رابرت دنیرو: حضور در تلويزيون پرستيژ بالايي ندارد

منبع: شرق

کد خبر: ۵۹۴۷۰

تاریخ: ۳۰ فروردين ۱۳۹۱ - ۰۳:۳۲

رابرت دنيرو و همكار تهيه كننده اش جين رزنتال بيشتر از 20 سال است كه در شركت فيلمسازي ترايبكا پروداكشنز با يكديگر همكاري مي كنند و در اين مدت بيشتر از دو جين فيلم ساخته اند. از كمدي اي بامزه اما شكست خورده در گيشه به نام «چه اتفاقي افتاد؟» تا سه گانه پرفروش «ملاقات با والدين» محصول مشترك آنها بوده است. آنها در سال 2002 جشنواره فيلم ترايبكا را در واكنش به رويداد حملات 11 سپتامبر 2001 به منظور مشاركت در بازسازي بلندمدت محله منهتن نيويورك راه اندازي كردند. در آن زمان هيچ فكر نمي كردند كه اين جشنواره بتواند 725 ميليون دلار تا به حال براي منطقه منهتن درآمد ايجاد كند. از دوره اول جشنواره تاكنون بيش از 1300 فيلم از 80 كشور دنيا به نمايش درآمده است. دوازدهمين دوره اين جشنواره از تاريخ 19 تا 29 آوريل (31 فروردين-10 ارديبهشت) با شركت 90 فيلم از 32 كشور دنيا برگزار مي شود. امسال جشنواره با نمايش كمدي رمانتيك «نامزدي پنج ساله» با بازي اميلي بلانت و جيسن سيگل آغاز مي شود و براي اختتاميه پيش نمايشي از يكي از بهترين فيلم هاي تابستان امسال، «انتقام جويان» كه براساس كتاب هاي مصور انتشارات مارول ساخته شده است، به نمايش در مي آيد.
آنچه در ادامه مي آيد، گفت وگوي وال استريت ژورنال است با رابرت دنيرو و جين رزنتال برگزاركنندگان اين جشنواره كه از پروژه هاي پيش رو و خصوصا سريال پليسي جديدشان به نام «NYC22» صحبت مي كنند كه از 15 آوريل (27 ارديبهشت) از شبكه سي.بي.اس. پخش مي شود.

امسال جشنواره فيلم ترايبكا را با يك فيلم كمدي آغاز مي كنيد. چگونه تصميم مي گيريد كه چه حال و هوايي براي جشنواره تان انتخاب كنيد؟
رزنتال: وقتي ما امسال شروع به برنامه ريزي براي جشنواره كرديم، مي خواستيم در شروع چيزي براي لبخند زدن و خنديدن داشته باشيم. به همين خاطر تلاش كرديم براي افتتاحيه يك فيلم كمدي يا فيلمي كه محتواي سنگيني نداشته باشد انتخاب كنيم و فيلم كمدي «نامزدي پنج ساله» از كمپاني يونيورسال را كه از آن خيلي خوش مان آمده بود، انتخاب كرديم. بسياري از تصميم گيري هاي ما از سر خوش شانسي است. در پنجمين سال برگزاري، جشنواره را با فيلم «يونايتد 93» از پل گرين گرس آغاز كرديم. اعضاي خانواده هاي فوت شدگان هواپيماي يونايتد 93 (كه در حادثه 11 سپتامبر سقوط كرد) در سالن نمايش فيلم حاضر بودند. سال گذشته در دهمين سال برگزاري جشنواره تصميم گرفتيم از عموم مردم براي افتتاحيه به اندازه 7000 نفر ظرفيت سالن ها دعوت كنيم و مستندي جذاب در مورد التون جان و لئون راسل كه توسط كمرون كرو ساخته شده بود را براي آنها نمايش داديم و پس از نمايش فيلم نيز التون جان برنامه اي زنده براي تماشاگران اجرا كرد.

