اولین دوئل ترامپ و بایدن؛ آنچه باید درباره مناظره‌ها بدانیم

نخستین مناظره بین دونالد ترامپ و جو بایدن به عنوان نامزد‌های دو حزب اصلی آمریکا قرار است بامداد جمعه برگزار شود.

کد خبر: ۷۹۵۷۵۲

تاریخ: ۰۷ تير ۱۴۰۳ - ۱۳:۲۰

تسنیم: نخستین مناظره بین دونالد ترامپ و جو بایدن به عنوان نامزد‌های دو حزب اصلی آمریکا قرار است بامداد جمعه برگزار شود.

«دونالد ترامپ» و «جو بایدن»، دو نامزد انتخاباتی آمریکا قرار است بامداد جمعه (به وقت تهران) نخستین مناظره انتخاباتی خود را در خصوص انتخابات ریاست‌جمهوری ماه نوامبر برگزار کنند.

این مناظره در شرایطی در شهر «آتلانتا» در ایالت جورجیا برگزار خواهد شد که در فاصله پنج ماه مانده به انتخابات، نتایج نظرسنجی‌ها از رقابت تنگاتنگ بین این دو سیاستمدار حکایت دارند و عملکرد آن‌ها در چند ایالت کلیدی نتیجه نهایی را رقم خواهد زد.

آخرین مناظره‌ای که بین بایدن و ترامپ برگزار شد در ۲۲ اکتبر ۲۰۲۰ یک ماه قبل از انتخابات ریاست‌جمهوری دور قبل بود. آن مناظره به دلیل سطح پایین بودن و اظهارات عوام‌گرایانه هر دو نامزد مورد توجه مخاطبان قرار گرفت، اما بایدن عملکرد بهتری در آن داشت.

نامزد‌های دو حزب برای اینکه بتوانند در مناظره‌ها شرکت کنند بایستی واجد برخی ملاک‌های معین باشند که شبکه خبری سی‌ان‌ان به عنوان میزبان این گفتگو تعیین کرده است. از جمله این ملاک‌ها کسب دست‌کم ۱۵ درصد حمایت در چهار نظرسنجی ملی جداگانه در میان شهروندانی است که برای رأی دادن ثبت‌نام کرده‌اند.

این مناظره قرار است رأس ساعت ۲۱:۰۰ روز پنجشنبه به وقت محلی (ساعت ۰۱:۰۰ بامداد جمعه به وقت گرینویچ مصادف با ۰۴:۳۰ بامداد جمعه به وقت تهران) برگزار شود. بایدن و ترامپ توافق کرده‌اند با ایستادن پشت تریبون (و نه نشسته) مناظره کنند.

میکروفون هر یک از آن‌ها هنگام صحبت کردن نامزد دیگر خاموش خواهد بود. سی‌ان‌ان گفته همراه داشتن یادداشت‌های از قبل نوشته‌شده برای آن‌ها مجاز نخواهد بود، اما به هر یک از آن‌ها یک خودکار، کاغذ و یک بطری آب داده خواهد شد.

علاوه بر این، طبق اعلام شبکه سی‌ان‌ان هیچ مخاطبی در جلسه حاضر نخواهد بود تا اطمینان حاصل شود هر یک از نامزد‌ها می‌توانند از زمان اختصاص‌داده شده به آن‌ها حداکثر بهره را برای بحث روی موضوعات ببرند.

خفقان زیر جلد آزادی

با آنکه اعضای هیئت حاکمه آمریکا این مناظر‌ه‌ها را یکی از ارکان آزادی بیان در این کشور تبلیغ و ترویج می‌کنند، گروه‌های مستقل از حاکمیت، آن‌ها را یکی از نمونه‌های موارد سرکوب و تحدید آزادی بیان، اما به شکلی ظریف و پنهان می‌دانند.

مناظره‌های انتخاباتی یکی از بخش‌های تبلیغات انتخابات ریاست‌جمهوری آمریکا است که در هر دوره انتخاباتی میان نامزد‌های انتخاباتی برگزار می‌شود. تا قبل از آنکه اختراع رادیو و تلویزیون موجب ایجاد انقلاب در روند تبلیغات انتخاباتی شود، رأی‌دهندگان مجبور بودند اعلامیه‌ها و نوشته‌های هر کاندید را مطالعه کرده و درباره گزینه خود برای رأی‌دهی تصمیم بگیرند. «وندل ویلکی»، نامزد حزب دموکرات در انتخابات ریاست‌جمهوری سال ۱۹۴۰ نخستین نامزد قرن بیستم بود که رقیبش «فرانکلین روزولت»، رئیس‌جمهور وقت آمریکا را به مناظره تلویزیونی دعوت کرد. روزولت این درخواست را رد کرد، اما مناظره میان نامزد‌ها سرانجام در سال ۱۹۴۸ به واقعیت تبدیل شد.

