چند تفاوت کلیدیِ کروناویروس‌ها و هانتاویروس‌ها

هانتاویروس‌ها و کروناویروس‌ها (که چندین سویه از آنها باعث کووید-۱۹ می‌شوند)، هر دو ویروس‌های مبتنی بر اسید ریبونوکلئیک (RNA) هستند، به این معنی که به جای DNA از RNA به عنوان ماده ژنتیکی خود استفاده می‌کنند.

کد خبر: ۹۲۱۱۹۷

تاریخ: ۲۳ ارديبهشت ۱۴۰۵ - ۱۴:۵۵

ایسنا: هانتاویروس‌ها و کروناویروس‌ها (که چندین سویه از آنها باعث کووید-۱۹ می‌شوند)، هر دو ویروس‌های مبتنی بر اسید ریبونوکلئیک (RNA) هستند، به این معنی که به جای DNA از RNA به عنوان ماده ژنتیکی خود استفاده می‌کنند.

با این حال این دو خانواده ویروسی، تفاوت‌های ساختاری کلیدی با هم دارند.

ویروس‌های کرونا یک پروتئین خاردار برجسته دارند که از سطح آنها بیرون زده است و ظاهری تاج مانند به آنها می‌دهد. از سوی دیگر، هانتاویروس‌ها پوسته‌ای متشکل از قلاب‌هایی به نام گلیکوپروتئین دارند که الگویی شبکه‌ای شکل را تشکیل می‌دهند. گلیکوپروتئین مولکولی است که بخشی از آن پروتئین و بخشی قند است.

این تفاوت ساختاری در درجه اول دلیل مسری بودن بالای کروناویروس‌هاست در حالی که بیشتر هانتاویروس‌ها به هیچ وجه مسری نیستند. پروتئین اسپایک در کروناویروس بخشی از ویروس است که به آن اجازه می‌دهد خود را به سلول‌های انسانی متصل کند.

سلول‌های انسان ساختارهای پروتئینی کوچکی به نام گیرنده‌های ACE2 (آنزیم ۲ مبدل آنژیوتانسین) دارند که می‌توانند به عنوان ایستگاه‌های اتصال برای ویروس‌های خاص عمل کنند. پروتئین اسپایک کروناویروس طوری سازگار شده است که به راحتی به گیرنده‌های ACE2 که به وفور در سیستم تنفسی فوقانی از جمله بینی و گلو وجود دارند، متصل شود.

کروناویروس می‌تواند به راحتی در حین اتصال به این گیرنده‌ها تکثیر شود و چندین کپی از خود بسازد که می‌توانند با سرفه یا عطسه خارج شوند. این امر می‌تواند قطرات ریز یا آئروسل‌های حاوی ویروس را در هوا آزاد کند. فرد دیگری که در نزدیکی اوست می‌تواند آنها را استنشاق کند و قطرات می‌توانند وارد بینی، گلو و ریه‌های او شوند و باعث عفونت شوند.

از سوی دیگر، گلیکوپروتئین‌های موجود در ساختار هانتاویروس به گیرنده‌های ACE2 متصل نمی‌شوند بلکه به «اینتگرین‌های β3» متصل می‌شوند که پروتئین‌های گیرنده‌ای هستند که در سلول‌های انسانی یافت می‌شوند.

برخلاف گیرنده‌های ACE2، اینتگرین‌های β3 در اعماق ریه‌ها و روی پوشش داخلی رگ‌های خونی قرار دارند. در نتیجه، هانتاویروس‌ها در درجه اول سیستم تنفسی تحتانی و پوشش رگ‌های خونی را آلوده می‌کنند و باعث نشت و بیماری جدی در آنجا می‌شوند. بنابراین اگر فردی که به هانتاویروس آلوده است عطسه یا سرفه کند، قطرات او ممکن است حاوی مقداری ویروس باشد اما معمولا مقدار آن زیاد نیست، که به توضیح این موضوع کمک می‌کند که چرا شیوع انسان به انسان نادر است.

تفاوت دوم این است که کروناویروس یک ویروس RNA و اصطلاحا با حس-مثبت است. این بدان معناست که پس از ورود به میزبان انسانی، بلافاصله شروع به تکثیر می‌کند. در حالیکه هانتاویروس‌ها ویروس‌های RNA با حس-منفی هستند که قبل از شروع تکثیر، باید یک مرحله اضافی را برای تبدیل شدن به ویروس‌های حس-مثبت طی کنند.

همچنین کروناویروس دوره نهفتگی کوتاهی، از دو تا ۱۴ روز، دارد که امکان شیوع سریع را فراهم می‌کند. اما هانتاویروس‌ها دوره نهفتگی طولانی‌تری، از یک تا هشت هفته، دارند که به نوبه خود سرعت انتقال را کُند می‌کند.

به گزارش الجزیره، با این حال پزشکان می‌گویند در حالی که کروناویروس معمولا در افراد سالم بهتر کنترل می‌شود، هانتاویروس‌ها می‌توانند باعث عفونت‌های شدید در افراد جوان‌تر و سالم شوند.

و اگر یک ویروس هانتا بتواند مجاری هوایی فوقانی را آلوده کند، خروج آن از بدن به صورت قطرات ریز هنگام تنفس، صحبت کردن، سرفه یا عطسه آسان‌تر می‌شود. از آنجا که سویه «آند» یکی از معدود ویروس‌های هانتا با قابلیت انتقال فرد به فرد مستند است، ممکن است گونه‌ای باشد که امکان عفونت مجاری هوایی فوقانی را فراهم می‌کند.

هانتاویروس از نوع آند ممکن است با سایر هانتاویروس‌ها متفاوت باشد زیرا می‌تواند در نهایت به دلیل بار سیستمیک بالای ویروس، مجاری تنفسی فوقانی را آلوده کند، اما این اتفاق در حال حاضر نادر است.