آب، گورهای تاریخی را با خود برد

کد خبر: ۸۷۷۶۱

تاریخ: ۲۶ آذر ۱۳۹۱ - ۱۸:۱۰

آخرین یافته‌های باستان شناسان از چشمه رجب، خبر از تدفین مرده‌ها در کف خانه‌ها می‌داد. اگر بچه‌ای می‌مرد، در خمره گذاشته و دفن می‌شد. اگر فرد بالغ شده‌ای بود، به شکل جنینی و یا شکل‌های متفاوت دیگری در کف خانه به خاک سپرده و روی آن خشت گذاشته می‌شد. اکنون اما همه این تاریخ پایان یافته و برای همیشه زیر آب رفت.

به گزارش خبرگزاری میراث فرهنگی؛ سال 89 وقتی باستان شناسان راهی کاوش های نجات بخشی چشمه رجب شدند، هرگز فکر نمی‌کردند که آثار بسیاری از تاریخ نوسنگی تا مس سنگ را در این محوطه تاریخی بیابند. این کاوش‌ها اما حرف‌های بسیاری از این دوران تاریخی ایران در دل خود داشت.

عبدالرضا مهاجری نژاد، سرپرست هیات کاوش محوطه چشمه رجب درباره یافته‌های این کاوش‌ها می‌گوید:«تدفین در کف خانه‌ها، کوره‌های سفا‌ل‌گری، انبارهای و خمره‌های آذوقه، مهره‌های تزیینی، دوک‌های ریسندگی و همچنین معماری خشتی راست گوشه از جمله مهمترین یافته‌های کاوش چشمه رجب بودند.»

به گفته این باستان شناس، تدفین در کف خانه‌ها از سنت های تدفین در دوره مس سنگ ( هزاره پنجم ) به شمار می‌رود. این نوع تدفین در آن زمان در بین النهرین رایج بوده است. در آن زمان بچه‌ها در خمره‌ها گذاشته شده و افراد بالغ به صورت جنینی در کف خانه‌ها دفن می شدند. سپس کف خانه‌ها با خشت پوشانده می‌شده است

او تدفین در کف خانه‌ها را یکی از ویژگی‌‌های دوران پیش از تاریخی نام برده و می‌گوید:« جدا شدن گورستان‌ ها از خانه‌ها و محل استقرار افراد از اوایل دوره عصر آهن شکل می‌گیرد.»

او در پاسخ به این سوال که چه مذهب و دینی در آن زمان رایج بوده که چنین شیوه تدفینی وجود داشته است، می‌گوید:« اکنون به جرات نمی‌توان در مورد دین آن‌ها صحبت کرد. اما اینکه در آن زمان هم دین و آیین مذهبی وجود داشته و معابدی هم در این زمینه یافته شده است،شکی نیست.»

به گفته او، یکی از مهمترین یافته های این کاوش عمق لایه های نوسنگی نزدیک 5 متر  بوده است. در این کاوش همچنین طیف گسترده ای از سفال‌ها مربوطه به زاگرس مرکزی به دست آمده است.

با این وجود اکنون این محوطه تاریخی به همراه 9 محوطه تاریخی دیگر دشت سیمره به دلیل آبگیری سد سیمره زیر آب رفته است. این در حالی است که چشمه رجب محوطه‌ باستانی مهمی در شهرستان کوهدشت، بخش کونانی، دهستان زیر تنگ، 1/3 کم شرق روستای رماوند بساط بگی بود.

اکنون این محوطه تاریخی با خانه‌هایی که انسان‌های هزاره پنجم در کف آن دفن شده بودند، برای همیشه زیر آب‌های سد سیمره مدفون شده و از بین رفت.