تحلیل نیویورک تایمز؛

ترامپ می‌گوید سبک غیر قابل پیش‌بینی‌اش در مذاکره به او اهرم فشار می‌دهد، اما این سبک هزینه هم دارد

ترامپ می‌گوید سبک غیرقابل‌پیش‌بینی‌اش به او اهرم فشار می‌دهد. اما این سبک هزینه هم دارد. یک سال پس از آغاز دومین دورهٔ ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، تهدیدها، عقب‌نشینی‌ها و چرخش‌های ناگهانی او به نظر می‌رسد هم متحدان و هم رقبایش را فرسوده کرده است.

کد خبر: ۹۰۸۵۱۶

تاریخ: ۱۶ بهمن ۱۴۰۴ - ۲۰:۱۶

به گزارش سرویس بین‌الملل «انتخاب»، در ادامه این مطلب آمده: رئیس‌جمهور ترامپ، که خود را یک معامله‌گر زبردست می‌داند، هرگز پنهان نکرده که به باور او راز پیروزی در مذاکره این است که طرف مقابل را در حالت عدم تعادل نگه دارد.

اما یک سال پس از آغاز دومین دورهٔ ریاست‌جمهوری‌اش، این رفتار در حال فرسودن هم متحدان و هم دشمنان اوست؛ به‌طوری‌که برخی از آن‌ها به این نتیجه رسیده‌اند که او آن‌قدر دمدمی‌مزاج و غیرقابل‌اعتماد است که شاید بهتر باشد منتظر پایان دوره‌اش بمانند یا به‌کلی از او فاصله بگیرند، تا اینکه با شروع‌ها و توقف‌های ناگهانی و تحقیرهایی که اغلب همراه تعامل با اوست کنار بیایند.

در سیاست خارجی، تعرفه‌ها، مهاجرت و کارزار فشار او بر دانشگاه‌ها، تهدیدها، عقب‌نشینی‌ها و تغییر مسیرهای مکرر ترامپ باعث شده شرکای مذاکره گاهی احساس کنند که از آن‌ها صرفاً برای امتیازگیری سیاسی استفاده می‌شود و وقتی خلق‌وخو و خواسته‌های رئیس‌جمهور می‌تواند در یک لحظه تغییر کند، مذاکرهٔ جدی بر سر محتوا فایده‌ای ندارد.

تیموتی ال. اوبراین، زندگی‌نامه‌نویس ترامپ، گفت: «چیزی که ترامپ آن را غیرقابل‌پیش‌بینی‌بودن می‌نامد، در واقع اضطراب دربارهٔ چشم‌انداز انتخاباتی خودش است.»

او افزود: «او می‌داند که در آستانهٔ انتخابات میان‌دوره‌ای احتمالاً دشواری قرار دارد و برای جذب رأی‌دهندگان، نشان‌دادن اینکه کنترل اوضاع دست خودش است و گرفتن انتقام از دشمنانِ تصورشده، این پرتاب‌های ناامیدانه را انجام می‌دهد. اما من فکر نمی‌کنم این رفتار ربطی به غیرقابل‌پیش‌بینی‌بودن در خدمت معامله‌گری بزرگ داشته باشد.»

پس از آنکه به نظر می‌رسید بن‌بست دیرپای مذاکرات با دانشگاه هاروارد شکسته شده است، ترامپ ناگهان مسیر خود را عوض کرد؛ توافقش مبنی بر چشم‌پوشی از جریمهٔ ۲۰۰ میلیون دلاری برای این دانشگاه را پس گرفت و در عوض خواستار پرداخت یک میلیارد دلار شد. کاخ سفید این اقدام را بخشی از رفت‌وبرگشت عادی مذاکرات خواند، اما این تصمیم موضع کسانی را در هاروارد تقویت کرد که معتقدند دانشگاه نباید با خواسته‌های رئیس‌جمهور موافقت کند.

