بازگشت بهار با اسلحه؟ ‏

کد خبر: ۴۷۴۸۳۲

تاریخ: ۱۴ ارديبهشت ۱۳۹۸ - ۱۷:۳۳

میلاد مصطفوی*: این بار بهار نیز در زمستان آغاز شد. بعد از سال ۱۹۶۸ که الکساندر دوپچک و ‏همراهان توانستند بهار پراگ را در سال‌های ابتدایی میلادی آن سال برای چکسلواکی به ارمغان ‏بیاوردند (۵ ژانویه) تا بهار عربی که در تونس با خودسوزی محمد بوعزیزی جوان ۲۶ ساله در ۱۷ ‏دسامبر ۲۰۱۰ آغاز شد، این موج جدید بهاری نیز آغازی زمستانی داشت، ۱۹ دسامبر و این بار در ‏سودان و در اعتراض به گرانی نان. ‏

این موج جدید بهار عربی و آفریقای تاکنون ۲ قربانی گرفته و عمر حکومت‌های استبدادی عمرالبشیر ‏سوادنی و‎ ‎عبدالعزیز بوتقلیقه الجزایری به پایان رسانده و با رسیدن نیرو‌های ژنرال خلیفه حفتر به ‏نزدیکی‌های طرابلس عمر دولت وفاق ملی لیبی به ریاست فائز السراج نیز به پایان نزدیک شده است ‏‏. ‏.
اما این موج بهاری از همان ابتدا با اسلحه و خشنونت آغاز شد و بر خلاف بهار پراگ که بعد از ‏هشت ماه با تانک‌های شوروری و متحدان پیمان ورشوی به سرکوب انجامید و بهار عربی که در ‏ابتدا به شکل انقلاب‌های مخملی و رنگی بود و به فجایعی نظیر سوریه و یمن رسید، تکلیف از همان ‏ابتدا مشخص بود، نیرو‌های نظامی و اسلحه. ‏

در لیبی که نیرو‌های وفاق ملی و خلیفه حفتر فعلا با جنگنده‌های ‏‎ ‎خود مشغول بمباران مواضع ‏یکدیگر هستند که یکی بر دیگری چیره شود و فعلا دست بالا در دست نیرو‌های دولت موقت خلیفه ‏حفتر است. در سودان عمر البشیر به زندان افتاده و نظامیان و ارتش آن کشور با شبه کودتای فعلا ‏توانستند اوضاع تا حدی کنترل کنند و آینده سیاسی این کشور در هاله‌ای از ابهام قرار دارد و در ‏الجزایر هم با التیماتوم ارتش آقای بوتقلیه از سمت خود به عنوان رئیس جمهور کناره گیری کرد و ‏دولتی موقت زمام امور را در دست گرفته است. ‏

بهار عربی که در سال ۲۰۱۰ شکل گرفت چندان خوش فرجام نبود و کشور‌های نظیر سوریه، یمن و ‏لیبی هنوز در آتش جنگ و ناآرامی‌های آن گرفتار هستند و در مصر نیز با همه تحولات دوباره ارتش ‏و ژنرال‌های سکان دار اصلی کشور هستند و این موج جدید بهار عربی نیز به نظر چندان خوش ‏فرجام نمی آید.

* پژوهشگر میهمان در پژوهشکده مطالعات استراتژیک خاورمیانه