گفت‌وگوی «انتخاب» با «سردار عبدالله» نامزد ریاست جمهوری عراق؛

می‌توانم نقش نامزد مورد اجماع کردها برای ریاست‌جمهوری را ایفا کنم / رئیس‌جمهور ‏آینده عراق نباید تنها رئیس «کاخ السلام» باشد / عراق در دو راهی قرار دارد؛ تشکیل دولت جدید آخرین شانس برای تحقق ثبات است

یکی از نامزدهای ریاست جمهوری عراق می گوید: پست ریاست‌جمهوری بر خلاف تصورات منصبی تشریفاتی نیست و بر خلاف تصورات منصبی پروتکلی نیست ‏که فاقد قدرت و اهمیت باشد. رئیس‌جمهور مدافع اجرای قانون اساسی است و در قانون‌گذاری از این جهت که ‏می‌بایست مصوبات پارلمان را تایید کند، دارای نقشی حیاتی است.

کد خبر: ۴۳۲۰۹۰

تاریخ: ۰۷ مهر ۱۳۹۷ - ۱۹:۰۰

انتخاب / آرمان سلیمی: در شرایطی که دوم اکتبر (۱۰ مهر) به عنوان موعد نهایی تعیین رئیس‌جمهوری جدید عراق در پارلمان این کشور ‏تعیین شده، منازعات در میان کرد‌ها برای تصدی ریاست کاخ «السلام» به شکلی بی‌سابقه بالا گرفته است. بر ‏خلاف دوره‌های گذشته که دو حزب اصلی و صاحب قدرت اقلیم کردستان یعنی احزاب دموکرات کردستان ‏عراق و اتحادیه میهنی کردستان، به جمع‌بندی‌ای واحد برای نامزد نهایی ریاست جمهوری دست پیدا می‌کردند، ‏در وضعیت کنونی ۹ شخصیت برای تصدی این منصب نامزد شده‌اند.

طی روز‌های گذشته بیش از سایر نامزد‌ها ‏دو نماینده معرفی شده از سوی احزاب اتحادیه میهنی و دموکرات، در کانون توجهات رسانه‌ای قرار گرفته‌اند. از ‏یک سو، حزب اتحادیه میهنی، «برهم احمد صالح» سیاست‌مدار با سابقه کرد عراقی و از سوی دیگر، حزب ‏دموکرات، «فواد حسین» رئیس دیوان ریاست اقلیم کردستان را به عنوان نامزد‌های نهایی خود برای تصدی پست ‏ریاست جمهوری عراق معرفی کرده‌اند. ‏

با این وجود، به دلیل اختلاف شدید مواضع این دو حزب و امکان رای سلبی آن‌ها به نماینده طرف مقابل، امکان ‏توافق این دوحزب بر سر شخصیت سوم بیش از هر زمان دیگری وجود دارد. در نتیجه مطرح شدن این سناریو، ‏اکنون بیش از هر زمان دیگری اسامی نامزد‌های مستقل مطرح شده که در میان آن‌ها بیش از دیگران می‌توان از ‏‏ «سردار عبدالله» عضو سابق حزب اتحادیه میهنی و جنبش گوران نام برد. ‏

سردار عبدالله در سال ۱۹۶۶ در بغداد متولد شده و در سال ۱۹۸۶ با فراغت از تحصیل در دورانی که حزب ‏اتحادیه میهنی کردستان با دولت مرکزی در جنگ مسلحانه بود، به این حزب می‌پیوندد. او در دوران مبارزه بر ‏علیه رژیم بعث حضوری فعال در جبهه‌های جنگ داشته و در سال‌های بعد از تشکیل حکومت خودمختار ‏کردستان عراق، با وجود عضویت در حزب اتحادیه میهنی، یکی از افراد منتقد فساد اقتصادی در شمال عراق بوده ‏است.

به دلیل همین مشی سیاسی، وی در سال ۲۰۰۹ با جدایی از حزب اتحادیه میهنی، به عنوان یکی از ‏بنیان‌گذاران جنبش گوران دورانی جدید از حیات سیاسی را آغاز می‌کند. سردار عبدالله تا سال ۲۰۱۴ رئیس ‏فراکسیون گوران در پارلمان عراق بوده و متعاقب دوران نمایندگی خود، از سال ۲۰۱۶ با خروج از جنبش ‏گوران، به عنوان سیاست‌مداری مستقل فعالیت دارد.

