فوتبالیست های سیاستمدار را بشناسید!

در این گزارش به مرور چندی از ستارگان می پردازیم که بعد از خداحافظی از دنیای فوتبال وارد سیاست شدند.

کد خبر: ۲۵۹۲۲۶

تاریخ: ۰۱ فروردين ۱۳۹۵ - ۱۱:۲۷

همیشه ترکیب رنگ نه چندان واضح سیاست در رنگ سبز فوتبال جزو دغدغه های اصلی عاشقان مستطیل سبز بوده است. کسانی که به جز 22 نفری که دنبال یک توپ می دوند خیلی با چیز دیگری کار ندارند. مگر آن چیز حاشیه های مربوط به همین کار باشد. برای عاشقان فوتبال اصلا مهم نیست که کدام شخصیت سیاسی چه نقشی در کدام تیم دارد. برای آنها فقط موفقیت تیم محبوبشان مهم است و بدون شک همه ترجیح می دهند دنیای فوتبال خالی از هرگونه سیاسی کاری باشد. چرا که همه به این باور رسیده اند که فوتبال و سیاست دو بحث کاملا جدا از هم هستند. در ایران هم بار ها شاهد ورود سیاست به فوتبال بوده ایم. برای مثال همین چند سال پیش که بحث انتقال تیم های تهرانی به شهرستان ها مطرح شد. طرحی که برای تیم هایی مثل پاس تهران اجرایی شد و نتیجه آن وضعیت بدی است که این تیم قدیمی فوتبال کشور در حال حاضر دارد. نزدیک به 2 ماه قبل هم اینفانتینو، رئیس جدید فرانسوی فیفا قبل از انتخابات فیفا روبروی عادل فردوسی پور نشست و از این گفت که اصلا موافق ورود سیاست به فوتبال نیست و این دو را کاملا جدا از هم می بیند.

با این حال در طول سال های گذشته، چهره های سرشناسی از دنیای فوتبال بوده اند که بعد از پایان دوران بازی شان وارد سیاست شدند. کسانی که گاهی موفق بوده اند و گاهی هم فهمیده اند به در این کار نمی خورند. در این گزارش به مرور چند چهره شاخص فوتبالی می پردازیم که با ورود خود به سیاست خیلی ها را شگفت زده کردند.

روماریو

مهاجم تیم افسانه ای تیم ملی برزیل که حتی اگر بعد از پایان فوتبالش وارد سیاست هم نمی شد هیچکس او را از یاد نمی برد. قهرمانی سال 1994 با برزیل در جام جهانی و انتخاب به عنوان بهترین بازیکن جام، یکی از بزرگترین افتخارات روماریو است. مهاجم دوست داشتنی فوتبال برزیل سال 2010 وارد سیاست شد و به عنوان یکی از اعضای حزب سوسیالیست برزیل در مجلس این کشور حضور پیدا کرد. اتفاقا روماریو یکی از مهم ترین مخالفان برگزاری جام جهانی 2014 در برزیل بود. اما در نهایت این اتفاق نیفتاد و تلاش های بی نتیجه ماند و جام جهانی 2014 با تمام فراز و نشیب ها در برزیل برگزار شد.

کاخا کالادزه

مدافع گرجستانی و هم تیمی چندین ساله شوچنکو در آث میلان که دوران فوتبالش خیلی بی سر و صدا تمام شد و بازیکنی بود که نسبتا از حاشیه دور بود. مدافع چپ سابق میلان و جنوا سال 2012 از دنیای فوتبال خداحافظی کرد و به سمت سیاست رفت. کالادزه در اکتبر سال 2012 به نمایندگی از حزب دموکرات کشورش گرجستان وارد پارلمان شد و به عنوان وزیر توسعه منطقه ای دولت منصوب شد. مدافع سابق تیم ملی گرجستان و باشگاه میلان که به تازگی به عنوان وزیر نفت و انرژی کشور گرجستان انتخاب شده، چندی پیش با زنگنه وزیر نفت ایران هم در گرجستان ملاقات داشته است.