آن جلسه، اولين نمايش فيلم «يونايتد 93» بود. چه حس و حالي براي تان داشت؟ مي توان گفت بازگشتي بود به ايده اوليه برگزاري اين جشنواره و حوادث 11 سپتامبر؟
رزنتال: من نمي توانم به جاي باب يا شخص ديگري صحبت كنم. اما به نظر من ترايبكا فراتر از يك جشنواره فيلم يا نمايش است. جشنواره ما در مورد چيز هاي ديگري هم هست. چيزي كه ترايبكا را از جشنواره هاي ديگر متمايز مي كند، ايده اوليه برگزاري آن بود؛ ما به عنوان يك واكنش خلاقانه هنري به آنچه در 11 سپتامبر در كشورمان و مخصوصا شهرمان اتفاق افتاده بود، اين جشنواره را آغاز كرديم. انتخاب آن فيلم هم فراتر از تنها يك نمايش فيلم بود بلكه نشانه تاكيدي بود بر آنچه در واقعيت اتفاق افتاده بود.
دنيرو: بسيار تاثير گذار بود. فيلم مربوط به همان زمان بود. خانواده هاي از دست رفتگان هم در آنجا بودند. فراتر از آن چيزي بود كه تصور مي كرديم.

شما دو نفر از اوايل دهه 90 با هم كار كرده ايد؟
دنيرو: يعني دقيقا چقدر طول كشيده؟
رزنتال: دقيقا از 8 آگوست 1989 ساعت 8:50 صبح... اما چه فرقي مي كند؟

مي خواستم بدانم در اين مدت طولاني با هم مخالفت هايي هم كرده ايد؟
رزنتال: البته. اگر اين طور نبود اصلاطبيعي نبود. حتي از برخي جهات مي توان گفت علت اينكه اين مدت طولاني را با هم كار كرده ايم، همين بوده است. ما هميشه با نظر هم موافق نيستيم.
دنيرو: البته تو خيلي اوقات مخالفت كردي. گاهي وقت ها از دست هم اذيت هم مي شديم.

شما در حال تهيه يك سريال تلويزيوني براي شبكه CBS به نام «NYC 22» هستيد كه از 15 آوريل نمايش داده مي شود. از اوايل دهه 90 تاكنون اين اولين چالش شما در تلويزيون است. به نظرتان اگر اين سريال خوب از آب دربيايد، بيشتر در تلويزيون حضور پيدا مي كنيد؟
دنيرو: بله، شايد...
رزنتال: تلويزيون اكنون در دوره رنسانس خودش به سر مي برد. اگر به داستان هاي با پتانسيل بالايي كه اين روزها موضوع سريال هاي تلويزيوني هستند نگاه كنيم، واقعا مشخص مي شود كه چه اتفاقي در حال رخ دادن است. چون ديگر تنها با چهار يا پنج مدل براي شبكه هاي تلويزيوني مواجه نيستيم، بلكه به ابزارهايي دسترسي داريم مثل وب سايت تماشاي آنلاين فيلم و Netflix و جريان مالي مستقلي كه از پرداخت هزينه به ازاي تماشاي هر بار فيلم به دنياي فيلم و تلويزيون وارد مي شود. اين ابزارها مي توانند محتواي آنچه شما توليد مي كنيد را در سطوح مختلف فكري نشان بدهند. در حال حاضر تجربه اين فضا بسيار هيجان انگيز است. به خصوص براي نويسندگان، كارگردان ها و بازيگران فيلم هاي مستقل و آنهايي كه شروع به ساختن فيلم هاي بزرگ براساس آثار كلاسيك هاليوود مي كنند؛ زيرا بدون استفاده از تكنولوژي حاضر كار فيلمسازي براي آنها سخت مي شود.

