سنت مألوف خاتمی - داریوش سجادی

اظهارات اخیر سید محمد خاتمی در خلال ملاقات با جمعی از رزمندگان دوران دفاع مقدس و ایثارگران و ارائه راهکار جهت تلطیف و تعدیل فضای ملتهب شده سیاسی ایران در فردای ناآرامی های انتخابات ریاست جمهوری گذشته را بصورت مشروط می توان استقبال کرد.

کد خبر: ۲۶۵۶۹

تاریخ: ۰۳ خرداد ۱۳۹۰ - ۱۶:۳۵

داریوش سجادی با ارسال یادداشتی به "انتخاب" آورده است:

ایشان جهت حصول به جو همدلی و  موانست در فضای سیاسی ایران ارائه دهنده راهکار زیر شدند:

اگر ظلمی شده است که شده است همه بیاییم عفو کنیم و به آینده نگاه کنیم و اگر به نظام و رهبری ظلم شده است به نفع آینده از آن چشم پوشی شود و ملت هم از ظلمی که بر او و فرزندانش رفته است می گذرد و آن وقت همه به آینده بهتر رو خواهیم آورد.

هر چند دو طرف رادیکال جبهه بنا به سلائق و علائق خود بر خاتمی و راهکارش شوریدند اما منطقاً و عقلاً می توان از این راهکار استقبال کرد مشروط بر آنکه بر خلاف سنت مألوف «مبهم گوئی خاتمی» ایشان این بار بصورتی شفاف راهکار خود را تبیین و تعریف نمایند.

مفروضات آقای خاتمی در راهکار ارائه شده شان ناظر بر دو اصل است:

نخست آنکه به نظام و رهبری ظلم شده.

دوم آنکه به ملت نیز از جانب نظام ظلم شده.

بر جناب آقای خاتمی فرض است اکنون که به زعم خود پذیرفته اند طی شهرآشوبی های بعد از انتخابات بر نظام و رهبری ظلم شده صراحتاً و بوضوح و شفاف بفرمایند دقیقاً ظلم مزبور چه بوده؟
قطعاً تعریف و تبیین دقیق «ظلم مفروض» ابهامات بسیار مهمی در فهم چرائی بخش عمده ای از ناآرامی های بعد از انتخابات را مرتفع می کند.

آیا منظور ایشان از ظلم به رهبر  و نظام ناظر بر ادعای تقلب در انتخابات بوده؟

آیا منظور ایشان از «ظلم مفروض» ناظر بر ادعای کودتای انتخاباتی بوده؟

آیا منظور از «ظلم مزبور» شعارهای ساختار شکنی بود که سبزها سر دادند؟

در مجموع این بر عهده جناب آقای خاتمی و دیگر کسانی است که بر راهکار ایشان صحه گذاشته اند تا صراحتاً بفرمایند چنان «ظلم مفروضی» چه بوده؟

طبیعتاً در صورت تعریف و تبیین دقیق ظلم مزبور پاسخ بسیاری از اشتباهات و افترائات و اتهامات و سوء تفاهمات داده خواهد شد.

اما در مورد بخش دوم، آقای خاتمی ابتدا موظفند منظور صریح خود از قطعی دانستن ظلم به «ملت» از سوی نظام را نیز تبیین و تعریف نمایند.

صورت ساده و شفاف ادعای ایشان در بخش دوم راهکارشان بمعنای آن است که:

در خلال ناآرامی های بعد از انتخابات یک دو قطبی بوجود آمد که در یکطرف نظام به استعداد جمیع قوای حکومتی قرار داشت که تمام قد سینه به سینه «ملت یران» به استعداد 75 میلیون جمعیت خرد و کلان اش قرار گرفت و ملت را مورد ظلم قرار داد.

آیا جناب خاتمی به لوازم چنین ادعائی پایبند اند؟

آیا ایشان می پذیرند مشکل بعد از انتخابات بمعنای آن بود 75 میلیون نفر از ملت بالاتفاق مدعی تقلب در انتخابات بودند و نظام بدون اعتنا به چنان داعیه ای، ظالمانه با ملت ایران برخورد کرد؟
آیا مفروض دانستن رفتار ظالمانه نظام با معترضین بمعنای آن است که تمام مدعیان تقلب در انتخابات را می توان فله ای بنام تمامیت ملت ایران سند زد؟

آیا این بدآن معناست که جمیع ملت ایران سبز بودند؟

آیا پسندیده تر نبود تا ایشان بجای آنکه فضای سیاسی ایران را در دوقطبی نامتنجانس «نظام و ملت» تعریف نموده اند با لحاظ احتیاط  «ظلم مفروض را» لااقل در حوزه آن بخش از ملت ایران محرز بدانند که خود را سبز نامیده و مدعی آرای خود در سبد میرحسین موسوی شدند؟

طبیعتاً ایشان نباید و  نمی توانند با چنین قرائتی از «بداهت ظلم به ملت» توقع اقبال نظام به راهکار خود را داشته باشند. جز آنکه ایشان نیز تن به این ادعای مبتذل سبزهای رادیکال دهند که سبد آرای رقیب خالی از هر گونه پایگاه مردمی است و همه حق و مشروعیت نزد سبزهائی است که بنا بر این تعریف همه ملت معنا می شوند و غیر از ایشان الباقی «ساندیس خوارند»!
مشکل اساسی سبزهای ساختارشکن آن است که خود را در حد فاصل «شکاف هست و نیست» تعریف کرده اند.

مطابق این تعریف جبهه سبز مشتمل بر کلیت ملت ایران است که بالاتفاق برخوردار از جمیع «هست» هائی نظیر دانا ترین و باسوادترین و با شعورترین و بافرهنگ ترین و فرهیخته ترین و متمدن ترین و روشن فکرترین و ... بوده و در جبهه مقابل حکومتی است به استعداد قوای قهریه و مزدورانی که جملگی در حضیض بی سوادترینی و بی شعورترینی و بی فرهنگ ترینی و بی ادب ترینی و بی تمدن ترینی و متحجرترینی و در یک کلام ساندیس خواری  تعریف و معنا شده اند!
طبیعتاً چنانچه مطابق راهکار جناب خاتمی در خلال ناآرامی های بعد از انتخابات ملت بمعنای مطلق و تمامیت کلمه سینه به سینه نظام ایستاده بودند و مطابق ادعای ایشان نظام نیز نارفیقانه به ایشان (ملت ایران) ظلم کرده دیگر محلی از اعراب برای حصول تفاهم و آشتی و آینده ای بهتر بین نظام و ملت باقی نمی ماند.

لوازم تن دادن به چنین ادعائی بمعنای پذیرش مواجهه تمامیت حکومت با تمامیت ملت است که در چنان حالتی چنان حکومتی دیگر مشروعیتی ندارد تا بتوان دنبال راهکاری مرضی الطرفین بین ایشان بود.

وقتی در آرمانی ترین شکل ممکن سبزها توانستند 3 میلیون نفر را در 25 خرداد بنفع خود به خیابان بکشند آیا با اتکای بر این 3 میلیون نفر می توان 75 میلیون نفر شهروند ایرانی در اقصی نقاط کشور را بنام جبهه سبز سند زد.

آیا جناب خاتمی حاضر خواهند بود بدون توجه به بدنه اجتماعی جبهه مقابل؛ تظاهرات کنندگان 9 دی و 22 بهمن را نادیده گرفته و نارفیقانه ایشان را همانند سبزهای ساختارشکن مشتی «ساندیس خوار» تعریف و معنا و فهم کنند؟