بوکسور ۷۹ ساله‌ای که با الکس فرگوسن درگیر شد و حالا ستاره‌ تیک‌ تاک است

فرانک گیلفیدر بیش از نیم قرن پیش دستکش‌های بوکس را کنار گذاشت، اما حالا در ۷۹ سالگی به شکلی غیرمنتظره به یک ستاره تبدیل شده است.

کد خبر: ۸۹۲۸۴۴

تاریخ: ۱۰ آبان ۱۴۰۴ - ۱۹:۴۷

بی‌بی‌سی: فرانک گیلفیدر بیش از نیم قرن پیش دستکش‌های بوکس را کنار گذاشت، اما حالا در ۷۹ سالگی به شکلی غیرمنتظره به یک ستاره تبدیل شده است.

او با ویدیوهای انگیزشی‌اش که در آن‌ها شور و علاقه‌اش به «هنر اصیل» بوکس را به اشتراک می‌گذارد، میلیون‌ها طرفدار در سراسر جهان به دست آورده است.

حالا اسطوره‌هایی مانند اولکساندر اوسیک، قهرمان کنونی سنگین‌وزن بوکس جهان، لنوکس لوئیس، قهرمان سابق، و همچنین اسطوره فوتبال اسکاتلند، الی مک‌کوئیست، و بازیگر مشهور هالیوود، چنینگ تیتوم، این بوکسور متولد شهر داندی اسکاتلند را در شبکه‌های اجتماعی دنبال می‌کنند.

شهرت دیرهنگام فرانک در بوکس سه سال پیش آغاز شد، زمانی که پسرش پل ویدیویی ضبط کرد و از او پرسید: «نشانم بده چطور باید آپرکات زد.»

فرانک که به رغم سن بالا هنوز قبراق و سرحال به نظر می‌رسد، گفت: «این می‌تواند یکی از ویرانگرترین ضربه‌ها در بوکس باشد.»

این ورزشکار کهنه‌کار و سپید مو سپس این تکنیک را با چندین ضربه قدرتمند و دقیق به کیسه‌ بوکسی که روی دیوار سالن نصب شده بود، به نمایش گذاشت.

ویدیوی او روی شبکه اجتماعی تیک‌تاک بیش از ۸۵۳ هزار بار دیده شده است و کاربران مهارت‌های کلاسیک بوکس و تعهدش به حفظ آمادگی بدنی در این سن را ستوده‌اند.

فرانک می‌گوید: «آنها با خودشان فکر می‌کنند که کلکی در کار است. این مرد نزدیک ۸۰ سال دارد و چطور می‌تواند چنین کاری بکند؟»

راز موفقیت او در عشق همیشگی‌اش به ورزش نهفته است؛ عشقی که از دوران کودکی آغاز شد.

وقتی فقط چهار سال داشت که پدرش در منطقه «لاچی» داندی باشگاهی تأسیس کرد تا بچه‌های محلی را از خیابان جمع کند و مانع دردسرسازی آن‌ها شود.

فرانک در ده‌سالگی به‌طور جدی وارد بوکس شد و در ادامه بیش از ۲۰۰ مبارزه آماتور انجام داد، نماینده اسکاتلند در مسابقات مختلف اروپایی بود و با چهره‌های نامدار بوکس از جمله کن بوکانن مبارزه کرد.

او می‌گوید: «بوکس به شما منظم بودن را یاد می‌دهد. باید همیشه سر تمرین حاضر باشید و سخت کار کنید. باید مرتب تمرین کنید و یاد می‌گیرید که به هم‌تیمی‌ها و بزرگ‌ترها احترام بذارید.»

فرانک اما در ۲۱ سالگی به این نتیجه رسید که به اندازه کافی مبارزه کرده و از دستاوردهایش راضی است.

او به شغلی نیاز داشت، بنابراین بوکس را کنار گذاشت و به‌عنوان کارآموز خبرنگاری در یک روزنامه محلی مشغول به کار شد.

در ادامه برای مدتی طولانی مشغول روزنامه‌نگاری ورزشی شد که شامل کار در شبکه‌ تلویزیونی گرمپین وابسته به شبکه معروف آی‌تی‌وی نیز می‌شد. در آنجا نزدیک‌ترین چیزی که به یک «مبارزه» تجربه کرد، درگیری لفظی با الکس فرگوسن، مربی تندمزاج تیم آبردین در دهه‌ ۱۹۸۰ بود.

اما چند دهه بعد، در اواخر پنجاه‌سالگی‌ و هنگامی که پدر چهار فرزند شده بود، دوباره تمرین در باشگاه بوکس محل را از سر گرفت: «می‌روم باشگاه و ادامه‌ می‌دهم. احساس گناه می‌کردم که هیچ فعالیت بدنی ندارم.»

فرانک ۱۵ سال بعد را به‌طور منظم تمرین کرد و بدنش را آماده نگه داشت: «هفته‌ای سه بار تمرین کامل انجام می‌دادم، درست مثل بقیه. عاشقش بودم.»

سپس سه سال پیش، ویدیوی آپرکاتش در اینترنت «وایرال» شد و صدها دنبال‌کننده‌اش خیلی زود به ده‌ها هزار نفر افزایش یافت.

