علم الهدی:

کنسرت، ارائه موسیقی همراه با هیجان مبتذل است / کدام مرجع این را تأیید می‌کند؟ / دارند از من انتقام سیاسی می گیرند

نماینده ولی فقیه در استان خراسان رضوی گفت: نه منزل استیجاری دارم و نه ملکی، با نواده و نبیره ۲۷ بچه دارم. من مستمری‌بگیر تأمین اجتماعی هستم و دومیلیون و ۲۰۰هزار تومان حقوق می‌گیرم.

کد خبر: ۲۸۹۷۶۴

تاریخ: ۱۲ شهريور ۱۳۹۵ - ۲۱:۵۹

به گزارش «انتخاب»، آیت الله سید احمد علم‌الهدی؛ نماینده ولی فقیه در استان خراسان رضوی و امام جمعه مشهد مقدس امشب مهمان 20:30 بود.

وی در بخشی از این گفت‌وگو اظهار داشت: حداقل وظیفه طلبه نهی از منکر است، لشکر و ارتشی ندارم و یک طلبه هستم، نظری درباره موسیقی دارم، برخی موسیقی‌ها را گوش می‌دهم اما کنسرت یک چیز دیگر است و آن ارائه موسیقی همراه با هیجان مبتذل است و کدام مرجع این را تأیید می‌کند؟ گفتیم این فعل در این شهر حرام است و به‌حرمت امام رضا(ع) انجام نشود.

وی گفت: مگر جوان ما مشکلش برگزاری کنسرت است؟ جوان ما تشکیل خانواده نداده و درآمد ثابت ندارد و آیا واقعاً با برگزاری کنسرت مشکلش حل است؟ اگر بناست یک جریان هنری در کشور به نام هنر موسیقی شکل بگیرد باید برایش سازوکاری تعبیه کنند که با ابتذال همراه نباشد و وضع فعلی با ابتذال همراه است.

آیت الله علم‌الهدی افزود: برخی از بنده به‌خاطر این نهی از منکر در تریبون نماز جمعه انتقام سیاسی گرفته‌اند.

وی در مورد انتشار مطالبی در مورد انتقادش از حضور ورزشکاران زن در مسابقات بین‌المللی گفت: این انتقاد بنده مال زمانی بود که ورزشکار خانمی بلوز قرمز پوشیده بود و آستین هم نداشت و گریبانش هم باز بود و موهایش پریشان بود و در این حالت روی سکو رفت، به مورد اخیر (اشاره به کیمیا علیزاده) اعتراضی نکرده‌ام.

آیت الله علم‌الهدی در مورد هنرمندان مورد علاقه‌اش افزود: آقای سلحشور روی سر من جا داشت و آقای حاتمی‌کیا هم، هنرمند مثبت سرباز امام زمان(عج) است، چند سال پیش سقوط یک فرشته پخش شد و با آقای ضرغامی ملاقاتی داشتم و گفتم کارگردان این فیلم را نمی‌شناسم اما حاضرم ثواب صد منبرم را بدهم و ایشان ثواب یک سکانس فیلم را به من بدهد. اثر این سکانس بیش از صد منبر من بود.

وی در مورد دارایی خود نیز گفت: نه منزل استیجاری دارم و نه ملکی، با احتساب نواده و نبیره 27 بچه دارم. من مستمری‌بگیر تأمین اجتماعی هستم و دو میلیون و 200 هزار تومان می‌گیرم. گاهی پس و پیش جمله مرا می‌زنند و هجمه روانی ایجاد می‌کنند. هیچ وقت عصبانی نمی‌شوم، اما تن صدای من این گونه است و خیلی بلند و قوی است.