(خطاب به دنيرو) آيا دوست داريد در يكي از اين سريال هاي تلويزيوني بازي كنيد؟ مي شود شما را در يك درام تلويزيوني بزرگ مثل «امپراطوري پياده رو» يا سريال هايي از اين قبيل مجسم كرد؟
دنيرو: نمي دانم... شايد... بايد ببينم چه پيش مي آيد. وقتي من يك بازيگر جوان بودم خيلي ها قراردادهاي خوبي مي بستند كه به كاليفرنيا بيايند و در يك سريال تلويزيوني بازي كنند. تقريبا الان هم اين گونه است اما از جهاتي با آن دوره تفاوت دارد. مثلاكاركردن در اچ. بي. اُ، در اچ. بي. اُ آزادي عمل بيشتري نسبت به سينما براي ساختن برنامه تلويزيوني يا فيلم تلويزيوني خلاقانه خود داريد. البته حضور در تلويزيون پرستيژ بالايي ندارد (مطمئن نيستم بايد از كلمه پرستيژ استفاده كنم يا نه) و تلويزيون شكوه و تاثير گذاري سينما را ندارد. اما به اين صفحه تلويزيون در دفتر من نگاه كنيد (به يك صفحه تلويزيون باريك بزرگ در اتاقش اشاره مي كند) اين به كلي چيز ديگري شده است. امروزه محتوا اهميت بيشتري دارد و شما در تلويزيون زمان بيشتري براي نمايش محتواي داستان تان داريد.
رزنتال: شما به عنوان فيلمساز مي خواهيد كه فيلم تان ديده شود. جاهاي زيادي وجود دارد كه شما مي توانيد در آن فيلم تان را عرضه كنيد. اين روزها استفاده از سرويس هاي VOD (تماشاي فيلم درخواستي از طريق شبكه هاي تلويزيوني) كه به ازاي هر بار تماشاي فيلم پول از شما دريافت مي كند، فرصت هاي خوبي براي سازنده اثر ايجاد مي كند كه بتواند در تمام سطوح مختلف با تماشاگران در ارتباط باشد. تماشاگران مي توانند فيلم را در يك مجموعه سينمايي بزرگ، روي يك تلويزيون اچ.دي در اتاق پذيرايي شان، روي نمايشگر آيپاد، مانيتور كامپيوتر يا هر ابزار ديگري كه در آينده ساخته مي شوند تماشا كنند.

روز به روز بر تعداد افرادي كه فيلم ها را روي گوشي هاي موبايل، تبلت، لپ تاپ يا ديگر صفحات نمايش كوچك نگاه مي كنند، افزوده مي شود در اين مورد چه حسي داريد؟
دنيرو: من فيلم ديدن در سينما را دوست دارم، اما بسياري از فيلم ها را نيز در كامپيوتر مي بينم، به اين خاطر كه همه چيز سريع انجام مي شود در ضمن شما مي توانيد از هدفن استفاده كنيد و با تمركز بيشتري فيلم را ببينيد. اندازه تصوير هم خوب است. اما اين فضا، فضاي سينما نيست. فضاي يك اتاق نمايش بزرگ كه نمونه اي از آن را در طبقه پايين همين دفتر داريم هم نيست. جذابيت سينما در اين است كه تعدادي آدم دور هم جمع مي شوند، با هم فيلم كمدي مي بينند، همه با هم مي خندند، گاهي اوقات شما احساس مي كنيد كه چيز خنده داري وجود ندارد، اما خنده ديگران به شما هم سرايت مي كند.

موفق ترين تجربه مشترك شما در گيشه «ملاقات با فوكرها» بود، ادامه اي بر يك كمدي پرخرج. آيا چيزي در مورد تغيير سليقه تماشاگران آمريكايي احساس مي كنيد؟
رزنتال: من فكر مي كنم چيز مهمي كه در سه گانه «ملاقات با والدين» وجود داشت، حس مشترك فرامكاني آن بود و خيلي اهميت نداشت فيلم در چه زماني اكران مي شود. آن فيلم درباره خانواده بود. هر كسي در هر جاي جهان برادر، خواهر، مادر يا پدر است و مي تواند با شخصيت هاي فيلم جك برينز و گرگ فوكر ارتباط برقرار كند. فيلم توانست حسي مشترك را در تمام مردم دنيا بر انگيزد.

