کاش، هنوز اجلاس تهران بود!

کد خبر: ۷۶۰۴۰

تاریخ: ۲۱ شهريور ۱۳۹۱ - ۱۱:۱۰

خسرو معتضد نوشت:

نمی‌دانم از فرصتی که برگزاری کنفرانس کشورهای غیرمتعهد نصیب ایران کرد، استفاده کامل و بهینه برای معرفی ایران قدیم و جدید شد یا خیر؟

آیا برنامه‌ای برای بازدید شرکت کنندگان از موزه ایران باستان (موزه ملی ایران)، موزه جواهرات ملی در طبقه زیرین بانک مرکزی، کاخهای نیاوران و گلستان ترتیب داده شد یا خیر؟ آیا برنامه‌ای برای بازدید بعضی از آنان از تخت جمشید و اصفهان و جزیره کیش چیده شده یا خیر؟ آیا آنان را به یکی از شهرک‌های مهر بردند؛ مانند شهرک پردیس و نشان دادند که دولت به فکر خانه‌سازی برای عموم طبقات هست یا خیر؟
خارجیان علاقه زیادی به بازارهای شرقی دارند.
آیا فرصت بازدید از تأسیسات عظیم وزارت نیرو را یافتند؟ آیا سری به یک باشگاه ورزش باستانی زدند؟ آیا مجال یافتند در خیابانهای شمال و مرکز تهران گشتی بزنند و به چشم ببینند تهران، آن شهر ملال‌آور و پرخطری که رسانه‌های معاند ترسیم می‌کنند نیست؟
شنیدم 1500 متکدی و مزاحم را از خیابانهای تهران گردآوری کردند. چه کار خوبی! ای کاش این کار را همیشه می‌کردند. در سالهای قدیم سازمانی به نام بنگاه کار و آموزش و هنرآموزی بود که متکدیان و ولگردان را جمع‌آوری می‌کرد. مدتی آنان بخصوص نوجوانان و جوانان را در کرج نگهداری می‌کرد. هنری به آنان می‌آموخت و سپس با احترام مرخصشان می‌کرد. اغلب آن هنرآموزان افراد مفیدی از آب درآمدند. از مؤسسه خیریه و ایتام مظفری در تهران و مؤسسه ایتام مرحوم صنعتی‌زاده کرمانی در کرمان افراد فرهیخته و توانمند و لایق و هنرمندی بیرون آمدند که من زمانی که در جزیره کیش انجام وظیفه می‌کردم و مسؤول یک رادیو اینترنت بودم، با جمع زیادی از آن جوانان آبرومند و محترم دیدار و مصاحبه کردم. یکی از دیگری باسوادتر و مؤدب‌تر و هنرمندتر از مؤسسه مظفری فارغ‌التحصیل شده بودند و آقای منصور مظفری، مرد نیکوکار و مردم دوست همراه آنان بود.
چند تن از آنان نوازنده بودند و آهنگهای خوش نوایی اجرا کردند. استعداد، غنی و فقیر نمی‌شناسد. حضور ولگرد و زورگیر و متکدی و قمه‌کش معلول است، علت نیست. دولت و مسؤولان نباید بی‌خیال شوند. جمع‌آوری موسمی متکدیان و ولگردان کافی نیست، فقط نیروی انتظامی نیز مسؤولیت ندارد. شهرداری، بهزیستی، کانون کار و آموزش و... همه باید در این امر حضور یابند.
چندی پیش تماسی از زندان اوین با من برقرار شد. خوشحال شدم که برخلاف تبلیغات معاندان و دشمنان ایران، زندانیان حق مکالمه تلفنی را هم دارند. چند زندانی به من تلفن کردند و خواهان آن شدند که از بیماری مننژیت که در زندان ساری شده جلوگیری شود. گفتند که لباسهای زندانیان که با آن به دادگاه می‌روند زیاد نیست و یک آلودگی باعث اشاعه بیماری شده و شش تن مبتلا شده‌اند.
به دلیل حسن نظر و علاقه آنان به روزنامه قدس، من گفته‌های آنان را با قید «احتیاط» منعکس می‌کنم و از اولیای محترم امور زندانها که در گذشته دیده‌ام مسائلی را که در زندانها پیش می‌آید مورد نظر قرار می‌دهند درخواست می‌کنم به موضوع رسیدگی فرمایند و در صورت صحت، اقدامات لازم را انجام دهند.
به هر ترتیب مقامات پذیرایی کننده از هفت هزار مهمان کنفرانس دولتهای عضو جنبش عدم تعهد ضمن پذیرایی خوب و آبرومندانه از آنان می‌باید ترتیب مشاهده عینی آنان را از تأسیسات هسته‌ای ایران می‌دادند که مچ دروغگویان باز شود و این قدر اسراییل از صبح تا شام در بوقها ندمد و خطر اتمی شدن ایران را به رخ جهانیان نکشد و برای اینکه خطر بمب اتمی خیالی ایران را به دنیا بنمایاند، از عملیات تمرین مقابله با موشکهای ایرانی فیلمبرداری نکند و از بی.بی.سی حرامی خواهان پخش نشود.
ایران می‌توانست از فرصت حضور این همه میهمان بلندپایه خارجی بهره‌ها جوید. پهنه وسیع ایران با آن همه زیبایی و تنوع را به آنان بنمایاند و جاذبه‌های گردشگری را نشان دهد. خاصه که رهبری معظم هم بر بی‌علاقگی ایران به سلاح اتمی تأکید کردند و کلام ایشان نص تاریخ شد.