چگونه با کودک خود درباره تشخیص سرطان صحبت کنیم؟

یادگیری این که کودک شما مبتلا به سرطان است، احساسی سنگین و طاقت‌فرسا است و صحبت کردن با او در مورد آن نیز ممکن است به همان اندازه دشوار باشد. با این حال، کارشناسان تأکید دارند که ارتباط صادقانه و باز، کلید کمک به کودکان برای کنار آمدن با تشخیص و درمان آن است

کد خبر: ۸۵۳۹۳۵

تاریخ: ۱۳ اسفند ۱۴۰۳ - ۱۳:۲۳

یادگیری این که کودک شما مبتلا به سرطان است، احساسی سنگین و طاقت‌فرسا است و صحبت کردن با او در مورد آن نیز ممکن است به همان اندازه دشوار باشد. با این حال، کارشناسان تأکید دارند که ارتباط صادقانه و باز، کلید کمک به کودکان برای کنار آمدن با تشخیص و درمان آن است.

به گزارش انتخاب و به نقل از هلث دی؛ ممکن است به نظر برسد که پنهان کردن اخبار دشوار از کودک طبیعی باشد، اما نگه داشتن اطلاعات می‌تواند باعث سردرگمی و ترس شود. کودکان بسیار حساس هستند و احتمالاً متوجه خواهند شد که چیزی اشتباه است. شروع صادقانه از همان ابتدا به ایجاد اعتماد کمک می‌کند و به آنها اجازه می‌دهد تا در مراقبت‌هایشان احساس شمول داشته باشند.

«مهم‌ترین قاعده این است که هیچ‌گاه در مورد تشخیص دروغ نگویید یا آن را پنهان نکنید»، کارشناسان می‌گویند.

نحوه صحبت شما در مورد سرطان باید بسته به سن و سطح رشدی کودک شما باشد.

• از واژه‌های ساده مانند «بیمار» استفاده کنید، اما از گفتن «سرطان» یا نوع خاص تومور خودداری نکنید.

• توضیح دهید که سرطان کجا قرار دارد و پزشکان چگونه آن را درمان خواهند کرد.

• به آنها اطمینان دهید که هیچ‌کاری نکرده‌اند که باعث سرطان شده باشد، حتی اگر سوالی نپرسند.

• بگویید که آزمایش‌های پزشکی ممکن است ترسناک به نظر برسند، اما همیشه یک والدین در آنجا خواهند بود تا در کنارشان باشند.

• از واژه‌های ساده برای توضیح درمان‌ها استفاده کنید. به جای «شیمی‌درمانی»، بگویید «دارویی برای از بین بردن سرطان».

• اگر آنها باید در بیمارستان بمانند، به آنها یادآوری کنید که این موقتی است و به زودی به خانه خواهند برگشت.

• توضیح دهید که سرطان مسری نیست.

• در مورد درمان‌ها و احتمال درد صادق باشید، اما به آنها اطمینان دهید که پزشکان سعی خواهند کرد تا درمان را تا حد ممکن راحت کنند.

• آنها را تشویق کنید که سوال بپرسند و به آنها بگویید که صحبت کردن در مورد احساساتشان اشکالی ندارد.

• آگاه باشید که ممکن است اطلاعاتی از دوستانشان بشنوند. به آنها بگویید که می‌توانند برای دریافت اطلاعات صحیح به شما یا پزشکان مراجعه کنند.

• نوجوانان ممکن است سوالات زیادی داشته باشند و بخواهند توضیحات بیشتری در مورد تشخیص و درمان خود دریافت کنند.

• بزرگ‌ترین نگرانی‌های آنها ممکن است مربوط به چگونگی تأثیر درمان بر زندگی روزمره‌شان باشد، از جمله مدرسه، ورزش، دوستی‌ها و ظاهر فیزیکی.

• در مورد ریزش مو، تغییرات وزن یا عوارض جانبی دیگر صادق باشید تا بدانند چه انتظاری باید داشته باشند.

• آنها را تشویق کنید که برای دریافت اطلاعات به منابع معتبر مراجعه کنند و خودشان به جستجو در اینترنت نپردازند.

• به آنها کمک کنید تا در برنامه درمانی خود احساس مشارکت کنند و آنها را در بحث‌ها دخیل کنید.

راهنمایی برای برگزاری مکالمات سازنده

• زمان و مکان مناسب برای گفتگو را انتخاب کنید.

• ابتدا بپرسید که آنها چه چیزی می‌دانند (اگر سن و سال‌شان مناسب باشد).

• شخصیت کودک خود را در نظر بگیرید؛ بعضی از آنها ممکن است نیاز به زمان بیشتری برای پردازش اخبار داشته باشند.

• آنچه را که می‌خواهید بگویید بنویسید و از قبل تمرین کنید.

• با صدای آرام و اطمینان‌بخش صحبت کنید و به زبان بدن خود توجه داشته باشید.

• فرد دیگری مانند یکی از اعضای خانواده یا یک ارائه‌دهنده خدمات بهداشتی را در کنار خود داشته باشید.

• سوالات را تشویق کنید و زمان کافی برای پاسخ‌های صادقانه بگذارید.

• احساسات خود را به اشتراک بگذارید و به کودک خود بگویید که آنها نیز می‌توانند احساساتشان را به اشتراک بگذارند.

• سعی کنید یک روال عادی برای حفظ حس نرمال بودن ایجاد کنید.

• هر زمان که ممکن است، به آنها انتخاب بدهید.

• انتظارات رفتاری را مشخص کنید؛ گریه کردن یا ترسیدن اشکالی ندارد، اما مراقبین نیاز به همکاری برای درمان ایمن دارند.

• به آنها اطمینان دهید که سرطان تقصیر آنها نیست.

• به آنها کمک کنید تا از طریق ملاقات‌ها، تماس‌های ویدئویی یا نامه‌ها با دوستان و خانواده ارتباط برقرار کنند.

• از حمایت برای خودتان و کودک‌تان استفاده کنید.