چه قوانینی درباره نفی خشونت علیه زنان در ایران تصویب شده است؟

کد خبر: ۲۴۱۴۹۷

تاریخ: ۱۷ آذر ۱۳۹۴ - ۱۴:۲۲

نایب رئیس انجمن ایرانی مطالعات زنان به تشریح قوانین تصویب شده در ایران در زمینه نفی خشونت علیه زنان در اسنادی مانند قانون مدنی پرداخت.

دکتر زهرا داور در نشست تخصصی منع خشونت علیه زنان با موضوع خشونت خانگی که در پژوهشگاه علوم انسانی برگزار شد اظهار کرد: همیشه گفته می‌شود که در زمینه قانونی در حوزه منع خشونت علیه زنان خلاء وجود دارد؛ این در حالی است که قانونگذار به منع و نفی خشونت علیه زنان پرداخته است. در ماده 1103 قانون مدنی آمده که زن و شوهر مکلف به حسن معاشرت هستند.

وی با اشاره به پروژه انجام شده به سفارش شورای فرهنگی اجتماعی زنان گفت: دراین پروژه از 700 زن درباره انتظاراتشان از همسرشان پرسیدیم و بیشتر آنها پاسخ دادند که از همسرانشان انتظار دارند کتکشان نزنند، خرجی بدهند. زنان کم سن و سال تر نیز اظهار کردند که خواهان اعتماد بیشتر همسرانشان به آنان هستند.

داور با اشاره به یکی دیگر از مفاد قانون مدنی ایران اظهار کرد: ماده‌ای در جهت مقابله با خشونت علیه زنان داریم که هم بین وکلا و هم قضات بسیار محجور است. این ماده، ماده 1115 قانون مدنی است که بر اساس آن اگر زنی در خانه مشترک مورد ضرر جانی، مالی یا شرافتی قرار گیرد می تواند خانه را ترک کند و عدم تمکین محسوب نمی‌شود. نفقه نیز به او تعلق می‌گیرد.

نایب رئیس انجمن ایرانی مطالعات زنان اضافه کرد: بر اساس ماده 1130 قانون مدنی از مصادیق عسر و حرج می‌توان به ترک انفاق، ضرب و شتم و خشونت جسمی اشاره کرد. در قانون حمایت از خانواده نیز می‌توان به چند ماده اشاره کرد. در ماده 16 این قانون، تاسیس مراکز مشاوره را برای حل و فصل اختلافات زوجین پیش بینی کرده است.

وی تاکید کرد:‌ قوانین می‌توانند مبنای عمل قرار گیرند؛ به شرط آنکه آنها را به درستی بشناسیم. بدین منظور احتیاج به شناخت و احتیاج به آموزش داریم. بدین منظور لازم است زنان به عنوان مثال مصادیق حسن معاشرت و سوء معاشرت را بشناسند.

داور در ادامه گفت: بر اساس ماده 1178 قانون مدنی والدین باید به ترتیب فرزندان خود بپردازند. اگر مردان به درستی تربیت شوند کمتر با خشونت‌های خانگی مواجه خواهند بود.

وی در پایان تصریح کرد: در اصل 2 قانون اساسی، بحث کرامت انسان مطرح شده است. خشونت عملی بر خلاف کرامت انسانی است. بنابراین ما مبناهای قانونی لازم را داریم اما شناخت کافی نسبت به آنها نداریم و این قوانین را به درستی عمل نمی‌کنیم.