وقتي نیکی کریمی به فراستی حتي نگاه هم نمي کند!

برنامه سينمايي «هفت» جمعه 21 مردادماه اختصاص به نقد و بررسي فيلم سينمايي «سوت پايان» به کارگرداني نيکي کريمي داشت. آتيلاپسياني هم مهمان اين هفته برنامه «هفت» بود که در ارتباط با دنياي بازيگري نظرات خود را بيان کرد.

کد خبر: ۳۴۹۴۰

تاریخ: ۲۳ مرداد ۱۳۹۰ - ۱۱:۵۷

آتيلاپسياني در برنامه سينمايي «هفت» از سيستم جذب بازيگر در سينماي ايران انتقاد کرد.

به گزارش انتخاب به نقل از مهر، برنامه سينمايي «هفت» جمعه 21 مردادماه اختصاص به نقد و بررسي فيلم سينمايي «سوت پايان» به کارگرداني نيکي کريمي داشت. آتيلاپسياني هم مهمان اين هفته برنامه «هفت» بود که در ارتباط با دنياي بازيگري نظرات خود را بيان کرد.

آتيلاپسياني بازيگر سينما و تلويزيون و کارگردان و بازيگر تئاتر، مهمان برنامه بود. وي درباره وضعيت بازيگري در سينماي امروز ايران گفت: يکي از دلايل اصلي بروز مشکلات در سينماي ايران به وجود آمدن بحران بازيگري در سينما است. همه بازيگران مطرح سينماي ايران منحصر به فرد هستند و در طول اين سال ها هيچ جايگزيني براي آنها پيدا نشده است که براي نمونه بتواند در صورت لزوم جاي آنها را در برخي نقش ها پر کند.

وي با بيان اينکه در همه جاي دنيا براي نقش هاي مختلف در سنين مختلف جايگزين هاي مشخصي وجود دارد، اما متاسفانه در سينماي ايران اين طور نيست، ادامه داد: بازيگري يک علم است و استعداد، تخصص، بيان و بدن مناسب زير مجموعه اين علم هستند. بنابراين بايد علم بازيگري را فراگرفت. متاسفانه در سينماي ما مقوله بازيگري آنقدر سخيف شده و سطحش پايين آمده است که ديگر چيزي به عنوان تلاش در بازيگران ما وجود ندارد.

بازيگر «نسل سوخته» عنوان کرد: بايد ابتدا سيستم جذب مناسبي براي بازيگران وجود داشته باشد. سپس در اين سيستم درست به آموزش و تربيت اين نسل پرداخته شود. چون در حال حاضر سيستم جذب بازيگر در سينماي ما اصولي نيست، بنابراين خروجي مناسبي هم ندارد. به همين دليل است که من هشت سال است که تدريس بازيگري را کنار گذاشته ام.
وي افزود: مدت ها قبل طرحي را ارائه دادم که يک بازيگردان در برخي پروژه هاي سينمايي حضور داشته باشد تا بتواند قبل از فيلمبرداري بازيگران تازه کاري را که قرار است به دنياي سينما وارد شوند، مثلابه مدت دو ماه آموزش و تمرين دهد. البته مي دانم که اين مدت کافي نيست، اما براي يک بازيگر تازه کار نياز است. متاسفانه اين طرح مورد استقبال قرار نگرفت چون اساسا شغل بازيگرداني حرفه پرسوءتفاهمي است.
همچنين نيکي کريمي کارگردان فيلم و نيما حسني نسب به عنوان منتقد مهمان همراه با مسعود فراستي در اين نشست حضور داشتند.

در ابتدا کريمي درباره چگونگي نگارش فيلمنامه «سوت پايان» گفت: فيلمنامه اين فيلم را حدود سه سال پيش نوشتم و در طول اين سال ها کامل تر شد. يک ماه قبل از فيلمبرداري با آقاي کامبوزيا پرتوي جلسه اي داشتيم و فيلمنامه را بازخواني کرديم. قرار شد ايشان پيشنهادهايي براي روتوش و قوام ديالوگ ها به من ارائه دهند تا زمان فيلمبرداري همه چيز کامل باشد. مثلاجام جهاني در طول همفکري با آقاي پرتوي به فيلم افزوده شد. چون فيلمبرداري نيز همزمان با جام جهاني انجام مي شد.

وي ادامه داد: من در جشنواره فيلم لوکارنو داور بودم و در آنجا فيلمي از خانم مهوش شيخ الاسلامي ديدم که درباره خانم هايي بود که همسرانشان را به طرق مختلف به قتل رسانده بودند. ديدن اين فيلم زمينه اي شد براي ساختن «سوت پايان». فراستي درباره فيلم گفت: «سوت پايان» بين يک نگاه انسان دوستانه و سانتي مانتال و يک نگاه اجتماعي در حرکت و نوسان است. مقدمه فيلم به شدت طولاني است و بسيار دير به دغدغه اصلي فيلم که قصه مادر و دختر است وارد مي شود. سوژه اصلي فيلم تبديل به ابژه شده است.

وي ادامه داد: حتي در پوستر طراحي شده براي فيلم نيز بيشتر به سحر و شوهرش پرداخته شده است. همسر سحر هم شخصيتي تيپ گونه، ساده و نخ نما دارد که بيشتر مساله اش خانه دار شدن است. اين زن و مرد هيچ وجه اشتراکي با يکديگر ندارند؛ چون مرد به شدت سطحي و زن متفکر است.

حسني نسب در جواب صحبت هاي فراستي با بيان اينکه قصه اصلي فيلم متعلق به سحر است، گفت: قصه فيلم دير آغاز نمي شود. چون ابتدا از معضلي براي يافتن نابازيگر فيلم شروع مي شود و اتفاق بعدي فيلم يعني قصه دختر و مادرش بعدا وارد قصه مي شود. بحران اوليه ابتدا تعريف و ساخته مي شود بعد وارد بحران دوم مي شويم که بسيار هولناک تر است.

فراستي معتقد بود که جلوي دوربين قرار گرفتن راوي (سحر) بيش از حد زياد است. بنابراين کلوزآپ هاي بيش از اندازه اي که از راوي در فيلم ديده مي شود، باعث دور شدن از سوژه اصلي شده است. به جاي اينکه مخاطب اتفاقات را از ديد او ببيند بيشتر زمان فيلم اختصاص به نمايش شخصيتي دارد که پي او وي را مي بيند.

نکته قابل ذکر اين برنامه اين بود که نيکي کريمي در جايگاه فيلمسازي که در برابر منتقد سختگير برنامه نشسته بود، در برابر حرف هاي مسعود فراستي حتي به او نگاه هم نمي کرد، چه برسد به اينکه بخواهد جواب او را هم بدهد. اين رفتار فيلمساز جوان ما نشان مي دهد که چقدر اين برنامه در برقرار کردن ديالوگ بين فيلمساز و منتقد ناموفق بوده است و بعد از گذشت بيش از يک سال از شروع هفت نه منتقد برنامه و نه فيلمسازان مقابل منتقد تعامل مناسبي نتوانسته اند با يکديگر برقرار کنند.