در حاشیه انتشار یک فیلم در اینترنت؛

به آتشم می کشی "بابا بادکنک فروش"

چطور دل مسئولین نمی لرزد؟ مسئولینی که به فکر گروه های عددی، 7+8 و 16+14، حضور اصلاح طلبان و جریان انحرافی در انتخابات هستند، لحظه ای وقت مهمشان را بگذارند این فیلم را ببینند. کاش شرم کنند و از این بازی های سیاسی دست بردارند. شاید بار شانه های مردم سبک تر شود.

کد خبر: ۳۵۹۵۵

تاریخ: ۰۲ شهريور ۱۳۹۰ - ۰۸:۲۲

دیشب فیلمی را در یوتیوب دیدم. بغض تا حلقم بالا آمد. بدون آنکه بدانم و بفهمم از چشمانم چند قطره اشک سرازیر شد.

این حالت برایم آشنا بود. زمانی که پدرم در گذشت به دردِ "ناخودآگاه اشک ریختن" دچار شده بودم. کنترلش دستم نبود و آن زمان این موضوع بسیار زجرم می داد. بیش از یک هفته آن حالت عجیب و غریب با من همراه بود.

طی این همه سال بسیاری صحنه های ناراحت کننده دیدم و افسوس خوردم. کنترل اشکانم را داشتم. گاهی متهم به سنگدلی و بی احساسی هم می شدم. "احمد" دوستِ روان شناسم اما می گفت؛ "غم از سر گذشته آنچنان سنگین بوده که "حدِ تاثرت" جابجا شده، این بدین معنا نیست که بی احساسی، به مجرد آنکه شوکی احساسی برابر یا شدیدتر از آنچه تجربه کردی وارد شود، به آن واکنش نشان خواهی داد".

همه این حرفها از یادم رفته بود تا دیشب که دوباره نآگاه اشکهایم سرازیر شد. متوجه شدم این تکه فیلم اگر نه "حد تاثر"ام را جابجا لااقل به آن رسیده است. اینها را برای درد دل ننوشتم، خواستم بگویم تاثر دیدن این "بابا بادکنک فروش" که بار تاریخِ رنج را به دوش می کشد و از راه رفتن عاجز، دل و روح مرا لرزاند.

این پیرمرد یا هزاران پیرمرد و پیرزن دیگر که مادر و پدر من هستند، نه اصلاح طلبند، نه طرفدار جریان انحرافی و نه جریان اصولگرا، مردمی عادی هستند که طبق قانون اساسی حق شان زنگی در شأن انسان است.

با آن همه شعار و عمل انجام نداده، چطور می توانید سر بلند کنید؟ من که به عنوان آدمی عادی تنها مسئولیتی انسانی در قبال این "بابا بادکنک فروش" دارم، تنم لرزید، آنها که شعار دادند و قرار بود این بندگان خدا را به جایگاه اصلی شان برسانند چطور می توانند سر بلند کنند و صبح خودشان را در آینه ببینند؟

طبیعتا آنکه شکمش سیر است دینش محکم است و مشغله ای غیر از اصلاح طلبی و اصولگرایی و جریان انحرافی ندارد، اما آن که گرسنه است، درد فقر دارد.

قبل از دیدن فیلم، صمیمانه التماس می کنم اگر دستتان به دهانتان می رسد، منتظر مسئولین! نباشید، وظیفه انسانی تان را هر روز و هر بار مهر تایید بزنید.

با هموطنانی که زندگی به آنها سخت می گذرد، مهربان باشید. کودکی که شیشه ماشینتان را کثیف می کند برای بازی نیامده، آمده خرج یک خانواده را در بیاورد. خستگی روزتان را بر سرش خالی نکنید.

برای شما 200-300 تومان حداکثر می شود یک ساعت اینترنت کمتر، ولی برای "بابا بادکنک فروش" یک دانه نان می شود. هموطنانمان را خودمان در یابیم.

* رضا سلیمانی