به عنوان یک مربی ایرانی با مخالفت هایی هم روبه رو شود اما حقیقت محض است.