تحلیل القدس العربی؛

سه اصل استراتژی پوتین در خاورمیانه‎ / روسیه فقط دو هم‌پیمان دارد: ارتش و ناوگانش / بازگشت «خرس روسی» به «دوران طلایی»؟

حوادث اخیر در شمال سوریه برای همگان روشن کرد که روسیه در صحنه سوریه بازیگری بی بدیل ‏و در نفوذ خود در خاورمیانه به ایالات متحده نزدیک است. مسکو امروز می تواند چراغ سبز بسیاری ‏از اقدامات مهم در سوریه را نشان دهد، مانند شلیک موشکهای سوریه، پرواز پهباد و دادن ‏اجازه اسرائیل برای تشدید قدرت بازدارندگی اش در مقابله با این حادثه.

کد خبر: ۳۹۶۰۹۵

تاریخ: ۰۹ اسفند ۱۳۹۶ - ۱۶:۵۷

القدس العربی چاپ لندن نوشت: حوادث اخیر در شمال سوریه برای همگان روشن کرد که روسیه در صحنه سوریه بازیگری بی بدیل ‏و در نفوذ خود در خاورمیانه به ایالات متحده نزدیک است. مسکو امروز می تواند چراغ سبز بسیاری ‏از اقدامات مهم در سوریه را نشان دهد، مانند شلیک موشکهای سوریه ، پرواز پهباد و دادن ‏اجازه اسرائیل برای تشدید قدرت بازدارندگی اش در مقابله با این حادثه. شاید مهمتر از هر چیزی ‏آن است که مسکو چراغی نارنجی را به همه بازیگران در میدان سوریه نشان دهد تا در شرایطی قرار ‏بگیرند که نسبت به انگیزه های استراتژیک آن و اشکال عملی تحقق این انگیزه ها، یقین نداشته ‏باشند.‏

به گزارش «انتخاب»، این روزنامه عرب زبان ادامه داد: اینگونه اشاره های هوشمندانه و متغیر را برای مانور جغرافیایی و سیاسی روسیه و تاثیر آن بر ‏بازیگران منطقه، گسترش داده است. در حالی کارشناسان استراتژیک تلاش می کنند معمای رفتار ‏روسیه را حل کنند، مسئولان اسرائیلی در حال بررسی نیتها و توانایی های روسیه و تاثیر آن بر ‏کاهش یا افزایش آزادی عمل ارتش اسرائیل هستند.‏

برای یافتن پاسخ این سوال می توان به سه اصل کلی در رفتار استراتژیک روسیه و گامهای عملی ‏آن در منطقه اشاره کرد:‏
‏

حفظ تشنج کنترل شده؛ مسکو از ادامه تنشها در منطقه بهره می برد؛ از جمله تشنج بین اسرائیل و ‏همسایگان آن، به گونه ای که این مساله اجازه تحقق دستاوردهای سیاسی و اهداف منطقه ای و ‏جهانی از طریق اقدامات مربوط به میانجی گری را به روسیه می دهد.‏

برای روسیه شدت مقابله ها در میدان سوریه باید تا ‏حدی باشد که منجر به آشفتگی منطقه ای و ایجاد هرج ‏و مرج نشود، تا با وقوع جنگی بزرگ ذخایر منطقه ای ‏آن در معرض خطر نابودی قرار نگیرد.‏
‏

وساطتی که موجب تعمیق ارتباط می شود: مسکو مأموریت میانجی گری را بر عهده خود می داند؛ ‏از این رو تلاش می کند خود را به بازیگران منطقه ای مختلف پیوند دهد و در این رقابت بر ایالات ‏متحده برتری دارد و ترجیح می دهد که هیچ یک از این بازیگران را به دیگری ترجیح ندهد. در هر ‏تحول سیاسی یا حادثه نظامی، روسیه ظاهر می شود تا به طرفها، قید و بند قدرتشان و ارتباط آنها با ‏خود را گوشزد کند.‏
‏

اکتفای معقول؛ روسیه بزرگترین خطر برای خود را سرمایه گذاری زیاده از حدی می داند که ‏منجر به نتیجه ای سلبی یعنی غرق شدن استراتژیک آن در مناطقی مانند سوریه شود.‏

در ادامه،‎ ‎‏ مسکو به صورت دائمی به دنبال رسیدن به ‏دامنه ای طلایی بین بهره برداری از اوضاع و استفاده ‏کمتر از انرژی اش است. برای مثال، در سوریه مسکو ‏تمایل زیادی داشت که مشارکت مستقیم و استفاده از ‏قدرت را کاهش دهد؛ به نحوی که اهدافش محقق شود، ‏بدون آنکه در باتلاق جنگ گرفتار شود. «دامنه طلایی» ‏برای مسکو به معنای حداقل سرمایه گذاری و اعمال ‏حداکثر قدرت سیاسی، به گونه ای دینامیکی است، که ‏براساس شرایط آن را تغییر می دهد.‏

تحلیلگران دو سوال مهم را درباره روسیه طرح می کنند: آیا روسیه قدرتی بزرگ است؟ و چه نظری ‏نسبت به هم پیمانانش در خاورمیانه دارد؟ اقتباسی از آراء سیاستمداران اروپایی این پاسخ را به ‏سوال اول می دهد:«روسیه نه آنطور که برخی گمان می کنند ضعیف است و نه آن اندازه که به نظر ‏می آید قدرتمند». اقتباسی دیگر منسوب به الکساندر سوم است، برای پاسخ به سوال دوم؛ الکساندر ‏شخصیتی است که پوتین را تحسین می کرد و می گفت: «روسیه فقط دو هم پیمان دارد؛ ارتش آن ‏و ناوگانش».‏

این روزها برخی از بازگشت «خرس روسی» صحبت می کنند؛ اما شاید بهتر آن است که بگوییم ‏روسیه هیچ گاه میدان را ترک نکرده بود که اکنون قصد بازگشت داشته باشد؛بلکه باید گفت روسیه ‏بدنبال آن است که جایگاه خود در منطقه را به دوران طلایی اش بازگرداند.‏