(خطاب به دنيرو) الان مشغول بازي در چه فيلمي هستيد؟
دنيرو: به تازگي بازي در فيلم «فصل كشتن» را در كنار جان تراولتا به پايان رساندم. اين فيلم يك داستان بسيار پيچيده درباره جنگ بوسني است كه در آتلانتا فيلمبرداري شده. اكنون نيز مشغول بازي در فيلمي به كارگرداني جاناتان جك بويز درباره زندگي بوكسوري به نام «روبرتو دوران» هستم. من در فيلم نقش مربي مشهور و خوش نام بوكس به نام ري آرسل را بازي مي كنم. ديروز در خانه همسر آرسل كه در منهتن زندگي مي كند، بودم. او نهمين دهه زندگي اش را مي گذراند و چيزهاي خاطره انگيز زيادي در خانه اش دارد. او بازيگري بسيار باهوش بوده است. ري هم مرد باهوش و با استعدادي بوده و شبيه آن مربي هاي بوكس كه معمولاتصور مي كنيد، نبوده است.
اما در مورد سينماي مستقل... اخيرا در فيلم هاي مستقل زيادي بازي كرده ايد مانند فيلم «فلين بودن» كه به تازگي اكران شده و «نورهاي سرخ» كه در 13 جولاي (23 تير) به روي پرده مي آيد.
دنيرو: فيلم هاي مستقل همواره فيلم هاي جذاب تري براي من بوده اند. البته از بازي در سري فيلم هاي «فوكرها» هم لذت بردم اما بازي در اين گونه فيلم ها برايم جالب تر است و فضاي آنها غيرقابل مقايسه با فيلم هاي ديگر است. در «فلين بودن» يكي از نقش هاي اصلي را بازي مي كنم اما در «نورهاي سرخ» يكي از مهم ترين نقش هاي مكمل را بازي مي كنم. از كارگردان اين فيلم آخري هم خيلي خوشم مي آيد؛ رودريگو كورتس مرد بسيار باهوشي است.

 وقتي نسخه نهايي «نورهاي سرخ» را تماشا كرديد، چه نظري داشتيد؟
دنيرو: دوستش داشتم. سخت مي شود اين فيلم را دوست نداشت. فيلم هاي خوب بسياري ديده ام كه نمي دانم چگونه آنقدر خوب ساخته شده اند و براي سازندگان اين فيلم ها خوشحالم. گاهي وقت ها كارگردان هاي بزرگي هم نيستند، اما مخاطبان خود را پيدا مي كنند. اما بعضي فيلم ها هم هستند كه نمي دانم درباره شان چه بگويم و تمام كاري كه مي توانم انجام دهم، اين است كه به كارم اعتمادكنم، پيش بروم و سعي كنم كه احساس خوبي داشته باشم.

 چگونه توانستي به شخصيت يك انسان نابيناي روشن بين نزديك شوي؟
دنيرو: كارگردان اطلاعات زيادي در اين باره برايم فرستاد. او تحقيقات زيادي از طريق اينترنت در اين مورد انجام داده بود. من واقعا مجذوب اين شخصيت شدم و دوست داشتم بدانم كدام كار او واقعي و كدام غيرواقعي است. من شخصا آدم واقع بيني هستم اما چيزهايي ديده ام كه مي دانم به نوعي قابل توضيح است اما من نمي توانم آنها را توضيح دهم. ديويد بلين يكي از دوستان من است. او در نمايش هايش زياد از حقه هاي شعبده بازي استفاده مي كند؛ مثلاوقتي من به كارت خاصي فكر مي كنم او مي تواند ذهن من را بخواند. سيگورني ويور هم در اين فيلم نقش رودرروي من را بازي مي كرد و با بازي عالي اش كاري كرد كه من اصلاديده نشوم!

پس هنگامي كه براي اين نقش آماده مي شديد، با ديويد بلين صحبت كرديد؟
دنيرو: كمي با او صحبت كردم مي خواستم اين نقش را به كمك او اجرا كنم.

آيا چيز خاصي هست كه از ديويد بلين يا نيك فلين، نويسنده كتاب «يك شب نكبت ديگر در شهر گند» كه فيلم «فلين بودن» براساس آن ساخته شده است، ياد گرفته باشيد؟
دنيرو: بودن با نيك فلين خوب بود. به اين خاطر كه او نويسنده داستان بود و اين قصه براساس زندگي واقعي خودش و رابطه اش با پدرش بود و او هر روز در پشت صحنه در كنار ما حضور داشت. او برايم يك كمك واقعي بود و در بعضي صحنه هاي فيلم از او مي پرسيدم كه پدرش در چنين موقعيتي چه عكس العملي نشان مي داد. من واقعا دوست دارم كه نويسنده فيلمنامه در سر صحنه حضور داشته باشد. آنها ايده هاي بسيار زيادي به كار مي دهند. چيزهايي را تغيير مي دهند و چيز هايي را اصلاح مي كنند.

