آقای احمدی نژاد! هزينه هاي وعده جدیدتان را ارزیابی کرده اید؟

کل فضاي شهر تهران وسعتي معادل 730 کيلومتر مربع يا 7300 هکتار دارد، حال تصور کنيد، بخواهيم براي هر خانوار ايراني زميني به وسعت هزار مترمربع در نظر بگيريم، به اين ترتيب فضايي که به عنوان فضاي زندگي شامل فضاي مسکوني و ديگر فضاهاي عمومي براي 19/5 ميليون خانوار(براساس برآوردهاي سال 88 ) در نظر بگيريم بايد در عمل فضاي شهري به وسعت 50 برابر ابرشهر کشور؛ يعني تهران ايجاد کنيم.

کد خبر: ۳۰۶۸۹

تاریخ: ۱۵ تير ۱۳۹۰ - ۱۵:۲۴

دولت چندين بار از رؤياي ويلانشين کردن ايرانيان سخن به ميان آورده، البته اين رؤيا به نوعي برگرفته از رؤياي باغ شهرهايي است که به نوعي آرزوي همه ايده پردازان حيطه شهرسازي بوده است. حال آيا مي توانيم اين مسأله را رويايي بلندپروازانه بدانيم يا بايد آن را آرزويي در دسترس بدانيم؟

به گزارش خبرنگار سرویس اقتصادی انتخاب؛ براساس وعده رئيس جمهور براي ويلانشين کردن همه ايراني ها به هر خانوار ايراني، يک هزار مترمربع زمين تخصيص پيدا خواهد کرد، براي اجراي اين برنامه در عمل بايد فضايي معادل 1/9 ميليون هکتار زمين در بين خانوارهاي ايراني تخصيص يابد، البته تذکر اين نکته نيز ضروري است به ميزان همين فضاي مسکوني بايد شاهد توسعه فضاهاي عمومي باشيم.

البته از نظر مساحت مي توان گفت، ايران گنجايش چنين فضاي شهري را داراست، ولي آيا واقعاً مي توانيم تصور کنيم چنين فضايي تا چه حد وسعت دارد؟

واقعيت اين است که کل فضاي شهر تهران وسعتي معادل 730 کيلومتر مربع يا 7300 هکتار دارد، حال تصور کنيد، بخواهيم براي هر خانوار ايراني زميني به وسعت هزار مترمربع در نظر بگيريم، به اين ترتيب فضايي که به عنوان فضاي زندگي شامل فضاي مسکوني و ديگر فضاهاي عمومي براي 19/5 ميليون خانوار(براساس برآوردهاي سال 88 ) در نظر بگيريم بايد در عمل فضاي شهري به وسعت 50 برابر ابرشهر کشور؛ يعني تهران ايجاد کنيم.

هزينه و ابعاد احداث چنين فضاي عظيم شهري شايد تنها با طرح احداث لوت قابل مقايسه باشد که قرار بود درياي خزر را به خليج فارس متصل کند و در دهه هفتاد مطرح شد و به قدري بلندپروازانه بود که پس از مدتي به فراموشي سپرده شد.

نکته اي که متأسفانه در بحث توسعه فضاي مسکوني بخصوص در مورد شهرهاي جديد فراموش مي شود و يا سعي مي گردد به آن اشاره نشود، بحث هزينه توسعه امکانات زيربنايي مانند راه، آب، برق، گاز و ديگر امکانات رفاهي است، يعني نکته اي که دولت هنوز نتوانسته است، آن را به طور کامل در شهرهاي جديد در دست احداث فعلي تأمين کند و هنوز بسياري از اين شهرها از نظر همين امکانات اوليه با نارسايي هاي جدي مواجهند.

صد البته هرچه به وسعت فضاي مسکوني سرانه افزوده شود، به دليل بعد مسافت هزينه رساندن اين نوع امکانات نيز سير صعودي پيدا مي کند و جمعيتي که بيش از 70 درصد آن به زندگي شهري عادت کرده و دسترسي در حداقل زمان به اين نوع امکانات را حق مسلم خود مي داند، بدون دسترسي به اين امکانات حاضر به ساکن شدن حتي در ويلاهاي هزار متري نخواهد شد.