او مناسبات گسترده‌ای با شخصیت‌های سیاسی و مذهبی ‏عراقی در بغداد و اقلیم کردستان دارد. او در زمینه سیاسی و ادبی دارای چندین اثر به زبان‌های عربی و کردی ‏است. همچنین، این شخصیت سیاسی کرد عراقی در زمینه رسانه‌ای کارنامه قابل قبولی داشته و سردبیری نشریه ‏‏ «گوفار»، روزنامه «روزنامه» و روزنامه «هه‌ریمی کوردستان» و... را بر عهده داشته است.

«انتخاب» در راستای پی‌گیری آخرین وضعیت سیاسی تعیین منصب ریاست جمهوری ‏در عراق و پرداختن به آخرین وضعیت سیاسی در این کشور با «سردار عبدالله» گفت‌وگویی اختصاصی داشته ‏است. ‏

در وضعیت کنونی بر خلاف سابق شاهد چند دستگی در مواضع کرد‌ها برای تعیین ‏رئیس‌جمهوری آینده عراق هستیم؛ علت این امر را چگونه ارزیابی می‌کنید؟
وجود چند نامزد برای تصدی پست ریاست‌جمهوری عراق در میان کرد‌ها را نمی‌توان امری غیرعادی ارزیابی ‏کرد، اما این قاعده را نیز نمی‌توان دلیلی برای نامزد شدن هر شخصی، با هر کارنامه و سابقه‌ای ارزیابی کرد. ‏واقعیت آن است که می‌بایست اشخاصی نامزد این منصب شوند که توانایی و پرستیژ لازم را برای قرار گرفتن در ‏قامت رئیس‌جمهوری عراق داشته باشند. با این وجود، ضروری است که اختلاف مواضع میان جناح‌های سیاسی ‏کرد، موجب اختلال در تعیین رئیس‌جمهور آینده عراق نشود و در نهایت نوعی اتفاق‌نظر در حمایت از ‏رئیس‌جمهور آینده شکل بگیرد. ‏

چرا احزاب اتحادیه میهنی کردستان و دموکرات کردستان عراق، بر سر یک نامزد به ‏توافق نرسیدند؟ اختلافات میان این دو جریان سیاسی چه تاثیراتی بر وضعیت سیاسی عراق به ‏همراه دارد؟
به عنوان یک شخصیت مستقل نمی‌توانم در مقام این دو حزب دلایل اختلاف آن‌ها را به بحث بگذارم، اما طی ‏چند روز گذشته اقداماتی پیش‌دستانه را با رهبران این دو حزب در میان گذشته و از آن‌ها در خواست کرده‌ام که ‏به توافقی جامع برای حل اختلافات میان خود دست پیدا کنند. به دو حزب اتحادیه و دموکرات این مساله را ‏بازگو کرده‌ام که اختلافات میان آن‌ها و منازعه آن‌ها در صحن علنی پارلمان عراق، می‌تواند نتایجی فاجعه‌بار را ‏برای اقلیم کردستان و نیز کلیت جامعه عراق به همراه داشته باشد. در صورتی که توافق میان آن‌ها حاصل نشود و ‏یک جریان بدون توافق با دیگری، آرای لازم را برای تصدی منصب ریاست‌جمهوری کسب کند؛ این امکان ‏وجود دارد که طرف مقابل نه تنها این رخداد را نپذیرد، بلکه مسیر ضدیت با شخص منتخب را در پیش بگیرد. ‏این امر می‌تواند زمینه‌ساز انفعال در مدیریت امور اربیل و در ادامه، پیچیدگی در تحولات سیاسی عراق را به ‏همراه داشته باشد. در راستای کنار گذاشتن اختلافات و پیشگیری از رخ دادن اتفاقات ناگوار در آینده، به هر دو ‏این احزاب سیاسی اعلام کرده‌ام که آماده بر عهده گرفتن منصب ریاست جمهوری عراق به عنوان یک ‏شخصیت مستقل که می‌تواند توازن را ایجاد کند، هستم. ‏

