محمدرضا شجریان در تشییع خرم: هنوز باورم نمی شود همایون از بین ما رفت

کد خبر: ۹۲۴۸۸

تاریخ: ۰۱ بهمن ۱۳۹۱ - ۱۵:۴۵

شجریان گفت :هنوز باورم نمی‌شود که جسم همایون از بین ما رفت. کسی دیگر نمی‌تواند جای آنها را پُر کند.

به گزارش آریا، پیکر استاد همایون خرم صبح امروز،  با حضور  محمدرضا شجریان،حمید شاه آبادی، محمد میرزمانی، علی ترابی، علی مرادخانی، احمد مسجدجامعی، فرهاد فخرالدینی، انوشیروان روحانی،  داود گنجه ای ،هوشنگ کامکار، محمد موسوی، کیوان ساکت، علیرضا قربانی،  محمد اصفهانی و اهالی موسیقی با سنج و دمام همشهری‌های بوشهری‌ همایون خرم به قطعه هنرمندان بدرقه شد.

داود گنجه‌ای، عضو هیئت مدیره خانه موسیقی در ابتدای این مراسم گفت:از طرف خودم  به آنهایی که به هنرمند عشق می‌ورزند،خانواده خرم تسلیت می‌گویم.

وی در ادامه افزود:چه کسی می‌تواند این دلهای عاشق را امروز در تالار وحدت جمع کند ، همایون خرم یک هنرمند واقعی، یک اسوه تاریخ و عارف به تمام معنایی بود که در واقع می‌توان او را مسلمان واقعی هم توصیف کرد.

گنجه‌ای یادآور شد هنرمند شیداست، پاک و موحد است و به خدا چسبیده من از همه عزیزانی که در این مراسم امروز حضور یافتند کمال تشکر را دارم.
این هنرمند در ادامه از مسوولان خواست که لیستی از هنرمندان بیمار تهیه‌ کنند و به سراغ آنها بروند.
گنجه‌ای سخنانش را اینگونه ادامه داد: امشب که در سر شوری داریم ، که همایون خرم یک معلم شریف یک آهنگساز بی‌نظیر و یک پدر خوب بود.
وی با بیان نکته‌ای به هنرمندان خاطرنشان کرد: من از هنرمندان می‌خواهم که حسادت را از خود دور کنند و با زمزمه‌های زیبایشان همدیگر را دریابند.

فرهاد فخرالدینی درباره استاد همایون خرم گفت:همایون خرم مرد شریف و دوستی واقعی بود و جای ایشان از این به بعد در بین ما خالی خواهد بود. از دست دادن این عزیز هنرمند بسیار سخت است و من این غم بزرگ را به خانواده و تمامی موسیقی دوستان تسلیت می گویم.

او پس از اینکه یک رباعی از خیام را خواند درباره‌ی زنده‌یاد همایون خرم گفت: وقتی خبر فوت همایون خرم را شنیدم با خودم گفتم همایون بر زمین نخورد او استوار و پابرجاست و ما احساس، اندیشه او را در آثارش احساس می‌کنیم.

او اضافه کرد: همایون خرم مرد شریفی بود. ما پنجاه سال پیش در ارکستر گل‌ها باهم آشنا شدیم و دوستی‌مان ادامه پیدا کرد و در شورای فنی ارکسترملی و شورای عالی خانه موسیقی با هم بودیم و اکنون جای همایون در بین ما خالی است. او دوست و همکار خوبی بود، از دست دادن چنین هنرمندی ضایعه بزرگی است.
فخرالدینی در پایان سخنانش گفت: همایون خرم همیشه پاینده و پابرجاست. آثارش را زمزمه خواهیم کرد چرا که اثری که از دل برخاسته بر دل نشیند.

این هنرمند گفت:او در ارتباط با ماست. هنرمندان عزیز ما مثل همایون خرم عمر جاودان خواهند داشت و به سادگی از بین نمی‌روند.

این هنرمند ادامه داد: علی نقی وزیری مدرسه موسیقی را شکل داد و امثال خالقی و معروفی در آنجا تربیت شدند. در این راستا استاد صبا تربیت شد و صبا هنرمندانی مانند تجویدی و خرم را تربیت کرد که آنها خیلی چیزها از صبا یاد گرفتند. صدای سازشان شنیدنی بود و قطعاتشان بر دل می‌نشست. در این دوره آثار درخشانی به وجود آمد اما چگونه؟! با عشق و همدلی و تعامل نوازندگان آثاری مملو از احساس و زیبایی به وجود آمدند.
در ادامه عباس سجادی گفت: استاد خرم شش دهه تلاش هنری داشتند و نسل های مختلف با آثار ایشان ارتباط برقرار کردند و رمز ماندگاری این هنرمند این بود که استاد خرم فرزند زمان خوش بود ، همچنیناین استاد گرامی از اساتید طراز اول بود و مانند ایشان در آهنگسازی کمتر دیده شده است که تا به این حد بتواند با تمامی مردم ارتباط برقرار کند.

