یادداشت‌های علم، جمعه ۲۷ بهمن ۱۳۵۱: شوهر شهناز، رفته مردم فرحزاد را تحریک کرده، اطراف زمین‌های [مهدی]پیراسته، وزیر و سفیر اسبق، را دیوار بکشند

یادداشت‌های اسدالله علم: امروز شنیدم خسرو جهانبانی، شوهر والاحضرت شهناز، رفته مردم فرحزاد را تحریک کرده، اطراف زمین‌های [مهدی] پیراسته، وزیر و سفیر اسبق، را دیوار بکشند. اگر این گزارش را به شاه عرض کنم، دستور توقیف او را صادر می فرمایند. همین الساعه پیراسته رسماً به من کتباً شکایت کرد. دیگر چاره ندارم که گزارش بدهم.

کد خبر: ۸۹۲۶۹۹

تاریخ: ۰۹ آبان ۱۴۰۴ - ۲۳:۴۶

سرویس تاریخ «انتخاب»: اسدالله علم (۱ مرداد ۱۲۹۸ بیرجند – ۲۵ فروردین ۱۳۵۷ نیویورک)، یکی از مهم‌ترین چهره‌های سیاسی دوران محمدرضا شاه، وزیر دربار از ۱۳۴۵ تا ۱۳۵۶ و نخست‌وزیر ایران از سال ۱۳۴۱ تا ۱۳۴۲ بود.

«انتخاب» هر شب یادداشت‌های روزنوشت علم را منتشر می‌کند.

جمعه ۲۷ بهمن ۱۳۵۱: امروز هم در منزل ماندم و کار کردم [یکی از وزیران]... به دیدنم آمد. از او پرسیدم: چرا اضافه نرخ خرید چغندر را اعلام نمی‌کنید؟ مطلبی که شاهنشاه امر فرموده اند و وقت آن اگر هم اکنون نگذشته باشد، لااقل خیلی دیر شده است. گفت: همه کارش تمام شده، نمی‌دانم چرا دولت اعلام نمی‌کند. گفتم: من میدانم منافع کارخانجات خصوصی در بین است. خندید؛ خودش هم قبول دارد. ولی دستگاه دولت واقعاً نمیدانم چرا این قدر در اجرای اوامر شاه تأخیر و تعلل می‌کند؟ باز ناچارم مطلب را به شاهنشاه گزارش کنم، تا چند نفر را به مؤاخذه بکشند، مثل کار بذر سیستان.

امروز شنیدم خسرو جهانبانی، شوهر والاحضرت شهناز، رفته مردم فرحزاد را تحریک کرده، اطراف زمین‌های [مهدی] پیراسته، وزیر و سفیر اسبق، را دیوار بکشند. اگر این گزارش را به شاه عرض کنم، دستور توقیف او را صادر می فرمایند. همین الساعه پیراسته رسماً به من کتباً شکایت کرد. دیگر چاره ندارم که گزارش بدهم.

دیروز فراموش کردم بنویسم. علیا حضرت شهبانو، من و خانم علم را توسط مادر خودشان دعوت فرمودند که برای یک هفته برویم سنت موریتز مهمانشان باشیم و در ویلای مخصوص شاهنشاه زندگی کنیم. البته افتخار بزرگی است و دلیل برگشت لطف شهبانو به من است. گو این که اهمیت نمی‌دهم. من فقط برای یک مقصود کار می‌کنم و آن پیشرفت کارهای شاهنشاه است. چه کسی از من راضی باشد، چه نباشد. من میل دارم شاه هرچه ممکن است راضی باشد و در نتیجه بیشتر بماند و بیشتر عمر بکند. به هر حال مغتنم است و جای تشکر دارد [ولی چون ناخوش بودم عذر خواستم].....