قارچ‌های توهم‌زا چگونه چرخه‌های افسردگی را در مغز می‌شکنند؟

پژوهش جدیدی نشان می‌دهد پسیلوسایبین ــ ماده‌ی فعال موجود در قارچ‌های موسوم به قارچ‌های جادویی ــ می‌تواند با تغییر دادن ارتباطات مغزی، الگوهای فکری تکراری و منفیِ مرتبط با افسردگی را تضعیف یا قطع کند.

کد خبر: ۹۰۰۲۸۸

تاریخ: ۲۵ آذر ۱۴۰۴ - ۱۳:۵۶

به گزارش انتخاب و به نقل از  sciencealert؛ دانشمندان برای بررسی این موضوع از یک ویروس مهندسی‌شده استفاده کردند تا ببینند پس از مصرف پسیلوسایبین، ارتباط میان سلول‌های مغزی موش‌ها چگونه تغییر می‌کند. نتایج نشان داد این ماده می‌تواند مدارهای مغزی را به شکلی تازه سازمان‌دهی کند.

الکس کوان، پژوهشگر دانشگاه کرنل، می‌گوید:

«یکی از ویژگی‌های اصلی افسردگی، نشخوار ذهنی است؛ یعنی فرد مدام درگیر همان افکار منفی می‌شود. یافته‌های ما نشان می‌دهد پسیلوسایبین با ضعیف کردن این حلقه‌های تکراری، ممکن است مغز را طوری بازسازی کند که این چرخه شکسته شود.»

افسردگی بیش از ۳۰۰ میلیون نفر را در جهان تحت تأثیر قرار داده و بسیاری از بیماران یا به درمان‌های رایج پاسخ نمی‌دهند یا از عوارض آن‌ها رنج می‌برند. به همین دلیل، توجه دانشمندان به گزینه‌های جدیدی مانند پسیلوسایبین جلب شده است.

پسیلوسایبین ماده‌ای طبیعی است که از برخی قارچ‌های توهم‌زا به دست می‌آید. این ترکیب علاوه بر ایجاد تغییر در ادراک، در سال‌های اخیر به‌عنوان یک گزینه‌ی بالقوه برای درمان افسردگی و حتی کاهش التهاب مورد بررسی قرار گرفته است.

در این مطالعه، موش‌ها یک بار پسیلوسایبین یا دارونما دریافت کردند. سپس پژوهشگران با کمک ویروس هاریِ تغییر‌یافته، مسیر ارتباط بین نورون‌های مغز را ردیابی کردند. یک هفته بعد مشخص شد بخش‌هایی از مغز که مسئول پردازش حواس هستند، ارتباط بیشتری با بخش‌های تصمیم‌گیری و عمل پیدا کرده‌اند.

در مقابل، ارتباطات درون قشر مغز ــ جایی که افکار منفی تکرارشونده شکل می‌گیرند ــ کاهش یافته بود. این تغییر می‌تواند توضیح دهد که چرا پسیلوسایبین به افراد کمک می‌کند از چرخه‌های فکری افسرده‌کننده فاصله بگیرند.

پژوهشگران همچنین دریافتند که میزان فعالیت مغزی تعیین می‌کند این تغییرات دقیقاً در کدام بخش‌ها رخ دهند. این موضوع می‌تواند در آینده به ترکیب درمان‌های روان‌گردان با روش‌هایی مثل تحریک مغناطیسی مغز منجر شود تا مدارهای خاصی به‌طور هدفمند اصلاح شوند.

البته این نتایج هنوز باید در انسان‌ها تأیید شوند، اما یافته‌ها با مشاهدات بالینی موجود هم‌خوانی دارند و یکی از قوی‌ترین توضیح‌ها درباره‌ی نحوه‌ی اثر مواد سایکدلیک بر مغز را ارائه می‌دهند.