ضعف فيلمنامه در تله فيلم شديدتر است

فرزاد موتمن- نويسنده وکارگردان

کد خبر: ۳۳۷۵۰

تاریخ: ۱۳ مرداد ۱۳۹۰ - ۰۳:۱۴

اين روزها تله فيلم حالت بچه اي را پيدا کرده که ازجنس وخون تونيست وگويا بايد اوراتحمل کني. مشکل اساسي ديگرنيز نبود نظارت بر اين آثاراست. ما وقتي مجموعه مي سازيم ناظر کيفي از همه جنبه ها بر کار نظارت مي کند.

مجموعه ها درجه بندي دارند و مي دانيم وقتي قرار است سريال درجه الف ويژه ساخته شود بودجه،عوامل و... آن به چه ميزاني است و تفاوتهايش با سريال درجه ب روشن است، اما در تله فيلم اين مرزبندي ها مشخص نيست. مثلاً اگر صد تله فيلم درطول يک سال ساخته مي شود، هفتاد درصد عوامل آنها شناخته شده نيستند. مقصراين ناشناخته بودن عوامل ماييم که در همين فضا مشغول کاريم و نه مردم.

اگر ناظر کار وجود داشته باشد بسياري از اتفاقات رخ نمي دهد. ناظر کيفي نماينده تلويزيون در يک کار است و بايد در تمام مراحل از مشکلات متن، انتخاب بازيگر، تست گريم بازيگران، کارگرداني، تدوين و حتي زمان پخش هم اطلاع داشته باشد.

به نظرم در طول اين سالها که از توليد وپخش تله فيلم در تلويزيون مي گذرد، کيفيت از دل کميت برآمده و بالا رفته است. به قول معروف چرخه توليد فيلم تلويزيوني منظمتر شده است. اما در اين ميان کميت و کيفيت رشد کرده و تعدادي از فيلمها با سهل انگاري ساخته شده اند که قابل اغماض هم نيستند.

اما ملاحظاتي در بين مديران وجود دارد که ظاهراً بايستي تعدادي فيلم ضعيف هم که از قبل قابل پيش بيني هستند، ساخته شود؛ با وجود همه ضعفها همچنان معتقدم ايده آل گرايي نبايد مانع پايين آمدن کميت شود، بلکه بايد راهکاري جهت بالا نگه داشتن کيفيت عمومي براي توليد فيلم هاي تلويزيوني باشد، البته دراين زمينه پيشنهادهايي دارم و بارها دربرنامه هاي مختلف تلويزيوني هم آنها را ارائه داده ام.

به هر روي خوشبختانه اوضاع تله فيلمها نسبت به گذشته بهترشده واسمهاي آشنا بيشتر وارد اين عرصه شده اند، هرچند بسياري از کارگردانهاي خوب سينما نتوانسته اند دراين شرايط فيلم خوبي بسازند، زيرا جنس ساخت اينگونه کارها با آثارسينمايي متفاوت است وفرمول خاص خودش را دارد. کارگردانان بزرگ سينما با عوامل کوچک کارهاي متوسطي خلق کرده اند.

در اصل و لزوم ساخت تله فيلم ترديدي وجود ندارد بلکه آنچه مهم است،بحث کيفيت اين آثار است که به اعتقاد من مسأله بودجه مهمترين عاملي است که در کيفيت اين آثار تأثيرگذار است. اگر ما استانداردهايي را براي يک تله فيلم خوب در نظر بگيريم، براي دستيابي به آن استانداردها لازم است از عوامل حرفه اي هم بهره مند شويم که اين امر نياز به هزينه دارد.

در حال حاضر تلويزيون ما ناگزيراست سالي دويست تله فيلم نمايش دهد؛ اين رقم خود به خود ايجاد کننده موجي است که همواره ادامه هم دارد.

به نظر مي آيد، تله فيلمها بيشتر از ناحيه فيلمنامه لطمه مي خورند. فيلمنامه مشکل اصلي سينما هم هست و بندرت به فيلمنامه اي خوب برمي خوريم، ولي اين ضعف در حوزه تله فيلم شديدتر است و با بودجه اندک اين تله فيلمها، دستمزد کمي براي فيلمنامه نويس در نظر گرفته مي شود؛ در نتيجه نويسنده حرفه اي را جذب نمي کند و اغلب جوان ترها که کارهاي اولشان است، وارد اين حوزه مي شوند.

اين فيلمنامه ها ايده هاي خوبي دارند، ولي بيشتر آنها در گسترش اين ايده هم دچار مشکل شده اند يعني شروع دارند، اما بدنه ندارند وقصه مسير درستي را طي نمي کند و فاقد روايت است و پايان بنديها نيز ناگهاني است.