خدابخشی پس از قبول تابعیت صربستان: ماجرای من با بقیه فرق دارد؛ مادرهمسرم سرطان دارد، مجبور بودیم در صربستان بمانیم / به زادگاهم تعصب دارم

تکواندوکار سابق ایران و دارنده مدال طلای جهان پس از قبول تابعیت صربستان، گفت: به زادگاهم تعصب دارم و ماجرای رفتنم از ایران از سایرین متفاوت است.

کد خبر: ۵۱۰۹۵۶

تاریخ: ۱۵ آبان ۱۳۹۸ - ۰۸:۲۰

به گزارش ایسنا، مهدی خدابخشی درباره حضور خود در صربستان و مبارزه برای این کشور در رویدادهای بین المللی گفت: ماجرای رفتن من به صربستان با دیگران متفاوت‌ است. تقدیر و سرنوشتم اینگونه بود که زندگی شخصی و فعالیت ورزشی خود را در کشور دیگری ادامه دهم. ۸ ماه است که در این کشور زندگی و تمرین می‌کنم و حدود ۵ ماه است که با دخترمورد علاقه‌ام که تکواندوکار است، ازدواج کرده ام.

وی تصریح کرد: متاسفانه مادرهمسرم مبتلا به سرطان است. بیماری ایشان به گونه‌ای است که تنها می‌شود روند پیشرفت آن را کنترل کرد و به همین دلیل نیاز به مراقبت های ویژه دارد. همین مسئله باعث شده تا همسرم مجبور به زندگی در صربستان باشد و من نیز برای حمایت از او و مادرش در این کشور هستم.

خدابخشی افزود: به زادگاهم تعصب زیادی دارم و موفقیت‌هایم را مدیون لطف خدا، اراده خودم و همراهی خانواده‌ام می‌دانم. رابطه‌ام با استاد عسکری و سایر ملی پوشان بسیار خوب است، مدتی که تیم ملی تکواندو ایران در صربستان حضور داشت در کنار این تیم تمرین می‌کردم.

او ادامه داد: برای آینده‌ام برنامه دارم. با توجه به اینکه در صربستان زندگی می‌کنم، تصمیم گرفتم در کنارهمسرم تکواندو را به صورت حرفه‌ای در این کشور ادامه دهم. با حاج آقا پولادگر جلسه داشتم و در خصوص زندگی، برنامه‌های آینده و تصمیماتم صحبت کردم. نگاه ایشان پدرانه بود و به تصمیم من احترام گذاشتند. با مساعدت فدراسیون تکواندو و مکاتبه کمیته ملی المپیک ایران با فدراسیون جهانی تکواندو هم اکنون می‌توانم به فعالیت در رشته مورد علاقه‌ام بپردازم.

خدابخشی ادامه داد: در حال حاضر تنها در تورنمنت‌ و مسابقات G1 و G2 شرکت می‌کنم و نمی‌توانم در مسابقات رسمی به میدان بروم. هدفم کسب سهمیه المپیک ۲۰۲۴ است تا مدال جا مانده در ویترین افتخاراتم را به دست بیاورم و برای رسیدن به این مهم نیز فعالیت رسمی خود را از بعد از المپیک 2020 آغاز خواهم کرد.

وی در پایان گفت:خوشحالم که با افتخار آفرینی در رقابت‌های مختلف جهانی و آسیایی توانستم سهم اندکی در نشاندن لبخند بر لبان مردم کشورم داشته باشم. روزهایی خوبی در ایران داشتم و همواره قلبم برای کشورم می‌تپد.