عباس سجادی از حضور تمامی حاضرین تشکر کرد و گفت: در اینجا از دردانه موسیقی ایران ، محمدرضا شجریان می خواهم تا درباره این استاد گرامی صحبت کنند.

محمد رضا شجریان ضمن تسلیت و تشکر از حضور اهالی موسیقی گفت: من از همه شما که این گونه قدر هنرمندان را می دانید تشکر و قدردانی می کنم زیرا شما هستید که نهال وجود هنرمندان را آبیاری می کنید. من از 45 سال پیش نه تنها با این استاد گرامی همکار بودم بلکه ایشان برای من دوست واقعی و دلسوز بود ، چهره این عزیز مردمی هیچ گاه از دلها پاک نمی شود زیرا همایون خرم بااخلاق، پرحوصله و پر مهر بود.
وی در ادامه بیان کرد: هنوز باور نمی شود جسم ایشان از بین ما رفته است زیرا ارزش زندگی ما به عزیزانی است که در کنارشان زندگی می کنیم و من مطمئن هستم که هیچ کسی نمی تواند جایگزین این هنرمندان مردمی شود.

محمد رضا شجریان در ادامه تاکید کرد: این عزیز ما هم رفت و ما را ترک کرد و فقط می توانم بگویم زندگی بدون همایون خرم و عزیزان دیگر لطفی ندارد.

استاد آواز ایران در پایان یک رباعی از خیام را خواند و آن را به روح استاد همایون خرم تقدیم کرد.

در ادامه این مراسم علیرضا قربانی پشت تریبون رفت و گفت: به نظر من ما بزرگترین دردانه موسیقی را از دست دادیم زیرا نظیر ایشان کم پیدا می شود و تنها چیزی که می توانم بگویم این است که این استاد گرامی بسیار اخلاق مدار بودند و مهم ترین ویژگی استاد خرم این بود که می گفتند اخلاق فراتر از قانون است.

در ادامه علیرضا قربانی و محمد موسوی قطعه رسوای زمانه را اجرا و این قطعه را به روح استاد همایون خرم تقدیم کردند. هرچند بغض علیرضا قربانی ترکید و نتوانست رسوای زمانه را بخواند اما مردم با نی محمد موسوی همراه شدند.

محمد اصفهانی درگذشت همایون خرم را به استادان موسیقی تسلیت گفت و بیان کرد: استاد همایون خرم به اصل خودشان بازگشتند و فقط می گویم قدر هنرمندان را تا زمانی که در قید حیات هستند بدانیم زیرا بعد از آن هیچ فایده ای نخواهد داشت.

رضا خرم با تشکر از حضور اهالی موسیقی و مردم گفت: همه ما از خورشید دور شدیم، پدر من مانند یک خورشید تابان بود و ما از این به بعد گرما و نور وجودش را از دست دادیم ، همچنین از تمامی حق شناسی ها و علی مرادخانی ( رئیس موزه موسیقی) تشکر می کنم زیرا ایشان از روز اول در کنار ما بودند.

علی مرادخانی، مدیر موزه موسیقی نیز ضمن تسلیت به خانواده استاد خرم خاطرنشان کرد: این لحظه ها ماندگار است زیرا یک ملت از عزیزی پاسداری می کنند ، بهترین خاطره ای که از این استاد گرامی دارم این است که در سال 1369 تگناها بسیار زیاد بود ،به مرکز موسیقی آمدم آن زمان می‌گفتند ساز ویلن در موسیقی ایرانی جای ندارد و این موضوع برایم سوال‌برانگیز بود. اما با پشتیبانی هنرمندانی چون شجریان و فخرالدینی این دیدگاه عوض شد و ارکستر ملی آغاز به کار کرد و فضای موسیقی طوری بود که نمی‌توانستیم چنین سازهایی را انکار کنیم.

مراد خانی اضافه کرد: یک روز خرم را دعوت کردم تا با یکدیگر در این رابطه صحبت کنیم. او با همان مسلک عارفانه خودش نزد من آمد و در این زمینه راهگشایی انجام داد. همان روزی که صدای ویلنش در تالار وحدت برخواست فهمیدم که چه افق‌های روشنی در زمینه موسیقی خواهیم داشت.

او همچنین گفت: قرار بود ماه گذشته در موزه موسیقی نمایشگاهی از مجموعه عکس‌های ایشان داشته باشیم که متاسفانه فرصت نشد و این مراسم در حالی که او در بین ما نیست به زودی برگزار می‌شود.

در پایان این مراسم پیکر زنده یاد همایون خرم بر دوش علاقه‌مندانش به سمت قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س) بدرقه شد. انجمن بوشهریان مقیم تهران، برایش سنج و دمام نواختند .