می‌گوید: «تیک‌تاک مثل آتشی بود که ناگهان شعله‌ور شد. خیلی زود رسیدیم به پنجاه هزار دنبال‌کننده، بعد شد هفتاد هزار، و با خودم فکر می‌کردم: این دیگه واقعاً عجیبه!»

پس از آن، ویدیوهای دیگری از فرانک منتشر شد و به سرعت محبوبیت پیدا کرد؛ او در این ویدیوها تکنیک‌های بیشتری از بوکس یا صرفاً نکاتی انگیزشی درباره تناسب اندام به اشتراک می‌گذاشت.

این موضوع باعث شد فرانک و پسرش پل، فعالیت‌شان را گسترش دهند و در پلت‌فرم‌های دیگر مانند یوتیوب و اینستاگرام با نام کاربری «franksnobleart» حضور پیدا کنند.

یکی از ویدیوهای او به ۴٫۵ میلیون بازدید رسید و حالا حساب کاربری‌اش بیش از ۶۸۸ هزار دنبال‌کننده دارد از جمله اندرسون سیلوا، قهرمان سابق میان‌وزن سازمان یو‌اف‌سی، و ترنس کرافورد، قهرمان بوکس جهان در سه دسته وزنی مختلف.

افزایش ناگهانی شهرت فرانک، در اواخر دهه هفتم زندگی‌اش، درهایی غیرمنتظره را به روی این روزنامه‌نگار بازنشسته گشود.

در ماه ژوئیه، در زمانی که اولکساندر اوسیک، قهرمان کنونی سنگین‌وزن بوکس جهان، برای مسابقه برگشت خود در برابر دنیل دوبوا در لندن حضور داشت، فرانک با او دیدار کرد.

فرانک می‌گوید: «او از راه رسید و من را آن‌جا دید. ناگهان همه‌ چیز را متوقف کرد، مستقیم به طرفم آمد و محکم من را در آغوش گرفت. با خودم گفتم: "این همان قهرمان سنگین‌وزن جهان است."»

اوایل امسال نیز فرانک به دعوت ترکی آل‌الشیخ، یکی از چهره‌های برجسته ورزشی عربستان سعودی، به ریاض پرواز کرد تا مسابقه پرسر و صدای برگشت بین بیول و بترف بر سر عنوان قهرمانی نیمه‌سنگین‌وزن جهان را از نزدیک ببیند.

فرانک می‌گوید در آن سفر در سوئیتی اقامت داشته که از آپارتمانش در شهر آبردین بزرگ‌تر بوده است؛ تجربه‌ای که در دوران حرفه‌ای خودش هرگز نداشته است.

او گفت: «در عربستان، ناگهان خودت را در کنار افسانه‌های بوکس می‌بینی. وارد اتاق VIP می‌شی چون حالا تو هم یکی از آنهایی. افرادی مثل لنوکس لوئیس، آن غول دوست‌داشتنی، جلو می‌آید و می‌گوید: "من (در شبکه‌های اجتماعی) دنبالت می‌کنم."»

علاوه بر ویدیوهای شبکه‌های اجتماعی فرانک که در نقاط مختف دنیا دیده می‌شوند، او الان به سراسر جهان سفر می‌کند و در شهرهایی مثل لانزاروته، پاریس و نیویورک سمینارهای آموزش بوکس برگزار می‌کند.

او می‌گوید: «این خیلی هیجان‌انگیز است.، سخت می‌توانم باورشان کنم، به‌خصوص در این سن. از سراسر جهان درخواست می‌کنند: می‌توانی اینجا بیایی؟ می‌توانی یک سمینار برگزار کنی؟ من هم جواب مثبت می‌دهم و می‌گویم، بزن بریم.»

یک پروژه جدید دیگر هم کسب‌وکار تولید دستکش بوکس با پسرش پل است که الان در ۵۶ کشور فروخته می‌شوند: «ما دوباره دستکش تمرینی را اختراع کردیم، ولی پل همه‌ این کارها را مدیریت می‌کند. گاهی سخت است که پا به پای سفارش‌ها پیش برویم.»

فرانک به سبک بسیار سنتی و قدیمی بوکس اعتقاد دارد که در آن حریفان برای هم احترام قائلند. او از هیاهوی بوکس مدرن و صحبت‌های توهین‌آمیز دوری می‌کند و به جای آن، می‌خواهد هنر اصیل دفاع شخصی را ترویج ‌دهد: «راستش کل این هیاهو را دوست ندارم، فقط بروید و مشغول بوکس شوید.»

فرانک، پیام اصلی ویدئوهایش را ارزش‌های زندگی‌ می‌داند که بوکس به انسان می‌آموزد: «این فقط درباره خشونت نیست، این هنر اصیل دفاع شخصی است.»

او می‌خواهد مردم الهام بگیرند و خودشان را باور کنند. این طور که به نظر می‌رسد، این روش جواب داده است: «تعداد زیادی پیام از مردم دریافت کرده‌ام که می‌گویند، من از بیماری روانی رنج می‌برم و دیدن کارهای شما مرا تشویق کرده که از روی مبل بلند شوم.»

«افراد معتاد هم گفته‌اند: "ویدئوهای شما را می‌بینم، کاری که انجام می‌دهید را دوست دارم و سعی می‌کنم از شما یاد بگیرم." می‌خواهم مردم به خودشان بگویند، "اگر او توانسته، پس حداقل من هم می‌توانم تلاشم را بکنم."»