تا چه میزان برای خود و دیگر نامزد‌های مستقل ریاست جمهوری عراق، شانس رسیدن ‏به ریاست کاخ «السلام» را قائل هستید؟
هر شخصی که نامزد پست ریاست‌جمهوری شده، برنامه کاری خاص خود را دنبال می‌کند و من نیز فارغ از این ‏قاده نیستم. در زمانی که کسی پیش‌بینی نمی‌کرد؛ این مساله را مطرح کردم که دو حزب اتحادیه میهنی و ‏دموکرات با دو نامزد مستقل در دولت جدید حاضر خواهند شد و بر اساس همین قاعده، نامزدی خود را برای ‏ریاست جمهوری عراق اعلام کردم. بر این باور هستم که می‌توانم نقشی مهم را در پیش‌گیری از وقوع بحران و ‏ایفای نقش شخص سوم ایفا کنم. به جریان‌های سیاسی کرد نیز این امر اعلام کرده‌ام که می‌توانم نامزد مفاهمه، ‏سازش و توافق باشم. در صورتی که جریان‌های سیاسی کرد بر سر نامزد شدن من به عنوان رئیس‌جمهوری توافق ‏کنند؛ بدون هر گونه تبعیضی نمایندگی تمامی جناح‌های سیاسی و ملت عراق را عهده‌دار خواهم شد. ‏

در صورت رسیدن به منصب ریاست جمهوری عراق، چه برنامه‌ای برای مدیریت امور ‏کشور خواهید داشت؟
پست ریاست‌جمهوری بر خلاف تصورات منصبی تشریفاتی نیست و بر خلاف تصورات منصبی پروتکلی نیست ‏که فاقد قدرت و اهمیت باشد. رئیس‌جمهور مدافع اجرای قانون اساسی است و در قانون‌گذاری از این جهت که ‏می‌بایست مصوبات پارلمان را تایید کند، دارای نقشی حیاتی است. با این اوصاف، برخی نامزد‌ها بیش از آن‌که ‏رئیس‌جمهوری کشور عراق باشند، بیشتر خود را رئیس کاخ السلام می‌دانند؛ لذا بر این باور هستم که در صورت ‏رسیدن به منصب ریاست‌جمهوری، می‌بایست در نقش رئیس‌جمهور کل ملت عراق باشم و نه رئیس کاخ ‏‏ «السلام». ‏

در راستای اجرایی کردن این رسالت، در ابتدای امر دفاع از اجرای قانون اساسی و تلاش برای اجرایی کردن آن، ‏بازگرداندن توازن قوا میان جریان‌های سیاسی عراقی، حفاظت از شراکت در قدرت و بازگشت اعتماد مردم به ‏دولت و ایجاد دولتی عادلانه برای دفاع از حقوق تمامی قومیت‌های عراقی مهم‌ترین برنامه‌هایی است که در ‏صورت ریاست بر کاخ «السلام» در پیش خواهم گرفت. همچنین، در عرصه سیاست خارجی نیز در پیش گرفتن ‏سیاست دوستانه در حمایت از منافع مشترک و احترام به استقلال و حاکمیت یکدیگر، برنامه‌هایی است که برای ‏عراق در آینده ضروری به نظر می‌رسد. ‏

آینده سیاسی کشور عراق را چگونه ارزیابی می‌کنید؟ آیا تشکیل دولت جدید می‌تواند ‏موجب مصائب و بحران‌های کشور عراق را حل کند؟
آینده سیاسی عراق در وضعیتی دو راهی قرار دارد و شاید تشکیل دولت جدید آخرین شانس برای تحقق ثبات ‏در کشور باشد. در صورتی که نقشه راهی منسجم و عقلانی برای گذار از وضعیت بحرانی کنونی ارائه نشود، ‏آینده کشور در وضعیتی نامعلوم و بحرانی قرار خواهد گرفت. در صورتی که افراد شایسته در رئوس قدرت قرار ‏نگیرند و جناح‌های سیاسی در ایجاد عراق جدید با یکدیگر همکاری نکنند؛ هیچ‌گاه وضعیت سیاسی عراق به ‏اندازه شرایط کنونی ترسناک و پرمخاطره نبوده است. ‏