اکثر مردم «کمی» دروغ می​گویند+ علت​ها

کد خبر: ۶۵۵۲۴

تاریخ: ۱۶ خرداد ۱۳۹۱ - ۲۲:۵۵

خبرانلاین: شاید وقتی به شما گفته شود یک دروغگو هستید کمی واکنش خشن از خود نشان دهید و شاید هم موضع گیری دفاعی داشته باشید اما با خواندن این گفتگو خیالتان راحت می​شود که شما هم کمی دروغگو هستید.

اگر کتاب جدید استاد روانشناسی دانشگاه دووک آمریکا را بخوانید در نگاه اول و در صفحات نخست همین حس تهاجمی را خواهید داشت ولی در صفحات بعد کمی از واکنش تان نسبت به واژه دروغگو عقب نشینی می کنید و در اصل با حقیقت آن کنار خواهید آمد.

«دان آریلی»، استاد روانشناس آمریکایی در این کتاب به صراحت می نویسد که شاید در میان انسان‌ها همه دروغگو نباشند ولی تقریباً اکثر آنها دروغ می گویند. یافته های علمی این استاد روانشناس در مصاحبه با 20هزار نفر ثابت می کند که یک اقلیتی از مردم، زیاد دروغ می گویند ولی بیشتر آنها کمی دروغ را می گویند و به جرات می توان گفت که بر این اساس همه دروغ می گویند.

آریلی نتایج تحقیقات و تجربیات خود را از سالها کار با افراد بیمار و غیر بیمار در کتابی با عنوان «حقایقی درباره بی‌صداقتی» آورده است و بررسی می کند که چگونه ما به همه و حتی خودمان دروغ می گوئیم.

وی در گفتگو با رابرت سیگل، خبرنگار رادیو ملی آمریکا درباره کتاب خود بیشتر توضیح می دهد که گزیده ای از این گفتگو به شرح زیر است:

به طور سنتی نظریه هزینه/سود همان عدم صداقت است؟

نظر استاندارد همان نظر هزینه سود است که همه حساب می کنند. در هر زمان و در مواجهه با هر پدیده ای از خودمان می پرسیم چه چیزی می توانیم از این پدیده به دست آوریم و چه چیزی از دست می‌دهیم؟ تصور کنید در یک پمپ گاز از خودتان درباره موجودی آن سوال کنید و بپرسید که اگر پول‌ها را بدزدم چه قدر دستگیر شدن من احتمال دارد و چه زمانی در زندان خواهم بود؟ شما به هزینه و سود آن چیز نگاه می کنید و اگر سودش بیشتر بود، آن را انجام می دهید. این نظر نه تنها در مورد انسانها بلکه در مورد سیاست کلان اجتماع نیز ضرر دارد. فکر کنید چرا این همه نیروهای پلیس استخدام می شوند. اگر صداقت بیشتر وجود داشت چرا باید این همه هزینه برای استخدام نیروهای جدید پلیس صرف می شد.

آنها که کم دروغ می گویند خودشان را آدم‌های خوبی می‌دانند، چرا؟

ما می خواهیم خودمان را صادق و راستگو بدانیم و وقتی دروغ و فریبکاری از ما سر می زند آن را در نظر خود کوچک می بینیم و شاید کم اهمیت جلوه دادن آن باعث این همه مشکلات در جامعه می شود. ما نمی توانیم به غیر از انسانهای خوب خودمان را ببینیم. این توانایی انسان برای دروغ گفتن و احساس خوب داشتن این مسئله را مطرح می کند که مردم همه دروغ می گویند ولی هیچ وقت خودشان را دروغگو خطاب نمی کنند.

چگونه اقتصادهای مدرن ممکن است دروغ و فریب را تشویق کنند؟

در اقتصادهای امروزی، پول محور اصلی است؛ مرحله یا لحظه ای که از پول جدا و یا به آن متصل شویم؛ همان لحظه اصلی است که مردم به راحتی دروغ می گویند و در عین حال خودشان را خوب تصور می کنند. در حقیقت پول انسان‌ها را از هشدارها یا موانع اخلاقی جدا می کند. این نگرانی هنوز هم در من کم نشده است که در جامعه مدرن با وجود اقتصادی که پول محور بوده ولی رنگ پول را کسی نمی بیند و به جای آن دستگاههای پرداخت همه جا را گرفته است که این خطر را بیشتر می کند، به عبارتی وجود پولهای نادیده بیشتر افراد را به دروغ تشویق می کند.