اکونومیست:

سرنوشت کوبا ممکن است در دستان مارکو روبیو باشد / اگر وزیر خارجه آمریکا موضعی تهاجمی‌تر اتخاذ کند، او به راحتی می‌تواند به چهره عمومی یک بحران انسانی ایجاد شده تبدیل شود

با توجه به این شرایط، مارکو روبیو احتمالاً هوشمندانه کوبا را در حال کشمکش نگه می‌دارد. "کوبا دیگر خودکفا نیست" می‌گوید آقای هررو. "تنها شاهرگ حیات آن ایالات متحده است." این ممکن است به زودی بیشتر از یک استعاره باشد. چندین منبع به اکونومیست گفته‌اند که ایالات متحده در حال بررسی ارسال مقادیر کمی سوخت به جزیره است: گاز برای پخت‌وپز و دیزل برای حفظ زیرساخت‌های آب. روبیو ممکن است نفوذ بیشتری بر سرزمین والدینش پیدا کند.

کد خبر: ۹۰۹۵۷۷

تاریخ: ۲۴ بهمن ۱۴۰۴ - ۱۰:۲۹

اکونومیست نوشت: در شامگاه ۴ ژانویه، یک‌شنبه، مارکو روبیو وارد کلیسایی در حومه‌ای درختی در میامی شد و مورد استقبال ایستاده قرار گرفت. یک روز پیش از آن، وزیر امور خارجه در کنار دونالد ترامپ در مار-آ-لاگو، استراحتگاه رئیس‌جمهور در پام بیچ، ایستاده بود، در حالی که ترامپ اعلام کرد که نیکولاس مادورو، دیکتاتور ونزوئلا، از مقر خود در کاراکاس در یک حمله شبانه استثنائی خارج شده است.

به گزارش سرویس بین‌الملل «انتخاب»، در ادامه این مطلب آمده است: پاراگان‌های روبیو از این عملیات استقبال کردند، اما بسیاری احتمالاً رژیم خودکامه دیگری را در ذهن داشتند: رژیم در کوبا. مارکو روبیو که ۵۴ سال دارد، در آنجا به دنیا نیامده، اما اشتیاق او برای آزادسازی سرزمین والدینش از ۶۷ سال حکومت حزب کمونیست، الهام‌بخش بخش زیادی از حرفه سیاسی‌اش بوده است. حالا او در موقعیتی قرار دارد که ممکن است این اتفاق بیافتد.

کوبا در حال سقوط اقتصادی است. در تاریخ ۲۹ ژانویه، دولت ترامپ یک تحریم مؤثر علیه ارسال سوخت خارجی به جزیره اعمال کرد و اعلام کرد که بر هر کشوری که سوخت ارسال کند، تعرفه وضع خواهد کرد. در تاریخ ۸ فوریه، دولت کوبا به شرکت‌های هواپیمایی اطلاع داد که سوخت هواپیمایی ظرف چند روز آینده تمام خواهد شد. چندین شرکت هواپیمایی پروازهای خود را تعلیق کردند. رژیم وضعیت اضطراری اعلام کرده و هفته کاری چهار روزه و کاهش ساعات مدرسه را به اجرا گذاشته است.

مارکو روبیو یکی از قدرتمندترین اعضای کابینه ترامپ است. او هم‌اکنون وزیر امور خارجه و مشاور امنیت ملی موقت است. تنها فرد دیگری که همزمان این دو نقش را داشته، هنری کیسینجر بوده است. در حالی که به نظر می‌رسید او توسط برخی از نمایندگان ویژه دولت ترامپ در پروژه‌های مهم سیاست خارجی در خاورمیانه و اوکراین به حاشیه رانده شده باشد، عملیات در کاراکاس او را دوباره به کانون توجه بازگرداند. او یکی از معماران آنچه به دکترین دونرو معروف است، که به تسلط ایالات متحده بر نیمکره غربی اشاره دارد، است. "برای مارکو روبیو، هیچ زمان بهتری وجود ندارد" می‌گوید ریکاردو هررو از گروه مطالعات کوبا که برای تغییر در کوبا از طریق گفت‌وگو و آشتی تلاش می‌کند.

تغییر صلح‌آمیز از پیچیدگی‌های زیادی برخوردار است. برخلاف آقای هررو، بسیاری از ۲.۵ میلیون کوبایی-آمریکایی، مخالفان سرسخت هستند. این شامل سه نماینده کوبایی-آمریکایی در کنگره فلوریدا می‌شود. آنها می‌خواهند دولت ترامپ تدابیر سخت‌گیرانه‌تری علیه رژیم اعمال کند، از جمله ممنوعیت ارسال کمک‌های مالی خانوادگی به کوبا و توقف تمام پروازهای شرکت‌های هواپیمایی مستقر در ایالات متحده به جزیره.

کاخ سفید ظاهراً تمایلی به پیش‌روی تا این حد ندارد. آنها امیدوارند که کمبود سوخت رژیم کوبا را به میز مذاکرات بکشاند. مقامات کوبایی در حال مقاومت هستند و می‌گویند که بحث‌ها تا کنون مقدماتی بوده و در حالی که آنها آماده گفت‌وگو هستند، رژیم تک‌حزبی کمونیستی خود را تغییر نخواهند داد.

اگر رژیم مقاومت کند، روبیو تحت فشار زیادی قرار خواهد گرفت تا موضعی تهاجمی‌تر اتخاذ کند. اما این ممکن است به ضرر او تمام شود. او به راحتی می‌تواند به چهره عمومی یک بحران انسانی ایجاد شده تبدیل شود، به همراه موج دیگری از "مردم قایقی کوبایی" که ۱۴۰ کیلومتر (۹۰ مایل) فاصله تا سواحل فلوریدا را طی می‌کنند.

مارکو روبیو همچنین باید مراقب باشد که از هم‌راستایی با پایگاه MAGA ترامپ خارج نشود. این پایگاه معمولاً طرفدار سیاست‌های انزواگرایانه است، اگرچه بسیاری از آنها در نهایت از هر کاری که ترامپ انجام دهد، حمایت می‌کنند. ج. د. ونس، معاون رئیس‌جمهور که بیشتر با هواداران اصلی ترامپ هماهنگ است، نسبت به درگیری‌های خارجی تردید بیشتری دارد نسبت به روبیو. "مارکو نمی‌تواند خیلی کوبایی باشد" می‌گوید کارلوس دیاز-روسو، مشاور دولت اول ترامپ، در یک رویداد در میامی در ۶ فوریه.

این ممکن است دلیل آن باشد که مارکو روبیو در هنگام حضور در کمیته روابط خارجی سنا در ۲۸ ژانویه هنگام پرسیدن درباره کوبا، با احتیاط صحبت کرد. "ما خیلی دوست داریم که رژیم آنجا تغییر کند" گفت. "این بدان معنا نیست که ما می‌خواهیم تغییری ایجاد کنیم."

شباهت‌های بین ونزوئلا و کوبا محدود است. رژیم کوبا ایدئولوژیک و همگن است، در حالی که رژیم ونزوئلا تحت رهبری مادورو به فکسیون‌ها تقسیم شده و صرفاً خودخواهانه است. نیروهای امنیتی کوبا نیز "بیشتر درونی‌شده" هستند نسبت به نیروهای امنیتی ونزوئلا، به گفته کریس ساباتینی از چتام هاوس، یک اندیشکده مستقر در لندن. ونزوئلا منابع معدنی فراوانی دارد که ترامپ به آن علاقه دارد. کوبا منابع زیادی ندارد.