با این حال، این مناظره رادیویی در مرحله مقدماتی انتخابات ریاست‌جمهوری و میان دو رقیب حزب جمهوری‌خواه برگزار می‌شد و هنوز نامزد‌های دو حزب دموکرات و جمهوری‌خواه در آن حضور نداشتند. سال ۱۹۵۶، حزب دموکرات هم در مرحله مقدماتی انتخابات میان «آلادای استیونسن» و «استس کفاور» مناظره‌ای برگزار کرد.

اما نخستین مناظره عمومی میان نامزد‌های دو حزب، روز ۲۶ سپتامبر ۱۹۶۰ میان «جان اف کندی»، نامزد حزب دموکرات و «ریچارد نیکسون»، نامزد حزب جمهوری‌خواه در استودیو شبکه خبری «سی‌بی‌اس» برگزار شد. این مناظره نتیجه زیادی در اثرگذاری روی نگرش مخاطبان داشت و بعد از آن کندی که تا آن روز در نظرسنجی‌ها از نیکسون عقب بود از او پیشی گرفت. در آن سال، سه مناظره دیگر هم میان این دو نامزد برگزار شد.

بعد از این مناظره تا ۱۶ سال بعد مناظره رو در روی دیگری میان نامزد‌های حزب دموکرات و جمهوری‌خواه برگزار نشد. در سال ۱۹۷۶ «جرالد فورد» که دو سال قبل‌تر در پی استعفای ریچارد نیکسون قدرت را به دست گرفته بود قبول کرد در ۳ مناظره (یک جلسه درباره سیاست خارجی، یک جلسه درباره سیاست داخلی و یک جلسه درباره موضوعات دیگر) با رقیب دموکراتش، «جیمی کارتر» شرکت کند.

در مناظره‌های سال ۱۹۷۶، بر خلاف مناظره نیکسون-کندی که شبکه «سی‌بی‌اس» حامی مالی مناظره‌ها بود، یک سازمان غیرانتقاعی به نام «اتحادیه زنان رأی‌دهنده» وظیفه حمایت مالی از مناظره‌ها را به عهده گرفت. «اتحادیه زنان رأی‌دهنده»، سازمانی مستقل از احزاب دموکرات و جمهوری‌خواه بود و به همین دلیل، در برابر فشار‌هایی که دو حزب برای برگزاری مباحثات در فضایی ساختگی و نمایشی آغاز کرده بودند مقاومت می‌کرد.

این مقاومت، البته چندان دوام نیاورد، زیرا اتحادیه زنان رأی‌دهنده بعد از سازمان‌دهی مناظره‌های ۱۹۸۰ و ۱۹۸۴، سرانجام در سال ۱۹۸۸ در اعتراض به برخی زد و بند‌ها میان احزاب جمهوری‌خواه و دموکرات برای خارج کردن روال مناظره‌ها از حالت واقعی اعلام کرد که از این به بعد متولی برگزاری مناظره‌ها نیست.

بعد از استعفای «اتحادیه زنان رأی‌دهنده»، برگزاری مناظره‌ها به سازمانی به نام «کمیسیون مناظره‌های [انتخابات]ریاست‌جمهوری»، با حمایت مالی دو حزب جمهوری‌خواه و دموکرات سپرده شده که تا به امروز ادامه دارد. در ۳۲ سال گذشته، کمیسیون مناظره‌های انتخاباتی ۳۰ مناظره میان نامزد‌های انتخابات برگزار کرده، اما مخاطراتی که اتحادیه زنان به عنوان دلایل خود برای کناره‌گیری از برگزاری مناظره‌ها اعلام کرده بود سال به سال بیشتر رنگ واقعیت به خود گرفته‌اند.

