یادداشت‌های علم، پنجشنبه ۴ خرداد ۱۳۵۱: اوناسیس عریضه های تملّق آمیز عرض کرده بود؛ شاه گفت که یونانی می خواهد ما را خر کند

یادداشت‌های اسدالله علم: اوناسیس عریضه های تملّق آمیز عرض کرده بود، به نظر شاهنشاه رساندم..... فرمودند: یونانی می خواهد ما را خر کند! آفرین بر این هوش شاهنشاه. من تعجب میکنم چه طور از بعضی اشخاص گول می‌خورد. آن چه که فکر میکنم این است که در این قبیل جاها میل دارند گول بخورند. نه این که واقعاً گول می‌خورند. فرمودند: به هر حال به فلاح بگو، ما از مذاکره با نفتی‌ها در این دور ناراضی هستیم و این عدم رضایت ما را به آنها بگوید. بعد هم ما تغییری در نظرات خود نمی دهیم، حتی تعدیلی هم نخواهیم کرد؛ باید بگویند بلی یا نه. قرار شد نفتی‌ها در سنت موریتز شرفیاب شوند.

کد خبر: ۸۶۸۷۰۶

تاریخ: ۰۷ خرداد ۱۴۰۴ - ۲۳:۳۱

سرویس تاریخ «انتخاب»: اسدالله علم (۱ مرداد ۱۲۹۸ بیرجند – ۲۵ فروردین ۱۳۵۷ نیویورک)، یکی از مهم‌ترین چهره‌های سیاسی دوران محمدرضا شاه، وزیر دربار از ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۶ و نخست‌وزیر ایران از سال ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۲ بود.

«انتخاب» هر شب یادداشت های روزنوشت علم را منتشر می کند.

پنجشنبه ۴ خرداد ۱۳۵۱: صبح شرفیاب شدم. یک بار دیگر نطق سر شام نیکسون را چک و اصلاح فرمودند....

اوناسیس عریضه های تملّق آمیز عرض کرده بود، به نظر شاهنشاه رساندم..... فرمودند: یونانی می خواهد ما را خر کند! آفرین بر این هوش شاهنشاه. من تعجب میکنم چه طور از بعضی اشخاص گول می‌خورد. آن چه که فکر میکنم این است که در این قبیل جاها میل دارند گول بخورند. نه این که واقعاً گول می‌خورند. فرمودند: به هر حال به فلاح بگو، ما از مذاکره با نفتی‌ها در این دور ناراضی هستیم و این عدم رضایت ما را به آنها بگوید. بعد هم ما تغییری در نظرات خود نمی دهیم، حتی تعدیلی هم نخواهیم کرد؛ باید بگویند بلی یا نه. قرار شد نفتی‌ها در سنت موریتز شرفیاب شوند.

خبری در نیوزویک خوانده بودم که چینی ها در کویت خیلی فعالیت خواهند کرد. به نظر شاهانه رساندم. خیلی دقت فرمودند، چون گوگرد خواهند خرید، جنس خواهند فروخت و از کشتیهای کویتی استفاده خواهند کرد. صورت مهمان‌های شام نیکسون را به عرض رساندم. عرض کردم: والاحضرتها همه قبول کردند تشریف بیاورند. فرمودند: معلوم می‌شود محض خاطر نیکسون [است]، چون از مهمانی‌های ما که اغلب فرار می کنند! آفرین بر این تحمل و بزرگواری که باز هم اجازه میدهد دعوت شوند.

بعد از ظهر با نوه بازی کردم. چند ملاقات در منزل داشتم. به خصوص برای گرفتن یک قرضه سیصد ملیون دلاری برای آبادانی بلوچستان و ساختمانهای نظامی. فرموده بودند با سمیعی که سابقاً رئیس سازمان برنامه بود و حالا سفیر سیار برای همین گفتگوهاست، مذاکره کنم. یک ساعتی مذاکره کردم.

سر شام رفتم، مطلب مهمی نبود. روزنامه کیهان شرحی نوشته بود که باید سهام که به کارگرها داده می‌شود به قیمت اولیه خود باشد. فرمودند: در این صورت پس زحمت کشیدن صاحبان صنایع چه می‌شود؟ بعد دیگر چه کسی رغبت به سرمایه گذاری می کند؟ به علاوه تکلیف شرکای خارجی صنایع چه می‌شود؟ ماشاء الله به این دقت شاه.  آن وقت - چنان که قبلاً نوشته ام - اظهار می‌فرمایند حرفهای تو را نشنیدم و نخواندم. من هم باید باور کنم!