حضرت زینب(س) زنی خردمند و عاقبت اندیش/ تولد آیتی از آیات الهی

کد خبر: ۵۶۳۱۴

تاریخ: ۰۹ فروردين ۱۳۹۱ - ۱۲:۵۲

مهر نوشت: اندیشمندان و نویسندگان مسلمان و غیر مسلمان در برابر عظمت و مقام علمی و اخلاقی حضرت زینب(س) سر تعظیم فرود آورده و به تکریم او پرداخته اند در این مجال مروری بر این نوشته‌ها خواهیم داشت.

ابن کثیر
«زینب، زنی خردمند و عاقبت اندیش بود. سخنان او به هنگامی که مرد شامی، خواهرش فاطمه دختر علی را از یزید خواستگاری کرد، در کتب تاریخ مشهور است. آن سخنان از نیروی عقلانی و پردلی و شجاعت او حکایت می کند.» (اسدالغابه، ابن الحسن علی بن محمد الجزری، دار احیاءالتراث العربی، ج 7، ص 133)

حسن قاسم
«اگر در بین زنان افراد مشهور باشند، حضرت زینب(س) شایسته ترین آنان است؛ در آنجا که فضایل انسانی را یکایک بشمرند و از وفا و سخاوت، صفا و شجاعت، خویشتنداری و علم و عبادت، پاکدامنی و پارسایی سخن به میان آید، زینب(س) بهترین مثال برای جلوه های تمام فضایل است.»(حیاة السیدة زینب، الشیخ جعفر النقدی، بیروت- لبنان، منشورات موعقه الاعلی، ص 36)

آیت الله العظمی خویی
«او در دفاع از اسلام و شریعت جدش سرور پیامبران و جهاد در راه خدا، شریک برادر بود. در شیوایی چنان بود که گویی با زبان پدرش علی علیه السلام سخن می گوید و آنچنان استوار و ثابت قدم بود که استواری پدر را در یادها زنده می کرد. در حضور جباران و ستمگران سر فرود نیاورد؛ جز از خدا نترسید و حق و راستی شیوه او بود.» (معجم رجال الحدیث و تفصیل طبقات الرواة، ج 23، ص 191)

علامه اسد حیدر
زینب(س) شجاعت و قهرمانی خود را در جهادش نشان داد و در رویارویی با ناگواری و ناملایمات، به سان کوه، درمقابل تندبادها استوار ماند. او مصیبت ها و سختی ها را به خاطر رضای خداوند متعال و جهاد در راهش و سرافرازی کلمه و آیینش تحمل کرد.
(پیام زینب از ولادت تا رحلت، عبدالرحمن انصاری، چاپ اول، تابستان 76، ص 59)

علامه شرف الدین
زینب(س) در تیزهوشی، پاکی روح، لطافت احساس، نیرومندی و پایداری و استواری، آیتی از آیات الهی بود.(همان، ص 57)

فریشلر (نویسنده غربی)
ایراد آن نطق در کوفه، ثابت می کند که آن همه مصایب و سختی ها، نتوانسته بود روحیه آن زن را متزلزل کند؛ در صورتی که این خطر وجود داشت که در همان حال سخنرانی او را به قتل برسانند. (حسن الهی (بوته کار)، همان، ص 22)
«زینب، نام درختی خوش قامت و خوش بو است؛ یا زین اب: یعنی زینت دهنده پدر» (ناسخ التواریخ، ص 68)