شهرکی، نماینده مجلس:

نفس کشیدن در سیستان و بلوچستان تمرین زنده ماندن است / در تهران اگر هوا آلوده باشد، هشدار داده می‌شود، در زابل آلودگی بخشی از اکسیژن است/ مردم شب‌ها در خانه را نمی‌بندند، چون خوب می‌دانند اگر در را ببندند، صبح باید همسایگان با بیل و تیشه بیایند تا بازش کنند/ وقتی دمای هوا در سیستان از ۵۰ درجه می‌گذرد، برق این تنها امید به بقا قطع می‌شود، یعنی کولر خاموش، دستگاه اکسیژن‌ساز خاموش

نائب رئیس کمیسیون انرژی خطاب به وزیر کشاورزی گفت: در سیستان کشاورزی ترک خورده، دام‌ها از تشنگی می‌میرند، صیادها قایق‌ها و تورهاشان را در تالاب خشکیده رها کرده‌اند، بازار و صنعتی نیست، حتی یک شغل پایدار هم نیست و مردم مانده‌اند تا شاید اتفاقی رخ بدهد.

کد خبر: ۸۷۷۵۴۱

تاریخ: ۰۷ مرداد ۱۴۰۴ - ۱۲:۰۱

ایلنا: نائب رئیس کمیسیون انرژی خطاب به وزیر کشاورزی گفت: در سیستان کشاورزی ترک خورده، دام‌ها از تشنگی می‌میرند، صیادها قایق‌ها و تورهاشان را در تالاب خشکیده رها کرده‌اند، بازار و صنعتی نیست، حتی یک شغل پایدار هم نیست و مردم مانده‌اند تا شاید اتفاقی رخ بدهد.

فرهاد شهرکی نماینده مجلس شورای اسلامی در نطق میان دستور خود امروز (سه‌شنبه۷ مرداد ماه) مجلس شورای اسلامی، گفت: همکاران ارجمند، ملت شریف ایران و نور دیدگانم مردم شریف و فهیم سیستان، امروز نیامده‌ام از بودجه‌های تخصیص یافته و نیافته یا بندهای مصوب و نامصوب گزارش دهم، خلاصه اجرایی و عمل کردی همه اینها این است، سیستان در تمامی شاخص‌های توسعه آخر کشور است، البته خدمات زیادی به برکت انقلاب اسلامی در سیستان انجام شده که شکرگزار هستیم، اما آنچه هست با آنچه باید باشد فاصله ناعادلانه‌ای دارد.

نماینده مردم زابل، زهک، نیمروز، هامون و هیرمند در مجلس شورای اسلامی، تاکید کرد: امروز آمده‌ام از یک حقیقت تلخ و زنده بگویم، سیستان روزگاری انبار غله ایران بود، امروز نشانی روی نقشه و نامی در حاشیه، اگر می‌خواهید بشنوید سیستان چه حال دارد، با شواهد عینی و میدانی می‌گویم؛ خانم معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان حفاظت محیط زیست در سیستان نفس کشیدن به تنهایی نوعی مقاومت و تمرین زنده ماندن است.

نائب رئیس کمیسیون انرژی در مجلس شورای اسلامی در ادامه افزود: در تهران اگر هوا آلوده باشد، هشدار داده می‌شود، در زابل هشدار بی‌معنا است و آلودگی بخشی از اکسیژن است، کودکی را می‌شناسم که تنها در یک تابستان چندین بار به بیمارستان اعزام شده، نه به خاطر ویروس یا بیماری، بلکه برای چیزی که اینجا به آن می‌گویند هوا و آنجا قاتل بی‌رنگ و خفگی بی‌صدا است.

وی خطاب به شینا انصاری معاون رئیس جمهور، افزود: در سیستان مردم شب‌ها در خانه را نمی‌بندند نه نیت استقبال از نسیم شبانه، بلکه چون خوب می‌دانند اگر در را ببندند، صبح باید همسایگان با بیل و تیشه بیایند تا بازش کنند، ریگ‌ها مثل امضای طبیعت پشت در می‌نشیند و به تاوان یک شب بسته بودن در می‌شود حبس خانگی، در را که ببندی عملاً خانه‌ات را با ریگزار مهر و موم کرده‌ای.

شهرکی خطاب به رئیس سازمان حفاظت محیط زیست، ادامه داد: در چنین شرایطی باید نخستین مدافع حق حیات در سیستان شما باشید، آقای وزیر نیرو وقتی دمای هوا در سیستان از ۵۰ درجه می‌گذرد، برق این تنها امید به بقا قطع می‌شود، یعنی کولر خاموش، دستگاه اکسیژن‌ساز خاموش، اورژانس بدون برق اضطراری خاموش و بیمارستان بدون پزشک متخصص در اضطراب.

این نماینده مردم در مجلس شورای اسلامی؛ اظهار داشت: پیرزنی در سپیدابه در گرما سکته می‌کند، یخ تمام شده، دارو بی‌اثر شده، تلفن بی‌پاسخ مانده، برق رفته و ما تماشاگر این مرگ تدریجی هر روزه هستیم.