مناظره‌های «ساختگی»؟

دلیل استعفای اتحادیه زنان چه بود؟ «ناونسی ناومن»، رئیس این سازمان ۳ اکتبر ۱۹۸۸ اعلام کرد که دو حزب قبل از برگزاری مناظره‌ها، به صورت پشت‌پرده بر سر چگونگی برگزاری مناظره‌ها توافق کرده بودند. به گفته او، نمایندگان دو حزب، خواستار کنترل کامل فضای مناظره از طریق مواردی مانند مشخص کردن موضوعات مناظره از قبل، انتخاب حاضران داخل سالن، انتخاب افراد سئوال‌کننده و مشخص کردن سالن محل مناظره بودند. او با ابراز تأسف از اینکه با ساز و کار‌های جدید مردم آمریکا فرصتی واقعی برای قضاوت کردن نامزد‌های انتخاباتی خود در یک فضای واقعی و غیرکنترل‌شده نخواهند داشت گفت: «سازمان ما قصد ندارد به ابزاری برای فریب عموم مردم تبدیل شود. باید اطمینان حاصل شود که مناظره‌ها در خدمت منافع عموم هستند نه در خدمت منافع احزاب.»

یکی دیگر از انتقادات اتحادیه زنان، تلاش‌های دو حزب جمهوری‌خواه و دموکرات برای جلوگیری از شرکت نامزد‌های حزب سوم در مناظره‌ها بود. این سازمان می‌گفت که اتحادیه زنان بر خلاف احزاب جمهوری‌خواه و دموکرات نفعی در انتخابات ندارد و به همین جهت حامی حضور نامزد‌های مستقل و حزب سوم در مناظره‌ها بوده، در حالی که دو حزب بزرگ از آغاز به دنبال حذف صدای این جریان سیاسی و جلوگیری از حضور آن‌ها در مناظره‌ها بوده‌اند.

از انتخابات سال ۱۹۸۸ که «کمیسیون مناظرات انتخاباتی» وظیفه ساماندهی مناظره‌های تلویزیونی را به عهده گرفت، تا به امروز، «راس پرو»، تنها نامزد مستقلی است که سال ۱۹۹۲ اجازه حضور در مناظره‌ها در کنار نامزد‌های دو حزب جمهوریخواه و دموکرات در انتخابات آمریکا را پیدا کرده است. اما خود «راس پترو» ۴ سال بعدتر هنگامی که این کمیسیون از حضور دوباره‌اش در مناظره‌ها در سال ۱۹۹۶ جلوگیری کرد، از این سازمان به دادگاه فدرال شکایت کرد و فرایندی که به سران دو حزب اجازه میدهد معین کنند صدای چه کسانی بایستی به گوش رأی‌دهندگان آمریکایی برسد را «فاسد» و «مغایر با قانون اساسی» توصیف کرد. این کمیسیون، اما در سال‌های بعدتر هم بر موضع خود اصرار ورزید.

کمیسیون مناظرات انتخاباتی سال ۲۰۰۰ پس از مواجهه با شکایت‌های قضائی متعدد، قانونی وضع کرد که شرکت نامزد‌های مستقل در مناظره‌ها را نه تنها پیچیده‌تر بلکه عملاً غیرممکن می‌کرد. مطابق این قوانین، هر کدام از نامزد‌هایی که خواستار شرکت در مناظره است بایستی در نظرسنجی‌های ملی که خود این کمیسیون متولی برگزاری آن‌ها است آراء بالاتر از ۱۵ درصد کسب کنند.

این سیاست بار‌ها با اعتراض‌های شدید روبرو شده؛ به عنوان مثال، سال ۲۰۰۴، نامزد حزب مستقل «لیبرترین» و «حزب سبز» هنگام اعتراض به حذف نامزد‌های مستقل از مناظره‌های تلویزیونی توسط پلیس دستگیر شدند. اکتبر سال ۲۰۱۲ هم «جیل اشتاین» و معاون او هنگام اعتراض به همین موضوع دستگیر شدند. آن‌ها گفته‌اند که پس از دستگیری به یک انبار منتقل شده و برای ۸ ساعت با پلاستیک به صندلی بسته شده‌اند.

سال ۲۰۰۸، یک سازمان غیرانتفاعی فعال در زمینه حقوق شهروندی به نام «مرکز صداقت عمومی» فاش کرد که کمیسیون مناظرات انتخاباتی یک «سازمان مرموز معاف از مالیات» است. این مرکز همچنین با تحلیل منابع مالی کمیسیون مورد نظر افشا کرد که ۹۳ درصد از کمکهای مالی به این سازمان را ۶ نفر تأمین می‌کنند. با این حال در این گزارش نام این ۶ نفر در فهرستی که در اختیار مرکز صداقت عمومی قرار گرفته بود، لاک گرفته شده بود.

همچنین سال ۲۰۱۲، بعد از آنکه فاش شد کمیسون مناظرات انتخاباتی با باراک اوباما و میت رامنی توافق کرده موضوعات مناظره را در اختیارشان قرار دهد، ۱۷ سازمان از این کمیسیون شکایت کردند.