رومان پاولیوچنکو

مهاجم 1 متر و 88 سانتی متر تیم ملی روسیه که شاید تاتنهام مطرح ترین تیمی باشد که او در آن بازی کرده است. رومان بیشتر فوتبال خود را به بازی در تیم های باشگاهی کشورش اختصاص داد و بعد از 3 سال بازی در لوکوموتیو مسکو در حال حاضر برای تیم کوبان کرانسودار بازی می کند. پاولیوچنکو در 51 بازی که برای تیم ملی کشورش به میدان رفته است، 21 بار گلزنی کرده و یکی از مهم ترین گل های او بر می گردد به بازی روسیه و هلند در یک چهارم نهایی یورو 2008 که گل دقیقه 51 او نقش زیادی در پیروزی 3-1 روس ها داشت. بعد از این درخشش هری ردنپ سرمربی تاتنهام پاولیوچنکو را به وایت هارت لین برد ولی مهاجم روس تاتنهام خیلی آن طور که همه انتظار داشتند در لیگ جزیره موفق نبود. اما از همان سال 2008 مهاجم روسیه ای تاتنهام کمی ذهن خود را مشغول حواشی سیاسی خارج از زمین کرد. پاولیوچنکو از جایی وارد سیاست شد که در انتخابات شورای شهر خودش یعنی استاوروپول 63 درصد آرا را کسب کرد. البته که آن زمان گفته می شد این جنب و جوش زیاد پاولیوچنکو در سیاست تصمیمی مشترک بین او و حزب پوتین رئیس جمهور روسیه بوده است. در آن زمان تعدادی از کارشناسان روس اعتقاد داشتند که شاید بحران مالی به وجود آمده در روسیه روی دستمزد بالای او تاثیر داشته باشد و همین نکته کمی او را نگران کرده بود. در عین حال ترکیب کردن وظایف سیاسی با زندگی فوتبالی او کاری بود که به نظر سخت می رسید و همین شد که دیگر خیلی اثری از او در سیاست دیده نشد.

مارک ویلموتس

سرمربی حال حاضر تیم ملی بلژیک که بدون شک یکی از بهترین های تاریخ فوتبال کشورش هم بوده است. ویلموتس چند سالی است که بلژیک را حسابی سر زبان ها انداخته است. او از سال 2012 کار خود را به عنوان سرمربی در تیم ملی کشورش آغاز کرده و در این مدت به دستاورد های خوبی رسیده است. اگر از صعود به جمع 16 تیم نهایی جام جهانی و یک باخت سربلند در مقابل آرژانتین بگذریم به 2 بار قرار گرفتن او و تیمش در رتبه نخست رنکینگ فیفا می رسیم. ویلموتس تیمی ساخته که حتی در یورو 2016 یکی از شانس های قهرمانی به حساب می آید و خیلی ها را منتظر خود نگه داشته است. سرمربی تیم ملی بلژیک سال 2003 که از فوتبال کنار رفت در یک اقدامی عجیب روی به سیاست آورد. او با هدف توسعه پروژه های ورزشی وارد مجلس کشورش شد اما 2 سال بیشتر دوام نیاورد و به دلایل مختلف که خیلی هم مشخض نشد از کار خود استعفا داد. کاری که خیلی عرف نبود و حتی اعتراض منتقدان را هم در پی داشت.

آندره شوچنکو

مهاجم به یاد ماندنی تیم ملی اوکراین و البته بازیکنی که با میلان آن زمان در اوج کلی خاطره در ذهن علاقه مندان به فوتبال ساخته است. مهاجم تیم های میلان، چلسی و دیناموکیف که در سال 2012 از فوتبال خداحافظی کرد، همیشه به عنوان یکی از بهترین مهاجمان دنیای فوتبال شناخته شده است. هیچکس زوج خط حمله میلان رویایی سال های قبل که توسط او و اینزاگی تشکیل شده بود را فراموش نخواهد کرد. در ژوئن 2012 و بعد از خداخافظی از فوتبال، شوچنکو به حذب سوسیال دموکرات کشورش اوکراین پیوست. در حالی که خیلی ها فکر می کردند او با توجه به علاقه ای که خیلی از آن صحبت کرده بود به سمت مربیگری روی بیاورد اما مهاجم سابق میلان به شدت در سیاست غرق شده است. البته بسیاری از سیاست مداران و کارشناسان اوکراینی اعتقاد دارند که او می تواند در کار خود موفق باشد.

ژورژ وآ

خیلی ها از وآ  به عنوان سرشناس ترین مهاجمان فوتبال آفریقا و یکی از افتخارات این قاره یاد می کنند. مهاجم سابق تیم میلان شاید تنها بازیکنی باشد که به عنوان بهترین فوتبالیست جهان انتخاب شده است اما با تیم ملی کشورش تا به حال نتوانسته در جام جهانی حاضر شود. ژورژ وآ  سال 2005 وارد سیاست شد و در انتخابات ریاست جمهوری کشورش لیبریا شرکت کرد اما به دلیل تحصیلات کم و فقدان تجربه سیاسی کافی و البته شهروند فرانسه بودن در انتخابات شکست خورد.