در مورد این جوان جویای نام - داریوش سجادی

کد خبر: ۳۱۵۶۹

تاریخ: ۲۳ تير ۱۳۹۰ - ۱۶:۵۵

داریوش سجادی در یادداشتی که با عنوان "باطن باطبی" برای "انتخاب" ارسال کرده، آورده است:

تیر ماه سال 87 که احمد باطبی (اهتزاز آورنده پیراهن خونین در اعتراض های دانشجوئی 18 تیر سال 78) با ادعای فرار از ایران خود را به آمریکا رساند و ستاره رسانه های فارسی زبان خارج از کشور اعم از VOA و BBC و روزنت و رادیو فردا و ده ها و صدها نشریه و وب سایت شد. اینجانب ناپرهیزی کرده و طی تحریر و انتشار دو نامه سرگشاده به این قهرمان نورسیده (فراری دادن بزرگ ـ بازی خورده یا بازیگر) اصل ادعای مشارالیه را زیر سوال بردم در کسری از زمان خود را مواجه با سیل خروشان اعتراض شیدائیان و شیفتگان این جهان پهلوان کردم و از ابراهیم نبوی با تمجیدیه «پهلوان زنده را عشق است» تا رپرتاژ آگهی های روزنت و BBC و VOA و دیگر جو زدگان، جملگی ضمن تاختن به اینجانب فرمودند:

هیچم نخیر!

ایول ایوله ایول!

باطبی «یله» ایول!

اما تلخ یا شیرین از آنجا که شخصاً در فهم و برخورد با ابتلائات دنیای سیاست هرگز اسیر هیجان و جوزدگی نشده و نمی شوم لذا محکم بر موضع خود ایستادم و اصرار کردم که:

علی رغم میل شیدائیان تا اطلاع ثانوی کماکان مرغ یک پا دارد!

ظاهراً تنها گذشت سه سال لازم بود تا واقعیت این این «پهلوان پنبه» و «ببر کاغذی اپوزیسیون» اطلاع رسانی شود.

نامه روز گذشته خانم «تارا نیازی» نامزد سابق ایشان تحت عنوان «صادق باشید! صادق باشیم!» و افشاگری ایشان از بندبازی های این جوان جویای نام، آب سردی بود بر پیکر «پهلوان احمد» و جمیع «شیدائیان پهلوان احمد» که از سه سال پیش تاکنون وی را در کنار دیگر پهلوانان و قهرمانان تخیلی شان در آکواریومی موسوم به اپوزیسیون خارج از کشور پرتوآمائی می کردند و اینک از این امکان برخوردارند تا زیر لب و گروهی با خود نجوا کنند:

احمد ما شیره ـ شیره پاکتی!

احمد ما پلنگه ـ پلنگه صورتی!

بگذریم. قصد تحقیر یا تخفیف نیست. اما کاش شیدائیان با کسب چنین سرافکندگی ها و تجارب و هزینه هائی سنگین اکنون یاد می گرفتند که برای ورود به دنیای سیاست، کمی هم «مشق ذکاوت» لازم است.