چرا برخي بيماران سرطاني به شيمي‌درماني مقاومت نشان مي‌دهند؟

کد خبر: ۴۷۷۶۳

تاریخ: ۲۹ آذر ۱۳۹۰ - ۱۳:۰۴

پژوهشگراني از دانمارک و آمريکا روش تازه‌اي براي اندازه‌گيري فعاليت آنزيمي در سلول‌هاي منفرد انساني ارائه كرده‌اند که مي‌تواند براي تعيين چگونگي رفتار سلول‌هاي مختلف توموري و چگونگي پاسخ آنها به شيمي درماني استفاده شود.

به گزارش انتخاب به نقل از ايسنا، اين تکنيک مي‌تواند به اين سؤال که چرا بعضي از بيماران سرطاني در برابر شيمي درماني مقاومت نشان مي‌دهند، جواب دهد و ممکن است منجر به درمان‌هاي هدفگيري شده بهتري شود.

«بيرجيتا نودسن» و همکارانش از دانشگاه «آرهوس» دانمارک به همراه همکاراني از دانشگاه «دوک» آمريکا فعاليت توپوايزومرهاي DNA را اندازه‌گيري کردند. بسياري از شيمي‌درمان‌ها به طور خاص براي تداخل با اين خانواده از آنزيم‌ها طراحي شده‌اند که داراي غلظت‌هاي بالايي در سلول‌هاي سرطاني در مقايسه با سلول‌هاي سالم هستند. حتي اين توپوايزومرها به عنوان علامت‌گذارهاي پيش‌بيني‌کننده سرطان نيز پيشنهاده شده‌اند.

سلول‌هايي که قرار است آناليز شوند، زيرلايه‌هاي DNA و بافر فساد سلولي، در قطرات پيکوليتري که در آنها «دايروي سازي» DNA رخ مي‌دهد، محصور مي‌شوند

اين پژوهشگران مي‌گويند که متاسفانه، بسياري از بيماران يا از قبل نسبت به شيمي‌درماني توپوايزومري در شروع درمان مقاوم بوده‌اند و يا بعد از درمان اوليه از خود مقاومت نشان داده‌اند. دلايل اين مقاومت هنوز کاملا شناخته شده نيست، ولي نتايج مطالعات قبلي پيشنهاد مي‌کند که فعاليت توپوايزومري سلول و اثرات كشنده سلولِ شيمي‌درماني ارتباط مستقيم دارند.

«کام لئونگ» يکي از اعضاي گروه گفت: اکنون روش جديد ما اين‌طور معني مي‌دهد که ما مي‌توانيم فعاليت توپوايزومري را در سلول‌هاي سرطاني منفرد تست کرده و اين فعاليت را با پاسخ شيمي‌درماني تومور مقايسه کنيم.

اين تکنيک بر اساس ترکيب يک سيستم ميکروسيالي با حسگرهاي DNA، که واکنش‌هاي کاتاليزوري ميانيِ توپوايزومري را آشکارسازي مي‌کند، استوار است. يک بافر ويژه که در تخريب غشاي سلول فعاليت مي‌کند و اجازه واکنش آنزيم‌هاي توپوايزومري با حسگرها را مي‌دهد، نيز حضور دارد. اين مجموعه از مؤلفه‌ها در داخل قطرات ريزي با پوشش چربي قرار گرفته و اين «ظرف‌ها» براي واکنش دادن توپوايزومرها با حسگرهاي DNA استفاده مي‌شوند.

DNA که در ابتدا داراي شکل خطي است، هنگامي که با توپوايزومرها واکنش مي‌دهد، به صورت يک دايره بسته مي‌شود. هنگامي که اين واکنش کامل شد، اين پژوهشگرن مخلوط حاصله را روي يک تيغه شيشه‌اي که قبلا با «چاشني‌هاي» DNA که دايره را «بزرگ‌نمايي» مي‌کند، فعال شده است، منتقل مي‌کنند. محصول حاصله مي‌تواند با استفاده از پروب‌هاي فلورسانت با دقت يک مولکول منفرد تصويرسازي شود.

اين پژوهشگران، جزئيات نتايج كار تحقيقاتي خود را در مجله‌ي «ACS Nano» منتشر كرده‌اند.