زهرا قنبری، کاپیتان تیم ملی فوتبال بانوان ایران: مجری صداوسیما با ما خوب صحبت نکرد و همه ناراحت شدیم

ملی‌پوش فوتبال زنان در مورد سرود ملی نخواندن در ابتدای بازی با کره جنوبی و صحبت مجری تلویزیون، درباره اینکه دلیل ماندن مسائل مالی بود یا صحبت‌های مجری تلویزیون تصریح کرد: صحبت‌های مجری ناراحت کننده بود، متوجه شدیم جنگ شده و سر و صدای استادیوم هم در سرود ما تاثیر گذاشت. همه این‌ها دست به دست هم داد. مجری تلویزیون با ما خوب صحبت نکرد و همه ناراحت شدیم، چون بچه‌ها در هر شرایطی سرود ملی را خواندند و احترام گذاشتند.

کد خبر: ۹۱۴۳۶۹

تاریخ: ۲۸ اسفند ۱۴۰۴ - ۱۳:۴۴

خبر آنلاین: کاپیتان تیم ملی فوتبال زنان گفت: شرایط استرالیا فوق‌العاده بود اما هیچ جای دنیا برای ما ایران نمی‌شود.

زهرا قنبری بازیکن تیم ملی فوتبال زنان در گفت‌وگویی با یک برنامه تلویزیونی در خصوص اتفاقات پیش آمده برای تعدادی از بازیکنان این تیم و مداخله دشمنان ایران در استرالیا برای اعطای پناهندگی اجباری اظهار داشت: در بازی آخر برابر فیلیپین شرایط جوری شد که پلیس استرالیا با ما صحبت کرد و شرایط خیلی خوبی را پیشنهاد داد.

وی ادامه داد: ابتدا چند تا از بچه‌ها در لابی نشسته بودیم که آمدند پیشنهاد دادند و ما قبول نکردیم و اصلا به آن فکر نکردیم. به خصوص من که همه چیز زندگی‌ام مادرم است. روز بعد که برای صبحانه آمده بودیم، مجدد با ما صحبت کردند. پیشنهادهای فوق‌العاده و عالی دادند. هر کسی که شرایط را می‌دانست به ما گفت که فرصت طلایی برای‌تان پیش آمده است.

قنبری در مورد پیشنهادهای ارائه شده، یادآور شد: همه چیز رایگان می‌دادند. تحصیل، شرایط درمانی، تیم‌مان، خانه‌مان؛ حقوق‌مان خوب بود و همه جوره ما را حمایت می‌کردند. می‌توانستیم هر زمان بخواهیم خانواده‌مان را بیاوریم و گفتند در عرض کمتر از یک هفته ویزای دائم به شما می‌دهیم. هر وقت بخواهید خانواده و عزیزان خود را بیاورید، همه جوره کمک‌تان می‌کنیم.

وی افزود: ابتدا جواب منفی دادیم اما بعد دیدیم کشورشان (استرالیا) به لحاظ امکانات و فوتبال خوب است. وسوسه شدیم که بمانیم و هر کسی بود وسوسه می‌شد. من به خودم گفتم شاید دیگر این فرصت پیش نیاید. هر کس دیگری هم به این موضوع فکر کرد، گفت شاید آخرین فرصت باشد. به هر حال ما قبول کردیم و ماندیم. همه چیزشان هم روی اصول و حساب و کتاب بود ولی بعد از چند روز دیدیم هیچ جا برای ما ایران نمی‌شود و دوری از خانواده سخت است.

ملی‌پوش فوتبال زنان در مورد سرود ملی نخواندن در ابتدای بازی با کره جنوبی و صحبت مجری تلویزیون، درباره اینکه دلیل ماندن مسائل مالی بود یا صحبت‌های مجری تلویزیون تصریح کرد: صحبت‌های مجری ناراحت کننده بود، متوجه شدیم جنگ شده و سر و صدای استادیوم هم در سرود ما تاثیر گذاشت. همه این‌ها دست به دست هم داد. مجری تلویزیون با ما خوب صحبت نکرد و همه ناراحت شدیم، چون بچه‌ها در هر شرایطی سرود ملی را خواندند و احترام گذاشتند. بچه‌ها سعی کردند افتخارآفرینی کنند اما آن صحبت روی ذهن بچه‌ها تأثیر گذاشت. ما همیشه تلاش مان را کردیم. با یک بار اتفاق اینچنینی نباید بچه‌ها مورد قضاوت قرار می‌گرفتند.

قنبری در مورد اینکه بعد از اعلام پناهندگی سیاسی استرالیا با مادر خود صحبت کرد، اظهار داشت: قبل از اعلام پناهندگی امکان صحبت نبود و بعد از آن با او حرف زدم. به مادرم گفتم شرایطم خوب است و نگران نباش، قطعاً تو را کنار خودم می‌آورم. بی‌تابی و بی‌قراری مادرم شروع شد و خود او می‌دانست چقدر او را دوست دارم و همه زندگی من است. به او گفتم نگران هیچ چیز نباش و همه چیز را فراهم می‌کنم تا بیایی، ولی از صحبت‌های مادرم مشخص بود دوست نداشت من بمانم و شرایط پناهندگی هم جوری بود که من امکان بازگشت به ایران را نداشتم. چند روز با مادرم صحبت کردم و او به من گفت خواهش می‌کنم برگرد. با وجود شرایط خوبی که داشتم دیدم هیچ چیز ارزش آن را ندارد تا مادرم غصه بخورد و ناراحت باشد. اینکه دیگر نتواند من را ببیند و تصمیم گرفتم تا برگردم.

ملی‌پوش فوتبال زنان تاکید کرد: همیشه کشورم و مردمم را دوست داشتم. می‌دانم بهترین مردم دنیا را داریم. به خاطر مادرم بازگشتم و دوباره کنار او هستم.

قنبری در مورد اینکه ۱۹ اسفند سالگرد پدرش بوده و دیر به مراسم رسیده، چه صحبتی با او دارد، گفت: وقتی تصمیم به پناهندگی گرفتم، فردای آن روز سالگرد پدرم بود. خیلی برایم سخت بود و حتی استوری که گذاشتم خیلی‌ها کامنت گذاشتند و به من انرژی خوب دادند. نبود پدرم در کنارم خالی و مشخص است ولی همین که مادرم را دارم و به خاطر او بازگشتم، هفته‌ای چند روز سر خاک پدرم می‌روم. اینکه دیگر نمی‌توانستم سر خاک او بروم و کنارش باشم تا آرامش بگیرم. دیدم من آدم شرایط پناهندگی نیستم. در استرالیا هر شب به پدرم فکر می‌کردم و از او خواستم کمک کند تا بهترین تصمیم را بگیرم. هر چه دارم از دعای خیر پدر و مادرم است که خیلی برای من زحمت کشیدند. بابام نیست، جای او خیلی خالی است و امیدوارم در آسمان‌ها خیلی مراقب من باشد. در هر لحظه او را احساس می‌کنم و می‌دانم جای او خوب و کنارم است.