قسمت صد و شانزدهم خاطرات میلسپو: استقلال و حاکمیت ایران در بهترین شرایط چیزی جز آرزو و وعده و وعید بیش نیست

استقلال و حاکمیت ایران در بهترین شرایط چیزی جز آرزو و وعده و وعید بیش نیست و تا وقتی که این کشور حکومتی نداشته باشد که بتواند اختیارات و مسئولیتهای حاکمیت را بر عهده بگیرد واقعیت ندارد و نمی‌تواند داشته باشد. افزون بر آن شرایط حکومت در ایران مانع از هرگونه تلاش در برقراری آزادیهای اولیه و تأمین پیشرفت اقتصادی و رفاه اجتماعی می شود. اگر ایران می خواهد به ثبات واقعی دست یابد که آن نیز ناشی از آزادیهای سیاسی و افزایش سطح زندگی است دقیقاً باید در امور داخلی آن مداخله به عمل آید.

کد خبر: ۹۰۱۲۵۶

تاریخ: ۳۰ آذر ۱۴۰۴ - ۲۳:۱۹

سرویس تاریخ «انتخاب»: کتاب ماموریت آمریکایی‌ها در ایران اثر آرتور میلسپو ترجمۀ حسین ابوترابیان در سال ۱۳۵۶ است.

آرتور میلسپو متولد مارس ۱۸۸۳ در روستایی در میشیگان، حقوقدان و کارشناس مالی آمریکایی که در سالهای ۱۹۲۲-۱۹۲۷ و ۱۹۴۲-۱۹۴۵ برای اصلاح مالیه به استخدام دولت ایران درآمد. او دانش آموخته (دکترای) دانشگاه جانز هاپکینز و (کارشناسی ارشد) دانشگاه ایلینوی بود‌.

منشور ضمن اهداف ملل متحد عملی ساختن همکاری بین المللی را با حل مسائل بین المللی که جنبه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و یا انساندوستی دارند و توسعه و تشویق احترام حقوق انسانی و آزادیهائی را که برای عموم اساسی است بدون تمایز بین نژاد و جنس و زبان و مذهب اعلام کرده است. در سرتاسر منشور اشارات مکرر به حقوق انسانی و آزادی شده است.

در مورد مسئله ایران ما با دشواری ناشی از تعارض بین اصل حقوق ملی و حقوق انسانی روبرو می شویم.ایران یک مستعمره یا یک کشور دشمن سابق نیست. ایران یکی از اعضای مؤسس سازمان ملل متحد است. ایران از نظر تئوری و قانونی کشوری است مستقل و دارای حق حاکمیت که بموجب مواد منشور ما تعهد داریم از دخالت در امور داخلی آن خودداری کنیم. در مورد ایرانیان ما با ملتی روبرو هستیم که دولت متبوعش دائماً شرایطی بوجود می‌آورد که باعث بحران بین المللی و تهدید صلح جهانی می شود. استقلال و حاکمیت ایران در بهترین شرایط چیزی جز آرزو و وعده و وعید بیش نیست و تا وقتی که این کشور حکومتی نداشته باشد که بتواند اختیارات و مسئولیتهای حاکمیت را بر عهده بگیرد واقعیت ندارد و نمی‌تواند داشته باشد. افزون بر آن شرایط حکومت در ایران مانع از هرگونه تلاش در برقراری آزادیهای اولیه و تأمین پیشرفت اقتصادی و رفاه اجتماعی می شود. اگر ایران می خواهد به ثبات واقعی دست یابد که آن نیز ناشی از آزادیهای سیاسی و افزایش سطح زندگی است دقیقاً باید در امور داخلی آن مداخله به عمل آید.