بازیگر زن: گروهی به صورت خانوادگی سینما را قُرق کرده‌اند

به جرات می‌گویم که فیلمسازان ما بسیار تنبل هستند و کارگردانان خلاق تعدادشان از انگشتان دو دست هم کمتر است.

کد خبر: ۳۸۸۲۱۵

تاریخ: ۲۴ دی ۱۳۹۶ - ۱۲:۰۵

جام‌جم آنلاین نوشت: معصومه آقاجانی همه عمرش را صرف هنر کرده است، اما آیا آنهایی که گردانندگان حوزه هنر هستند این تلاش را دیده و برای او کم ‌نگذاشته‌اند؟

با آقاجانی هم‌صحبت شدیم تا از زندگی و همه سال‌هایی که در عرصه‌های مختلف هنری فعالیت کرده و می‌کند، ‌بگوید.

معمولا در حوزه بازیگری نقش زنان زجر کشیده را به شما می‌دهند؛ زنی که با مشکلات و سختی‌‌های زیادی مواجه می‌شود. این محدودیتی که در ایفای نقش‌های شما وجود دارد به انتخاب‌های خودتان بستگی دارد یا عوامل دیگری شما را به این سمت می‌برند؟

به جرات می‌گویم که فیلمسازان ما بسیار تنبل هستند و کارگردانان خلاق تعدادشان از انگشتان دو دست هم کمتر است. بیشتر کارگردانان سراغ سوژه‌ها و بازیگرانی می‌روند که قبلا امتحان خود را پس داده‌اند و دیگر لازم نیست آنها زحمت بکشند و از یک بازیگر، بازی جدیدی بگیرند و نقشی متفاوت با او تجربه کنند. در سریال‌هایی مانند کلانتر و زیرتیغ، نقش‌هایی متفاوت داشتم به این دلیل که کارگردانان این آثار زحمت این را به خود دادند نقشی به من بدهند که تاکنون آن را بازی نکرده‌ام. اما واقعیت این است که خودم همیشه مراقب هستم که به دام نقش‌های تکراری نیفتم. تلخ‌ترین اتفاقی که برای یک بازیگر رخ می‌دهد دچار کلیشه شدن است و این که کارگردان‌ها به او اعتماد نکرده که نقش‌های مختلف را به او بدهند.خوشبختانه با سختگیری‌های خودم در انتخاب نقش‌ها، کارگردانان اعتماد می‌کنند و نقش‌های متفاوت را به من می‌دهند.اما چند سال است که حوزه بازیگری کاملا باندبازی شده و بازیگرانی مدام در آثار سینمایی و تلویزیونی بازی می‌‌کنند که یک نفری پشت پرده هست و دستشان را می‌گیرد.

یعنی توانمندی‌های یک بازیگر دیگر اهمیت ندارد؟

دقیقا ! قبلا برای کارگردان و تهیه‌کننده مهم بود چه کسی نقش را بازی می‌کند، به همین دلیل برای بازیگری که مدنظرشان بود وقت می‌گذاشتند و او را مجاب می‌کردند که نقش را بپذیرد ؛ اما سال‌هاست تعدادی بازیگر در بیشتر فیلم‌ها و سریال‌ها حضور دارند، در همه جشنواره‌ها شرکت می‌کنند؛ گروهی که به صورت خانوادگی سینما را قُرق کرده‌اند و جای نفس کشیدن برای دیگران نمی‌گذارند.اما به نظرم بهتر است کمی انصاف به خرج بدهیم و انحصار طلب نباشیم و برای دیگران هم جای کار بگذاریم. دنیای سینما و تلویزیون وسیع است و از نظر بازیگری فقیر نیست با این شرایط واقعا جای سوال است که چرا فقط چند بازیگر امکان حضور مقابل دوربین را دارند و برای بقیه جایی نیست؟