پس از آنکه ترامپ تهدید کرد گرینلند را از دانمارک تصرف خواهد کرد، به‌طور ناگهانی عقب‌نشینی کرد؛ اما نه پیش از آنکه متحدان خشمگین پیشنهاد دهند زمان آن رسیده که دیگر ایالات متحده به‌عنوان یک شریک قابل‌اعتماد در نظر گرفته نشود.

ماه گذشته، مارک کارنی، نخست‌وزیر کانادا، برای یک سفر رسمی تاریخی به چین رفت. او و شی جین‌پینگ، رئیس‌جمهور چین، در جریان این سفر اعلام کردند که تعرفه‌ها را به‌طور چشمگیری کاهش خواهند داد.

کارنی گفت: «از نظر نحوهٔ پیشرفت روابط ما با چین در ماه‌های اخیر، این روابط قابل‌پیش‌بینی‌تر بوده و شما شاهد نتایج واقعی آن هستید.»

کارنی سپس در مجمع جهانی اقتصاد در داووس سوئیس سخنرانی کرد و گفت که در نظم جهانی «گسستی» رخ داده است. او نامی از ترامپ نبرد، اما آشکار بود که او را مقصر تنش‌ها می‌داند.

او در داووس گفت: «امروز دربارهٔ فروپاشی نظم جهانی، پایان یک خیال خوشایند و آغاز واقعیتی خشن صحبت می‌کنم؛ واقعیتی که در آن ژئوپلیتیک قدرت‌های بزرگ دیگر تحت هیچ محدودیتی نیست.»

مقام‌های کاخ سفید می‌گویند سبک مذاکرهٔ ترامپ نتیجه‌بخش بوده و به توافق‌های تجاری و صلحی اشاره می‌کنند که او در سال گذشته به دست آورده است. آن‌ها همچنین تلاش‌های رئیس‌جمهور برای کاهش قیمت داروها برای آمریکایی‌ها و توافق‌هایی را که با هفت مؤسسهٔ آموزش عالی منعقد کرده، برجسته می‌کنند.

کوش دسای، سخنگوی کاخ سفید، در بیانیه‌ای گفت: «تنها چیزی که در سال ۲۰۲۶ تغییر نکرده این است که رئیس‌جمهور ترامپ، معامله‌گر ارشد، بار دیگر و به‌طور مداوم ثابت می‌کند بدبینان دربارهٔ توانایی او در استفاده از قدرت‌های ریاست‌جمهوری و توان آمریکا برای دستیابی به توافق‌های بهتر به نفع مردم آمریکا اشتباه می‌کنند.»

با این حال، حتی برخی از متحدان ترامپ نیز به‌طور خصوصی اذعان می‌کنند که تمایل او به غیرقابل‌پیش‌بینی‌بودن، به‌ویژه برای اقتصاد، هزینه‌هایی دارد. رئیس‌جمهور به‌طور مکرر از جنگ‌های تجاری سخن می‌گوید و وقتی خشمگین می‌شود، اغلب تعرفه‌ها را به‌عنوان تهدید در شبکه‌های اجتماعی مطرح می‌کند. بنابراین حتی زمانی که توافقی حاصل می‌شود، طرف‌های مقابل هرگز مطمئن نیستند که ترامپ دوباره تلاش نکند شرایط آن را تغییر دهد.

به‌ویژه در حوزهٔ تجارت، به نظر می‌رسد تشدید یا کاهش تنش‌ها صرفاً به خواست و خلق‌وخوی رئیس‌جمهور بستگی دارد. این رویکرد باعث شده کشورها کمتر مطمئن باشند که ایالات متحده به وعده‌هایش پایبند خواهد بود؛ موضوعی که آن‌ها را به سوی همکاری با یکدیگر و — مهم‌تر از آن — به سوی چین سوق داده است.

همان‌طور که ترامپ اغلب می‌گوید: «من هیچ‌چیزی را از پیش رد نمی‌کنم.»