نیویورکر:

پیام رای دهندگان ایرانی چه بود؟/ انتخابات اسفند، نقطه بازگشتی برای آیت الله هاشمی/ روحانی - عارف بازیگران کلیدی و متحد در دو قوه

ایرانیان عاشق طنزهای سیاسی هستند. در روزهایی که نتایج انتخابات ایران شکست تندروها را همراه آورد، جوک تازه ای در تهران رد و بدل می شد: وزیر خارجه ایران، آقای ظریف، با وزیر خارجه آمریکا، آقای کری، تماس گرفت و گفت : « جان، ما توانستیم تندروهای خودمان را شکست بدهیم. اگر به نظری کمکی برای کنار زدن آقای ترامپ نیاز داشتی، خبرمان کن».

کد خبر: ۲۶۰۷۲۳

تاریخ: ۱۴ فروردين ۱۳۹۵ - ۱۴:۰۳

سرویس بین الملل «انتخاب»: نیویورکر نوشت: ایرانیان عاشق طنزهای سیاسی هستند. در روزهایی که نتایج انتخابات ایران شکست برخی افراطیون را همراه آورد، جوک تازه ای در تهران رد و بدل می شد: وزیر خارجه ایران، آقای ظریف، با وزیر خارجه آمریکا، آقای کری، تماس گرفت و گفت : « جان، ما توانستیم تندروهای خودمان را شکست بدهیم. اگر به نظری و کمکی برای کنار زدن آقای ترامپ نیاز داشتی، خبرمان کن».

به گزارش سرویس بین الملل «انتخاب»، این نشریه آورده است: مبارزات انتخاباتی مجلس و خبرگان در ماه گذشته برگزار شد. واکنش رای دهندگان طرد  جریان هایی بود که در تلاش برای جلوگیری از توافق هسته ای بودند. نتیجه آن موج تازه ای از چهره های جدید در صحنه سیاسی ایران شد؛ تنها حدود یک سوم نمایندگان توانستند در منصب خود باقی بمانند. تعداد نمایندگان زن تقریبا دو برابر شد، و نمایندگان جوان هم کرسی های بیشتری به دست آوردند. بزرگترین بلوک سیاسی از میانه روها، محافظه کاران معتدل، مستقل ها و چند اصلاح طلب تشکیل شد. این اتفاق بزرگی بود.

روزنامه های اصلاح طلب با تیترهای درشت و عکس های بزرگ فریاد پیروزی سر دادند. اعتماد نوشت: "حماسه امید: روزی فراموش نشدنی"؛ آفتاب یزد تیتر زد: "نسیم پیروزی". اما روزنامه های تندرو رویکرد دیگری در پیش گرفتند. در این میان، کیهان، حامیان روحانی را متهم به ایجاد "توهم پیروزی" کردند.

در تهران، تمام سی کرسی مجلس شورا به نامزدهای لیست امید رسید که توسط شورای سیاستگذاری ائتلاف فراگیر اصلاح طلبان تعیین شده بودند. حتی حدادعادل رئیس سابق مجلس نیز کرسی خود را از دست داد. محافظه کاران و تعدادی از تندروها در استان های دیگر شانس بیشتری آوردند و همچنان حضور پررنگی در مجلس خواهند داشت. اما آن ها تسلط کامل خود که از سال 2004 از آن برخوردار بودند را از دست دادند.

نتایج این انتخابات موجب تقویت بالای رئیس جمهور روحانی شد که جدی ترین تلاش ها برای ارتباط دوباره با جهان خارج داشته است. او همچنین متعهد شد اقتصاد بیمار ایران را سر و سامان داده و آزادی ها را افزایش دهد. او در پیامی در حساب توئیتری انگلیسی زبانش نوشت: «درود بر ملت تاریخ ساز ایران! بیایید فصل تازه ای بر مبنای استعدادهای داخلی و فرصت های جهانی باز کنیم». سال آینده او باید برای انتخاب مجدد وارد کارزار انتخاباتی شود.

بدون شک انتخابات گذشته تضمینی نخواهد بود که روحانی بتواند فضای سیاسی ایران را تغییر داده و هدایت کند، اما دست کم این انتخابات نمایندگانی را که به کرات مانع تصویب طرح هایش شدند را از مجلس بیرون کرد. برخی از آن ها به طور علنی دیپلمات های ایرانی از جمله ظریف و صالحی را "خائن" خطاب کردند، و قسم خوردند برای مذاکره با آمریکا "آن ها را زیر سیمان دفن کنند". فضای موجود و سیگنال هایی که از سوی واجدین شرایط رای اکثرا جوان دیده می شود، بازنمودی از علاقه فزاینده به تغییر روش در سیاست های داخلی و خارجی می باشد.

این انتخابات همچنین نوعی نقطه بازگشت برای رئیس جمهور اسبق ایران، هاشمی رفسنجانی، بود. رفسنجانی که به هوش سیاسی اش شهره است در سال های گذشته به حاشیه رفته بود. در سال 2005 او در رقابت انتخاباتی با محمود احمدی نژاد ناکام ماند. و در سال 2011 مجبور به ترک ریاست مجلس خبرگان شد.

به گزارش سرویس بین الملل «انتخاب»، نیویورکر ادامه می دهد: برای این انتخابات، رفسنجانی ائتلافی برای مجلس خبرگان سازماندهی کرد – و خود بالاترین تعداد آرا را به دست آورد. پیروزی قاطع او می تواند بار دیگر او را در ریاست این مجلس قرار دهد. پست اینستاگرامی منتسب به او پس از انتخابات چنین بود: « رقابت ها تمام شد. اکنون دوران وحدت و همکاری است».

بلکه در حالی که 16 کرسی برای رقابت در تهران وجود داشت. محمد مصباح یزدی نیز که رهبر معنوی احمدی نژاد بود با رای به خروج از این مجلس مواجه گشت.

یکی از مهم ترین سیاستمدارانی که از این انتخابات وارد مجلس شده، محمدرضا عارف است که بیشترین رای را در میان نامزدهای تهران به دست آورد. عارف که رهبر لیست امید بوده، پیشتر معاون رئیس جمهور و نامزد ریاست جمهوری بوده است. او در انتخابات 2013 به نفع روحانی کنار کشید تا او به عنوان تنها نامزد طرفداران اعتدال و تغییر بتواند به پیروزی برسد. اکنون روحانی و عارف بازیگران کلیدی – و متحد – در دو قوه از سه قوه هستند.

در حقیقت، رای دهندگان ایرانی نشان دادند که رفاه می خواهند، نه نزاع سیاسی بیشتر در کشور خود و تنش خارجی.