واقعآً خجالت نمی کشید؟

امیر یزدجردی

کد خبر: ۷۶۵۱۷

تاریخ: ۲۵ شهريور ۱۳۹۱ - ۱۲:۳۰

1-‌ در سال 2000 وقتي در مسابقات قهرماني غرب آسيا تيم «ب» ايران فينال را با يك گل از اردن برد و به مقام اول رسيد، صداي همه درآمد: «اين چه افتضاحي است كه ما در مقابله با يك تيم درجه سوم آسيايي با حداقل گل پيروز مي‌شويم؟» همان روزها گفت‌وگويي داشتم با جلال طالبي سرمربي وقت تيم ملي. طالبي مي‌گفت هنوز روزهاي خوش فوتبال ما است. فوتبال دنيا و خصوصا عرب‌ها چهار نعل مي‌تازد و ما حتي حركتي لاك‌پشت‌گونه هم نداريم. اگر اوضاع به همين منوال پيش برود، در سال‌هاي آتي مقابل تيم‌هايي مثل اردن، قطر، عمان و حتي لبنان به مشكل برخواهيم خورد. اصلا و ابدا دوست نداشتيم حرف‌هاي آقاجلال را باور كنيم اما سه‌شنبه‌شب هفته پيش بر سرمان آمد آنچه را كه باور نداشتيم و امروز بايد با سرافكندگي تمام بپذيريم!

راستي چه بلايي بر سر تيم‌هاي «ب» طالبي، پورحيدري و مظلومي آمد؟!

2-‌ يك تيم (فاقد تكنيك و تاكتيك، فاقد قدرت و سرعت، فاقد دوندگي و جنگندگي و از همه بدتر فاقد عرق ملي) به بيروت رفته و در يك افتضاح تاريخي مغلوب لبنان شده؛ تيمي كه اكثرا با اختلاف چند گل به ما مي‌باخته است.

حتي يك آدم «عاشق» نمي‌يابي. فوتبال ويتريني شده است براي سياسيوني كه حالا آقايان مي‌گويند توپ با ما سر لج داشته. 15 كرنر زده‌ايم، روز، روز دروازه‌بان حريف بوده كه ستاره ميدان شده است و... بعضي هم مدعي‌اند كه مقايسه فوتباليست‌ها با افتخارآفرينان المپيك و پارالمپيك و نيز دلاوران واليبال كه به ليگ جهاني راه يافته‌اند، باعث تضعيف روحيه «بچه‌ها» شده است! باور كنيم و باور كنيد كه در اين مقايسه، اشتباه غريبي رخ داده است چرا كه اين تيم ملي را حتي با «تيم‌هاي محلات» هم نمي‌توان قياس كرد، كه حتي تيم‌هاي محلي هم براي خود برنامه و استراتژي دارند.

به واقع ديگر گذشته است آن روزگاري كه اگر زورمان به حريفان پرقدرت نمي‌رسيد، به لطف شجاعت و غيرت مثال‌زدني و به كمك خلاقيت‌هاي فردي بازيكنان‌مان، آبرومندانه از ميدان خارج مي‌شديم و حالا چه بي‌اثر و چه بي‌ثمر به ساق‌هاي خلعتبري و نكونام و كريمي و... خيره مي‌شويم و آن هم در مقابل تيمي مثل لبنان!

3-‌ فوتبال ما از درون تهي شده است. از زيرساخت‌ها و فوتبال پايه خبري نيست.

از روزي كه فوتبال به اصطلاح حرفه‌يي شده، حتي يك «پديده» هم رخ ننموده است. مديران باشگاه‌هاي ما فقط و فقط با هزينه كردن‌هاي نجومي مي‌خواهند خود را موفق جلوه دهند و چند صباحي بيشتر عنوان خود را حفظ كنند. از بالا تا پايين فدراسيون را كه مي‌نگري حتي يك آدم «عاشق» نمي‌يابي. فوتبال ويتريني شده است براي سياسيوني كه مي‌خواهند از راه نزديكي با جذاب‌ترين ورزش دنيا پست‌هاي كليدي بگيرند.

پيراهن مقدس تيم ملي بر تن بسياري از ملي‌پوشان ما زار مي‌زند؛ «بچه‌هايي» كه «فكر ملي» ندارند و تنها به قرارداد ميلياردي فصل آينده مي‌انديشند. از چنين فوتبال و چنين فوتباليست‌هايي چه انتظاري مي‌توان داشت؟

سه‌شنبه‌شب ما سخت بر خود لرزيديم و سخت‌تر از آن، شرمنده شديم. باور كنيد ما با تمام وجود خجالت مي‌كشيم. شماها خجالت نمي‌كشيد آقاي فدراسيون، آقاي تيم ملي، آقاي سرمربي و... واقعا خجالت نمي‌كشيد؟