سخنی چند با آقای خاتمی/ بر باد مده، چندان که تاکنون چنین کردی!

خاتمی عزیز! حواست هست؟ می‌دانی با خود چه می‌کنی؟ شما با چنین ظرفیت شگرفی، حق نداری به همین سادگی و آسانی و با آرامشی خیال‌انگیز، گذشته‌ی خود را تباه کنی! در وجود تو، مُهره‌ی ماریست که با این همه فاجعه و آبروریزی دولت، فراکسیون امید مجلس، امثال عارف و برخی شوراییان و فرستادگانت در سازمان‌های دولتی و خیلی از نزدیکانت، هنوز دلرُبایی!

کد خبر: ۵۴۸۴۹۳

تاریخ: ۲۳ ارديبهشت ۱۳۹۹ - ۰۸:۴۴

مصطفی فقیهی در یادداشتی در کانال تلگرامی خود، نوشت:

جناب ⁧آقای سید محمد خاتمی⁩؛ رییس جمهور محترم اسبق ایران!

سخنان اخیر حضرتعالی را شنیدم و از بی‌توجهی باورنکردنی «رهبر اصلاحات» به افکارعمومی، حیرت زده شدم!

این، اوج بی‌مسئولیتی‌ست که پس از ۳ سال سکوت، از سرنوشت دردناک تَکرارِ منتج به قالب شدن مُشتی «ناشناس و شناس رانت‌طلب صامت» (جز معدودی خاص) سخنی بر زبان نرانید!

‏اینان، نماینده شما و عملکردشان، حاصل نبوغ حلقه تنگ اطرافیانتان است؛ افاضات شما اما نشان داد، این «درب» همچنان، «بر همان پاشنه می‌چرخد»!

این تنها نمونه‌ای ساده از این بی‌توجهی آزاردهنده شما به افکارعمومیست! دهها رخداد سالیان اخیر را دیده‌اید یا تمایلی به سخن گفتن از آن ندارید؟

خاتمی عزیز! حواست هست؟ می‌دانی با خود چه می‌کنی؟ شما با چنین ظرفیت شگرفی، حق نداری به همین سادگی و آسانی و با آرامشی خیال‌انگیز، گذشته‌ی خود را تباه کنی!

در وجود تو، مُهره‌ی ماریست که با این همه فاجعه و آبروریزی دولت، فراکسیون امید مجلس، امثال عارف و برخی شوراییان و فرستادگانت در سازمان‌های دولتی و خیلی از نزدیکانت، هنوز دلرُبایی!
‏
گوآنکه خود را اپوزوسیون نمی‌دانی، اما در میان اوتاد آن جماعت نیز با فاصله‌ای به سال نوری، محبوبیتی کم‌نظیر در میان مردم و نخبگان داری! اما این ظرفیت را به «ثمن بخس» به قدرت‌دوستان اطرافت نفروش، لطفاً!

اشتباه نشود! مراد من ابداً تقصیر و قصور دولت یا حاکمیت و گردن‌گیری شما از این همه فاجعه نیست. من از ظرفیتی سخن می‌کنم که اینک، کنج خانه‌ای متروکه و به خواست خود، محصور و محبوس شده است.

سیدگرانقدر! از وقتی ⁧#هاشمی⁩ رفت، شما نیز گویا روی زمین نیستی! او بود که مدیریت می‌کرد، و شما نیز رهروی راهش! اما گویا اکنون کناره گرفتی ؛ انگیزه ای نداری و در بهترین شرایط، واعظی ساکتید!

‏جناب خاتمی! نسل ما گره خورده با آرمان‌هایت! با امیدهایت، و حالا ما مانده‌ایم و آرزوها و حسرت‌های‌مان!

بر باد مده، چندان که تاکنون چنین کردی!