محبیان: اشتباهاتی از جنس اتفاق اخیر قم، كودكانه است / روحانی اهل بازی افشاگری نیست / بگم بگم‎ها در فضای کنونی فقط از اعتماد مردم مي‎كاهد

آقای روحانی یا هر کس دیگری که سخنانی برای افشا دارند یا افشای تخلفات است یا خیر؛ اگر تخلف انجام شده، سکوت جرم است نه لطف و اگر مسائل حاشیه‌ای و شخصی است، افشای مسائل شخصی ربطی به ما ندارد. بنابراین به گمان من نباید اجازه داد هیچکس از فضای بلوف افشاگری بهره ببرد. فکر هم نمی‌کنم روحانی اهل بازی افشاگری باشد.

کد خبر: ۴۲۷۰۹۷

تاریخ: ۱۰ شهريور ۱۳۹۷ - ۰۹:۱۹

امیر محبیان، تحلیلگر اصولگرا به روزنامه آرمان گفت: ویتگنشتاین فیلسوف معروف سخنی به این مضمون دارد «جایی که کسی نمی‎تواند سخن بگوید، بهتر است ساکت بماند». آقای روحانی یا هر کس دیگری که سخنانی برای افشا دارند یا افشای تخلفات است یا خیر؛ اگر تخلف انجام شده، سکوت جرم است نه لطف و اگر مسائل حاشیه‌ای و شخصی است، افشای مسائل شخصی ربطی به ما ندارد. بنابراین به گمان من نباید اجازه داد هیچکس از فضای بلوف افشاگری بهره ببرد. فکر هم نمی‌کنم روحانی اهل بازی افشاگری باشد.

* به گمانم رئيس‌جمهور باید در اين چند سال باقيمانده اساسا رويكرد شخصي و مديريتي خود و كابينه‌اش را تغيير دهد تا نامي نيك از خود به‌جاي گذارد والا اينگونه كه من مي‌بينم رياست جمهوري تبديل به ميدان بازي شده است كه افراد در آن ظرف ٤ يا هشت سال تمام سرمايه اعتبار خود را مي‌بازند و مي‌روند؛ اين براي كشور ما كه مرامي ديني دارد، اصلا مناسب نيست.

*مي‎دانم استيضاح وزیر کار بر اعتماد مردم نيفزود. افشاگري‎ها و بگم بگم‎ها در اين فضا فقط از اعتماد مردم مي‎كاهد. هرچند بنده از شفافيت دفاع مي‎كنم ولي اينگونه افشاگری‎ها راه و روش درستی نيست.

*تجمع اخير طلاب 2 بخش داشت. يك متن و يك حاشيه. ابتدا حاشيه آن است كه در مورد آن بحث صورت گرفت و به ویژه موضوع، شعاري بود كه نوعي تهديد از آن استشمام مي‎شد؛ اينكه چنین شعارهایی تهديد بود يا تذكار يا اینکه در آن شعارها در مورد فوت مرحوم هاشمي رفسنجانی چه سخني بود مهم نيست، آنچه مهم است آن است كه اشتباهاتي اين چنينی در يك حركت سياسي به قدري واضح و كودكانه صورت مي‌گيرد كه گاه احساس مي‌شود اينها حركت‎هايي حساب شده در جهت منافع رقيب است و سناريوي او را تكميل مي‌كند. اما متن تجمع مذكور بيان دغدغه‌اي بود كه بعضا از سوي نيروهاي انقلابي بيان مي‌شود.

*آقاي رحيم‌پور كسي نيست كه بتوان به وي سوءنيت در مورد حوزه‌ها را نسبت داد. او خودش حوزوي است. دغدغه او كه البته با لحني مطلق و مبالغه‌آميز بيان كرده، اين بود كه چرا حوزه‌ها در حل تئوريك معضلات و ارائه راه‌حل‌هاي فقهي در باب مسائل كشور به اندازه شايسته فعاليت نمي‌كنند. اين انزوا گزيني از منظر او مترادف سكولاريسم يا بستر رشد سكولاريسم دانسته شد؛ اين گزاره با ادبياتي مطلق به منظور حساس سازي حوزه‌ها بيان شد كه البته واكنش بعضي از مراجع را به دنبال داشت. طبعا بعضي از واژه‌ها و صفات مثل نسبت بيسوادي به حوزه‌ها اساسا درست نبوده كه در فضاي خطابي بيان شد. به هر حال من معتقدم نبايد در نقد يك اشتباه آن هم از سوي فردي كه حسن نيتش و عدالت طلبيش محرز است مبالغه كرد.