در دهه 80 وقتي فيلم «عاشق شدن» را با مريل استريپ بازي مي كرديد، مريل استريپ در مورد شما مي گفت كه عاشق جزييات هستيد و براي انتخاب لباس در حدود 40 ژاكت را امتحان كرديد تا لباس مناسب كاراكترتان را پيدا كنيد. در پاييز امسال شما و مريل استريپ در موزه ويكتوريا آلبرت لندن نريشن نمايشگاه مد را اجرا مي كنيد. در مورد اهميت طراحي لباس براي فيلمي مثل «فلين بودن» نظرتان چيست؟
دنيرو: لباس ها عناصر بسيار مهمي در فيلم هستند به خصوص در فيلمي مانند «فلين بودن.» شخصيت نيك فلين فرد بي خانماني است و لباس هايش نشان دهنده نوع زندگي او هستند. در فيلم سكانس هايي بود كه اين شخصيت چند روزي را كاملادر سرما به سر مي برد و من ايده اي در مورد اجراي آن داشتم. فكر كردم چطور است كه او دستمالي در گوش هايش كند تا گوش هايش را در برابر سرما محافظت كند. نيك در اين مواقع كمك بسيار خوبي بود چون او بسيار در مورد دنياي اين شخصيت مي دانست.

اما در مورد كمدي «چه اتفاقي افتاد؟» كه تجربه مشترك ديگري از شماست. فيلم بسيار جالبي بود اما در گيشه موفق نبود. در فيلم هر دو شما به عنوان تهيه كننده، نااميدي و ترس تان را در مواجهه با دنياي فيلمسازي در هاليوود نشان مي دهيد.
رزنتال: اين فيلم يا سريال «همراهان» يا فيلم «بازيگر» به عنوان سبكي از فيلمسازي درباره سختي ها و زجرهاي رساندن يك فيلم به مرحله نمايش است.
دنيرو: آن فيلم بر اساس كتاب (آرت) لينسن بود. لينسن خوب مي داند كه درباره چه چيزي حرف مي زند. كتاب بسيار جالبي است كه من خواندمش و به اين نتيجه رسيدم كه مي توان فيلم خوبي از آن ساخت.
رزنتال: ما فيلم ديگري نيز با اين مضمون به نام «منشي» در سال 92 با هم ساختيم كه بري پريموس نوشت و كارگرداني كرد. يكي از مسايل اصلي هر فيلمي بودجه اي است كه براي آن هزينه مي شود و خيلي از اوقات تصميمات بر آن اساس گرفته مي شود. گاهي اوقات هم پيش مي آيد كه كل فضاي ساخت يك فيلم براي تان احمقانه به نظر مي رسد و تنها مي توانيد در اين موقع به فضاي دور و برتان نگاه كنيد و بخنديد!

(خطاب به دنيرو) شان پن در فيلم «چه اتفاقي افتاد؟» شما بازي كرد و حالاشما در فيلم بعدي او «كمدين» نقشي را ايفا خواهيد كرد. آن پروژه را شروع كرده ايد؟
دنيرو: ما فيلمنامه اي داشتيم كه آرت لينسن چند سال است روي آن كار مي كند. شان پن مدت زيادي از اين پروژه باخبر بود اما از هشت ماه پيش وارد اين پروژه شد. ما مي خواهيم زمستان اين كار را شروع كنيم. فيلم درباره كمديني شبيه آرچي بانكر است. اين كاراكتر به خاطر نقشي كه در تلويزيون بازي مي كند، معروف شده است و همه او را با آن اسم صدا مي زنند و اين اسم او را اذيت مي كند. فيلم بسيار جالبي است. ديگر نمي توانم براي شروع كردنش صبر كنم.