چرا جوانان بیست‌ساله به روتین‌های «پرو-ایجینگ» روی آورده‌اند؟

مفهوم «پرو-ایجینگ» یا رویکرد «حامیِ افزایش سن» به یک تغییر سبک زندگی اشاره دارد که بر تغذیه، محافظت و پذیرش پوست طبیعی در هر مرحله از زندگی تمرکز دارد. برخلاف روتین‌های «ضدپیری» که با نشانه‌های افزایش سن مبارزه می‌کنند، پرو-ایجینگ بر پذیرش تغییرات طبیعی و مراقبت هوشمندانه از پوست تأکید دارد.

کد خبر: ۹۱۱۰۶۹

تاریخ: ۰۴ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۲:۰۰

به گزارش انتخاب و به نقل از انلی مای هلث؛ در گذشته، بیشتر افراد زمانی نگران پیری پوست می‌شدند که علائم قابل‌مشاهده‌ای مانند چین‌وچروک و خطوط ریز ظاهر می‌شد. اما نسل جوان امروز به «ماندگاری پوست» (Skin Longevity) باور دارد و تلاش می‌کند از همین حالا، به‌صورت طبیعی آینده‌ی پوست خود را تضمین کند.

تولید طبیعی کلاژن دقیقاً از چه سنی کاهش می‌یابد؟

تولید کلاژن معمولاً از اواسط دهه‌ی بیست زندگی کاهش می‌یابد. با ورود به دهه‌ی سی، سالانه حدود یک درصد از کلاژن پوست کاسته می‌شود؛ روندی که در اثر نور خورشید، استرس و سبک زندگی ناسالم سرعت بیشتری می‌گیرد.

دکتر شارما توضیح می‌دهد:

«ما نمی‌توانیم روند زیستی پیری را متوقف کنیم، اما قطعاً می‌توانیم نشانه‌های ظاهری کاهش کلاژن را کاهش دهیم.»

او برای کند کردن نازک‌شدن و افتادگی ساختاری پوست این موارد را توصیه می‌کند:

• استفاده‌ی روزانه از ضدآفتاب

• مصرف رتینوئیدها تحت نظر پزشک

• بهره‌گیری از آنتی‌اکسیدان‌ها

• دریافت پروتئین کافی

• انجام روش‌هایی که تولید کلاژن را تحریک می‌کنند

به گفته‌ی او، هدف امروز «توقف پیری» نیست، بلکه «پیر شدنِ سالم‌تر و ساختاری قوی‌تر» است.

تفاوت «ضدپیری» با «ماندگاری پوست» چیست؟

رویکرد ضدپیری بیشتر اصلاحی است؛ یعنی پس از بروز چین‌وچروک، لک و افتادگی، تلاش می‌کند آن‌ها را برطرف کند.

در مقابل، ماندگاری پوست رویکردی پیشگیرانه و مبتنی بر علم است. این دیدگاه بر حفظ کلاژن، تقویت سد دفاعی پوست، حمایت از میکروبیوم و کاهش التهاب مزمن تمرکز دارد — پیش از آن‌که نشانه‌های ظاهری پیری ظاهر شوند.

رایج‌ترین اشتباه مراقبتی در میان بیست‌ساله‌ها چیست؟

به گفته‌ی دکتر شارما، بزرگ‌ترین اشتباه استفاده‌ی بیش‌ازحد از ترکیبات فعال بدون راهنمایی پزشکی است.

بسیاری از جوانان تحت تأثیر شبکه‌های اجتماعی، چندین لایه لایه‌بردار، رتینوئید و اسید را هم‌زمان استفاده می‌کنند. این کار می‌تواند به تخریب سد دفاعی پوست، التهاب مزمن و حساسیت طولانی‌مدت منجر شود.

پوست در دهه‌ی بیست زندگی از نظر زیستی قوی است. این سن نیازمند ثبات، محافظت و ترکیبات حداقلی اما مؤثر است، نه درمان‌های تهاجمی. درمان بیش‌ازحد در سنین پایین می‌تواند زمینه‌ساز مشکلات زودرس پوستی شود.

«میکروبیوم پوست» چیست و شست‌وشوی بیش‌ازحد چه پیامدی دارد؟

میکروبیوم پوست به مجموعه‌ی باکتری‌های مفیدی گفته می‌شود که به‌طور طبیعی روی پوست زندگی می‌کنند. این میکروارگانیسم‌ها به تنظیم التهاب، محافظت در برابر عوامل بیماری‌زا و حفظ سد دفاعی پوست کمک می‌کنند.

استفاده‌ی مکرر از شوینده‌های قوی و کف‌کننده می‌تواند این تعادل را برهم بزند. اختلال مزمن در سد پوستی باعث التهاب خفیف اما مداوم می‌شود؛ التهابی که در طول سال‌ها به بروز لک، کدری، حساسیت و تسریع تخریب کلاژن منجر می‌شود.

کلید سلامت بلندمدت پوست، پاکسازی متعادل است، نه شست‌وشوی افراطی.

آیا رژیم غذایی و مکمل‌ها به اندازه‌ی محصولات موضعی مؤثرند؟

تغذیه و درمان‌های موضعی نقش‌های مکمل اما متفاوتی دارند.

• رتینوئیدها و ویتامین C موضعی مستقیماً تولید کلاژن را در پوست تحریک می‌کنند.

• تغذیه‌ی مناسب مواد اولیه‌ی لازم برای این فرآیند را فراهم می‌کند؛ از جمله پروتئین کافی، ویتامین C، روی و آنتی‌اکسیدان‌ها.

• پپتیدهای کلاژن و برخی مکمل‌ها می‌توانند به حفظ خاصیت کشسانی پوست کمک کنند، اما جایگزین ضدآفتاب یا درمان‌های موضعی نمی‌شوند.

بهترین نتیجه زمانی حاصل می‌شود که مراقبت داخلی و خارجی هم‌زمان انجام شود.

سه ترکیب ضروری برای یک فرد بیست‌ساله چیست؟

به گفته‌ی دکتر شارما، سه ماده‌ی پایه که باید در اولویت باشند عبارت‌اند از:

1. ضدآفتاب با طیف گسترده – آسیب ناشی از اشعه‌ی UV تا ۸۰ درصد پیری قابل‌مشاهده‌ی پوست را ایجاد می‌کند.

2. رتینوئید با غلظت پایین (تحت نظر پزشک) – به‌تدریج تولید کلاژن را تحریک و نوسازی سلولی را بهبود می‌دهد.

3. سرم آنتی‌اکسیدانی ویتامین C – از پوست در برابر استرس اکسیداتیو و آسیب‌های محیطی محافظت می‌کند.

استفاده‌ی منظم از این ترکیبات از اواسط دهه‌ی بیست می‌تواند نیاز به مداخلات اصلاحی در دهه‌ی چهل زندگی را به‌طور چشمگیری کاهش دهد.

جمع‌بندی

دکتر شارما تأکید می‌کند:

«مراقبت پیشگیرانه‌ی زودهنگام پشتوانه‌ی علمی دارد. کاهش کلاژن از اواسط دهه‌ی بیست آغاز می‌شود و آسیب‌های محیطی از نوجوانی انباشته می‌شوند. اما پرو-ایجینگ را نباید با مداخلات زیبایی تهاجمی در سن پایین اشتباه گرفت. علم از پیشگیری زودهنگام حمایت می‌کند، نه از اقدامات شتاب‌زده.»