روایت مهران غفوریان از اتفاقی که سرصحنه «نیسان آبی» برایش افتاد / خدارا شکر می کنم سر کار این اتفاق برایم افتاد نه در خواب

مهران غفوریان گفت: خدا را شکر حالم بهتر است و ان‌شاءالله با پایان دوره نقاهتم با اجازه پزشک می‌توانم به کارم برگردم.

کد خبر: ۶۴۷۱۰۰

تاریخ: ۲۱ آبان ۱۴۰۰ - ۰۸:۵۱

ایسنا: مهران غفوریان گفت: خدا را شکر حالم بهتر است و ان‌شاءالله با پایان دوره نقاهتم با اجازه پزشک می‌توانم به کارم برگردم.

مهران غفوریان با حضورش در برنامه "خندوانه" گفت: خدا را شکر حالم بهتر است، ان‌شاءاالله فکر می‌کنم دیگر دوره نقاهتم تمام شود و می‌توانم با اجازه دکترم خیلی کوتاه سر کارم حاضر شوم.

این هنرمند شامگاه پنجشنبه، ۲۰ آبان ماه در برنامه رامبد جوان حاضر شد و درباره وضعیت این روزهایش بعد از عمل قلب بازی که داشت توضیح داد: حالم خوب است ولی فعلا سر کار نمی‌روم اما دوست دارم که خیلی زود به سر کارم برگردم و دکترم هم این اجازه را به من داد اما گفت ساعت محدود و خیلی کم در حد دو ساعت می‌توانم کار کنم که من گفتم دکتر تا سر صحنه فیلمبرداری حضور پیدا کنم و گریم شوم، می‌شود ۲ ساعت که دکتر گفت همانقدر که بدنم اجازه می‌دهد می توانم کار کنم که من فکر می‌کنم مثلا منظورشان چهار یا پنج ساعت باشد چون کمتر از آن واقعاً نمی‌شود کاری کرد.

***نمی دانستم مردم انقدر به من عشق دارند

غفوریان سپس به اتفاقی که سرصحنه فیلمبرداری سریال "نیسان آبی" برایش رخ داد اشاره کرد و یادآور شد: اتفاقی که برایم افتاد جذاب بود. من می‌دانستم که خداوند به من لطف دارد و مردم هم مرا خیلی دوست دارند ضمن اینکه طی این سالها در دل مردم جا باز کرده‌ام ولی باورم نمی شد اینقدر با عشق باشد. من اخیراً چند وقتی است بیرون می‌روم و مردم را می بینم، هر کسی به من رسید گفت ما شما را خیلی دعا کردیم، خیلی‌ها می‌گفتند مادرمان تا صبح گریه و دعا کرد برای شما و این جمله ای است که من این مدت خیلی آن را شنیدم و نمی‌دانم چه بگویم. فقط می‌توانم بگویم من نوکر همه شما هستم. مطمئنم خدا به خاطر همین دعاهای شما، هانا، مادرم، همسرم و دعای همه مادران عزیزی که من خاک پاک تمام مادران ایران هستم، مرا نجات داد.

وی ادامه داد: واقعاً خدا را شاکرم که زنده ماندم چون واقعاً فکر کردم یکی دو دقیقه مردم و دوباره مرا برگرداندند. خدا را شکر می‌کنم که این اتفاق سر صحنه فیلمبرداری برایم افتاد و من فعالیت داشتم و این آلارم را به من داد، در حالی که متاسفانه این اتفاق برای خیلی از همکاران و دوستانمان افتاد و به عنوان مثال شب خوابیدند و صبح بیدار نشدند و ما متاسفانه خیلی از همکارانمان را همینطور از دست دادیم ولی من خدا را شکر می کنم سر کار بودم و این آلارم ها را دیدم.

***خدارا شکر می کنم سر کار این اتفاق برایم افتاد نه در خواب

غفوریان در ادامه به جزییات اتفاقی که برایش سر صحنه افتاد اشاره کرد و گفت: یک صحنه‌ای داشتیم که باید از یک سمت خیابان رد می شدیم و من به همراه حسین یاری و ایمان صفا باید از ماشین پیاده می‌شدیم و به آن طرف خیابان می رفتیم. این صحنه باید چندین بار تکرار می‌شد که واقعاً هم کار سختی نبود فقط باید عرض خیابان را یک بار می رفتیم و بر می‌گشتیم و من هر بار به ماشین می‌رسیدم واقعا حس می‌کردم در حال مردن هستم، انگار ساعت‌ها دویده بودم، نفس تنگی عجیبی داشتم. فردای آن روز ما در بیمارستان فیلمبرداری داشتیم و باید ۶ پله را بالا می‌رفتیم من وقتی دوبار پله‌ها را بالا رفتم، بار سوم دیگر نمی‌توانستم و آنقدر در ناحیه قفسه سینه درد داشتم که حتی به منوچهر هادی، کارگردان "نیسان آبی" هم نگفتم چون منوچهر واقعاً از همکاران کار درست و خوب و با معرفت ماست و اگر می‌دید یک روز حال یکی از هنرپیشه هایش خوب نیست، از او می پرسید که آیا می توانی ادامه بدهی یا خیر.

