محاکمه بزرگ متهمان بزرگ، با نامهای فضایی!

کد خبر: ۵۳۹۶۴

تاریخ: ۰۹ اسفند ۱۳۹۰ - ۱۹:۵۴

در محاکمه متهمان اختلاس بزرگ نکته ای که توجه همه مردم را جلب کرد و سر و صدای خیلی ها را درآورد، حروف اول نام متهمان بود. من خیلی گشتم، ببینم حروف اول نام و نام خانوادگی من «خسرو معتضد» در میان متهمان هست یا نه؛ زیرا هیچ بعید نیست یکی از متهمان مثلاً حرف اول نامش «خ» باشد؛ مانند «خدمتگزار ملت»، نام فامیلی اش هم باشد «مستان خدمت» یعنی «مست و شوریده از خدمت به خلق ا...» و بعداً بعضی از حسودان وقتی بنده را در کوچه و خیابان می بینند، بپرسند: جناب خسرو خان بالا غیرتاً این «خ- م» شما نبودید که نامتان در محاکمه بزرگ شنیده شده و در ادعانامه دادستان آورده شده بود؟
من مظلوم بی گناه باید پاسخ و توضیح بدهم: خیر قربان! به جان جنابعالی و ابویتان آن «خ.م» من نیستم و فرد یا افراد دیگری هستند، بنده تنها سوء استفاده ای که کرده ام، این است که چند هزار تومان کتاب خریده ام، اقساطش عقب افتاده که پولهایم را دارم جمع می کنم تا اقساط را بدهم. فروشنده هم رضایت داده که هر وقت داشتم، بدهم.
بنده بسیار تعجب کردم (اغلب در حال تعجب کردن هستم) که چرا اسامی متهمان به صورت کد و رمز گفته می شود! از آقای کرباسچی شهردار اسبق تهران و مدیر و مسؤول و همه کاره روزنامه بزرگ همشهری که سالها شهردار تهران بود و اختیار جان و مال و خانه و مایملک مردم پایتخت در کف یدش بود، شخصیتی مهمتر را سراغ دارید که در این ده بیست سال اخیر به محاکمه فراخوانده شده باشد؟
هم نامش را اعلام کردند، هم تصاویر و فیلمهایش را ثانیه به ثانیه از تلویزیون پخش کردند، هم جراید کیفر خواست دادستان و پاسخ او را نوشتند و هم محاوره رودرروی او با رئیس دادگاه لحظه به لحظه از تلویزیون پخش شد. خیلی هم در مردم تأثیر گذاشت که ببینید شهردار پایتخت را در تلویزیون آوردند و محاکمه کردند و حتی رأی به محکومیتش دادند پس حریم قرمز برای هیچ کس وجود ندارد و هر کس در معرض اتهام قرار گیرد باید به طور علنی محاکمه شود.
در محاکمه اخیر، چهره متهمان، خال خالی و شطرنجی از تلویزیون نمایش داده می شود. من در هیچ محکمه ای ندیده ام کیفر خواست با حرف اول نام و نام خانوادگی قرائت گردد و مطبوعات هم موظف باشند همان گونه چاپ کنند.
شما در سالهای دهه 1339 از سپهبد علوی مقدم، سرلشکر ضرغام و سپهبد بختیار و ارتشبد هدایت، سپهبد وثوق، فرد متنفذتری نمی دیدید، اما در سال 1340 دکتر امینی، نخست وزیر وقت برای اینکه به مردم نشان دهد دولت او دولت جدی و پایبند به مبارزه با فساد است، برای این تیمساران پرونده پیگرد به اتهام سوءاستفاده از مقام، از اختیارات، تدلیس و اختلاس درست کرد و به استثنای سپهبد بختیار رئیس وقت ساواک که از کشور خارج شد، بقیه را بازداشت کرد و تصاویر بزرگ آنها در صفحه اول جراید چاپ شد حتی سپهبد آزموده دادستان ارتش که فرد گستاخ و هتاک و پررویی بود و مردم از او تنفر زیادی داشتند، بازنشسته و بازداشت شد. ابوالحسن ابتهاج، مدیرعامل سابق سازمان برنامه بازداشت شد. خانم احسانیه دولو قاجار که میلیونها تومان در فروش خاویار اختلاس کرده بود و سرتیپ اویسی مدیرعامل شیلات بازداشت شدند.
اصل این است که نام متهمان در جراید چاپ شد و بسیار کار خوبی شد؛ زیرا مردم تا حدودی احساس آرامش خاطر کردند. این کاری که در این محاکمه بزرگ شده که ماه هاست حرف آن زده می شود، مردم را به یاد مثل کوه لرزید و موش زایید می اندازد.
دادستان تهران آقای دولت آبادی که من یک بار او را دیده ام و مرد جانباز صریح اللهجه، شجاع و قاضی صدیقی است، جا داشت اسامی را بخواند. فرض می گیرم همه این متهمان در پایان دادگاه پاک و بی گناه و مظلوم و مانند کودک از بطن مادر خارج شده، بهشتی و بی تقصیر و بی آلایش می بودند. مگر اعلام برائت اشکالی دارد؟
از آقایان حلالیت هم می طلبیم و حاضریم از بیت المال خسارتها و غرامتهای دوران بازداشت آنها را هم بدهیم. اتفاقی می افتد؟ مردم به دادگستری شک می کنند یا اعتماد آنها بیشتر می شود؟
تا به حال دادگاه های بسیار بزرگی در دنیا برگزار شده و افراد سرشناس با ذکر نامشان و چاپ عکسهایشان در مطبوعات، مورد اتهام قرار گرفته و در دادگاه، محاکمه و تبرئه شده اند و آب هم از آب تکان نخورده است.
دادگاه خصایص خود را دارد. چرا بنده و جنابعالی را به اتهام فساد مالی به دادگاه فرا نمی خوانند؟ پس کسانی را به دادگاه می کشانند و می گویند پیش از آغاز جلسات دادگاه هفته ها از آنها بازجویی کرده اند، لابد اتهامهایی داشته اند که قابل رسیدگی بوده است. اعلام نام آنها هیچ ایرادی ندارد و به آبرویشان لطمه وارد نخواهد کرد.