وی خطاب به علی آبادی، تاکید کرد: باد همان نعمتی که می‌توانست منجی باشد، امروز نقمت است، در سیستان بادی می‌وزد نه برای چرخاندن توربین‌های بادی که می‌توانست برق کل کشور را با همین باد تامین کند، اما وزارت نیرو تبدیل شده به انباشتی از غفلت و فرصت سوزی و تصمیم‌های به تعویق افتاده و فراموش شده، حالا همان باد به جای تولید انرژی فقط بیماری می‌کارد.

نائب رئیس کمیسیون انرژی خطاب به وزیر کشاورزی یادآور شد: در سیستان کشاورزی ترک خورده، دام‌ها از تشنگی می‌میرند، صیادها قایق‌ها و تورهاشان را در تالاب خشکیده رها کرده‌اند، بازار و صنعتی نیست، حتی یک شغل پایدار هم نیست و مردم مانده‌اند تا شاید اتفاقی رخ بدهد.

وی در ادامه افزود: مردی به من گفت؛ ما اینجا ماندیم چون رهبر گفت تنگه احد را ترک نکنید، ماندیم تا تاریخ ننگ ترک دیگری را به عنوان تنگه اُحد در خود ثبت نکند، ما نرفتیم، اما کسی نپرسید با چه و چگونه زنده بمانیم؟

شهرکی خطاب به نوری قزلجه، افزود: ناظران جهاد کشاورزی فراموش شدگان بی‌تابلو سال‌ها در دل بی‌آبی و خشکسالی یار و یاور کشاورزان بودند، امروز نه نامی در فهرست‌ها دارند، نه حقوقی نه امنیتی نه اخراج شده‌اند، نه استخدام، فقط فراموش شده‌اند و این دردناک‌ترین شکل حذف است.

این نماینده خطاب به رئیس جمهور، تاکید کرد: پسرکی از زهک با صداقت کودکانه گفت؛ اگر نخواهم بروم چه کنم؟ اگر بخواهم بمانم به چه کاری مشغول شوم؟ او نگاه می‌کند به دستان پینه بسته پدر و به چشمان بی‌فروغ مادر و سکوتش از هزار فریاد بلندتر است، نسلی که نمی‌داند چگونه باید بماند و یا کجا باید برود.

نائب رئیس کمیسیون انرژی در مجلس شورای اسلامی خطاب به وزیر آموزش و پرورش، گفت: دانشگاه فرهنگیان دروازه ورود به آینده است، اما برای بچه‌های استان بسته ماند، گفته بودند نظام آموزشی ستون توسعه است و معلم قلب آن، اما وقتی نوبت به سیستان رسید ظرفیت دانشگاه فرهنگیان را هر سال کم کردند، انگار قرار نیست معلم از دل همین خاک برآید، انگار قرار نیست کلاس ده کوره‌ها معلمی از همان روستا را تجربه کند و اینگونه بود که دختران و پسران باهوش سیستانی پشت در بسته دانشگاه فرهنگیان ماندند، رفتند و دیگر باز نگشتند.

وی ادامه داد: آقای دکتر کاظمی در سرزمینی که درب شهادتمردان آن همچنان برای امنیت شرق کشور باز است، امروز فرزندان پایین‌ترین معدل‌های آزمون هماهنگ کشوری شناخته می‌شوند، نه از سر ناتوانی که از سر بی‌عدالتی مزمن آموزشی، بیماری که نه علم فقط تبعیض آموزشی را اندازه گیری می‌کند.

شهرکی خاطرنشان کرد: آقای وزیر آموزش و پرورش در روستاهایی که نامشان را شاید حتی وزارت آموزش و پرورش هم نشنیده، هزاران معلم طرح خدمت، حق التدریس، مهر آفرین، علوم قرآنی و نهضتی با دستان خالی کلاس تعلیم و تربیت را گرم نگه داشته‌اند، اما حالا این چراغ‌ها یکی یکی خاموش می‌شوند، نه به خاطر کم سو شدن معلم، بلکه از شدت تاریکی تصمیم‌هایی که از مرکز بی‌اعتنا و بی‌احساس صادر می‌شود.

نائب رئیس کمیسیون انرژی در پایان خاطر نشان کرد: اقای رئیس جمهور سیستان امروز ایستاده است نه بر پا، بلکه بر زانو؛ اما هنوز نگاه می‌کند به من، به شما و این نگاه یک سوال دارد؛ ایا مردمان تنگه احد را فراموش کرده‌اید؛ اقای رئیس جمهور اکنون زمان آن رسیده است همه ارکان‌های دولت همه نهادهای حاکمیتی به جای سخنرانی‌های اخلاقی عمل کنند، عمل به عدالت عمل به توزیع متوازن، عمل به تعهدی که نام جمهوری اسلامی بر آن نهاده شده است، من امروز با صدای که پژواک فریاد هزاران سیستانی است عرض می‌کنم سیستان نه سر باز ایران بلکه سرباز خط مقدم ایران است سیستان نه حاشیه بلکه حافظه تمدنی ایران است، چو ایران نباشد، نماند تنم چو سیستانم نفس می‌زند در تنم.