او توضیح داد: من در همان بیمارستان یک نوار قلبی انجام دادم ولی دکتر گفت مشکلی ندارم اما پیگیر قلبت باش که دکتر عارفی زاده عزیز را به من معرفی کردند و پیش ایشان رفتم و مجدداً اکو و نوار قلبی انجام دادم که ایشان هم گفتند خوب است ولی علائمی که داری خوب نیست و نیاز به سی تی آنژیو دارد که من آماده شدم که این کار را انجام بدهم ولی همین که وارد دستگاه شدم انگار یک ماجرای بدی قرار بود اتفاق بیفتد که به من می‌گفتند چیزی نیست نگران نباش. من مدام می‌پرسیدم چرا عکس را نگرفتید که گفتند آنقدر رسوب کلسیم در رگ‌هایتان زیاد است که این عکس رنگی فایده ای ندارد و باید حتما آنژیو شوید. خلاصه فردای آن روز ساعت ۸ صبح با درد شدید قفسه سینه از خواب بیدار شدم و ناگهان دست چپم کاملا لمس شد و وقتی یک قرص زیر زبانی خوردم خیلی آرام شدم. آنجا بود که مطمئن شدم صد در صد ایراد از قلبم است. دوباره سر فیلمبرداری رفتم و همان روز بود که حالم بد شد و دوباره درد قفسه سینه سراغم آمد و واقعا انگار داشتم آف می‌شدم.

این هنرمند گفت: همانجا وقتی منوچهر هادی با دکترم تماس گرفت و صدایش روی اسپیکر بود و نمی‌دانست من هم دارم می‌شنوم گفت، مهران در حالت سکته است. خلاصه من اصرار داشتم بمیرم ولی دکتر اصرار داشت من نمیرم چون من می‌خواستم با سرویس کاری‌ام به بیمارستان بروم اما دکتر اصرار داشت با آمبولانس منتقل شوم. وقتی مرا به بیمارستان رساندند یادم هست که واقعاً انگار یکی بر شانه‌ام زد و گفت این یک دفعه مردن است و با بیهوشی و آمپول آرامبخش، قرص خواب و خوابیدن و غش کردن فرق دارد. انگار یک تلویزیون قدیمی مقابل چشمانم بود که گفت برانکارد را بکشید بیرون و تحویل بدهید! انگار یک نفر تلویزیون را از برق کشید و ناگهان صدا و تصویر با هم خاموش شدند و یک نقطه سفید ماند و پرپر زدن...

غفوریان تصریح کرد: چهار رگ قلبم گرفته بود، یعنی درواقع سه رگ کامل بسته شده بود و یکی از رگ‌ها ۹۰ درصد گرفته بود که بخش زیادی از این مشکل، به ژنتیک من مربوط می‌شود و به خاطر پدرم است و بخش‌های دیگر، لطماتی است که خودم به خودم زدم اما خدا را شکر که گذشت. واقعا خدا را شکر می‌کنم زندگی خیلی جذاب است و جذاب‌تر از مردن است.

***خدایا! دمت گرم

مهران غفوریان سپس رو به آسمان کرد و گفت: خدایا! دمت گرم. می‌شود همیشه همینطور نجاتم بدهی، حالا این یکبار را داشته باش، حواست به خودت باشه. به نظرم خدا یک کاری با آدم دارد که از قبل خبر می‌دهد. شاید کار خاصی هم نباشد فقط می‌خواهد بگوید بیا زندگی کن، دخترت را بزرگ کن تا عاقبت بخیر شود، ببین و لذت ببر از زندگی، مردمت را شاد کن و بخندان، کارت را ادامه بده و برای مردم تعریف کن و بگو، بنابراین به نظرم زندگی خیلی جذاب است. من می‌گویم باید برای زندگی و زنده بودن دست بزنید.

غفوریان در پایان صحبت‌هایش ضمن تشکر از پرسنل بیمارستان قلب جماران خاطرنشان کرد: دوست دارم یک تشکر ویژه از پرسنل زحمتکش و کادر درمان بیمارستان قلب جماران و همینطور دکتر دامن پاک، عارفی‌زاده، دکترصالحی عزیز که جراح بنده بودند و تمام پزشکان و پرستاران که به من لطف داشتند، داشته باشم. از همه ممنونم، نوکر همه هستم. به افتخارشان دست بزنید.