دو نکته - داریوش سجادی

کد خبر: ۴۲۵۴۷

تاریخ: ۰۵ آبان ۱۳۹۰ - ۰۱:۰۸

نکته نخست:

جنگ خدایان!

بخشی از اظهارات هیلاری کلینتون وزیر خارجه ایالات متحده در برنامه نوبت شمای تلویزیون فارسی بی بی سی نماد بارزی از تفاوت جدی و محتوائی اصحاب ایشان در «ایران» با اصحاب آیت الله خمینی در همین «ایران» است!

وقتی وزیر خارجه آمریکا در برنامه مذکور خطاب به حاملان جنبش سبز و در پاسخ به چرائی عدم حمایت جدی تر آمریکا از این جنبش در سال 88 گفت:

در نوبت بعدی (!!!) معترضین لطف کنند و با صدائی بلندتر و و پر وضوح علناً و رسماً متقاضی حمایت صریح آمریکا از خود شوند تا ایشان نیز از حجت رسمی جهت دخالت در امور ایران و حمایت علنی از معترضین (مشابه نمونه لیبی) برخوردار شوند. (نقل بمضمون)

از همین جا می توان تفاوت بارز و عمیق یاران خمینی با یاران آمریکا را نشانه گذاری کرد.

در واقع این علیا مخدره به سبزها در ایران گوشزد می کند که:

ادعونی استجب لکم ـ بخوانید مرا تا اجابت کنم شما را! آن هم اجابتی از جنس لیبی!!!

این در حالی است که بنیان گذار انقلاب اسلامی در پیام معروف خود بعد از قبول قطعنامه 598 از زبان پیروانش اظهار می داشت:

خداوندا، در جهان ظلم و ستم و بیداد، همه تكیه گاه ما تویی و ما تنهای تنهاییم و غیر از تو كسی را نمی شناسیم و غیر از تو نخواسته ایم كه كسی را بشناسیم. ما را یاری كن، كه تو بهترین یاری كنندگانی.

جنگی دیدنی و پرعبرت بین کاخ سفید و متوسلین اش با خدا و اصحابش در آوردگاه ایران.

نکته دوم:

اشتباه هاشمی!

بعد از اظهارات آیت الله خامنه ای مبنی بر بلااشکال بودن تغییر نظام ریاستی به پارلمانی در ایران، اکبر هاشمی رفسنجانی در مقام واکنش اظهار داشتند:

تضعیف بخش جمهوریت نظام خلاف قانون اساسی است و قدرت انتخاب مردم محدود و محصور می گردد.

ظاهراً آقای هاشمی رفسنجانی علی رغم پیشینه سنگین و غیرقابل کتمان شان در حوزه فعالیت سیاسی چندان آشنائی با مفاهیم و مکاتب و نحله های فکری و سیاسی از جمله نظام پارلمانی ندارند. والی متوجه می شدند نظام پارلمانی نه تنها تقابل و ضدیتی با نظام جمهوری ندارد بلکه از جهاتی بسیار موثرتر از نظام های ریاستی مقوم ماهیت جمهوری نظام های سیاسی است.