در چند سال اخیر معضل کلانشهرها به سایر کشور منتقل شده و همه یک وجه مشترک پیدا کرده اند تحت عنوان آلودگی هوا ! البته ریزگردها هم در مبارزه با سلامتی شهروندان بی تاثیر نیستند و خود ما هم در ایجاد بحران های زیست محیطی بی تقصیر نیستیم .

به گزارش سرویس اجتماعی "انتخاب" ؛ مدیران شهر و صنعت هم بجای آنکه باری از دوش جامعه بردارند ، به تشدید این آلودگی ها کمک می کنند . اصلي‌ترين مشكل زيست محيطي كلانشهرها آلودگي هواست، لزوم توسعه شبكه حمل‌ونقل عمومي، مديريت سبز، توسعه پاك، تدوين برنامه‌هاي ملي براي كاهش آلودگي هواي پايتخت و بسياري موارد ديگر را هر سال از مديران شهر و دولتمردان مي‌شنويم ، اما آنچه نمی بینیم همتی است برای کاهش بحران های خود ساخته.

الف ) در بهار سال‌گذشته 45 هزار و 998 واحد مسکونی برای احداث ساختمان از شهرداری تهران پروانه ساخت گرفتند که نسبت به زمستان سال 89، حدود40.3درصد و نسبت به فصل مشابه سال گذشته حدود 67درصد افزایش داشته است. این درحالیست که صدور پروانه ساختمانی در کل کشور بیش از 30 درصد کاهش داشته است . البته قرار بوده این افزایش صدور پروانه در پایتخت به کاهش قیمت مسکن منجر شود . آنچه که تا کنون عکسش رخ داده است .

به هر روی و با هر قصد و نیتی شهرداری تا آنجا که توانسته پروانه داده ، اما حداقل انتظار شهروندان از مديران عمراني شهرداري و استانداري‌ها اين است كه در زير مجموعه تحت نظارت خود اجازه ندهند مصالح بي‌كيفيت مورد استفاده قرار گيرد به نحوي كه پيمانكاران بايد موظف به استفاده از توليدات بدون عوارض زيست محيطي در كلانشهرها شوند.

کم از ریزگردهای وارداتی بی بهره نبودیم که به یکباره با این تصمیمات پر مغز نه تنها کلی به جمعیت پایتخت افزودند و ترافیک لجام گسیخته را بجای درمان زخمی تر کردند و گود برداری های غیر اصولی زندگی برخی شهروندان را مختل نمود که در برخی موارد با بهره مندی از مصالح بی استاندارد ، عوارضی برای سلامت شهروندان هم ایجاد نمودند.

امید که حال که قرار است شهر از درون متورم شود لااقل مدیران شهر برای عدم تحمیل آلودگی مجدد از ناحیه مصالح ساختمانی دستورالعملی قابل بررسی و پیگرد برای پیمانکاران و شهروندان ناظر تهیه و از طریق رسانه ها به مردم اطلاع رسانی نمایند تا لااقل از محصولات دارای استاندارد تولید داخل برای انجام پروژه ها بهره گرفته شود . البته ما که "لهِ له" (به تعبیر آقای همساده) هستیم ، اما لبخندهای کودکان را پاسداری کنید و کاری نکنید که از گریه غم انگیز تر باشد.

ب ) آلودگی و ریز گرد و مصالح کم نیست که چندسالی است تولید خودروهای بی کیفیت و پر مصرف هم شده قوز بالا قوز.

قریب به اتفاق شرکت‌های خودروسازی داخلی هنوز از اجرای حداقل استانداردهای تعیین‌شده تولید خودرو در زمینه افزایش ایمنی ، کاهش مصرف سوخت و آلایندگی محیط ‌زیست ناتوان هستند ، این شرکت ها هنوز اندر خم کوچه ی "یک ایربگ و دو ایربگ" و "بودن یا نبودن ترمز ضد قفل برای شماره گذاری خودروهایشان" قراردارند لذا نمی توان انتظار داشت با طرح و آیین نامه مشکلی مرتفع گردد .

شرکت هایی که شاید آرزوی مدیرانشان بهره مندی از توانمندی های برترین خودروسازان دنیا برای ارتقای تولیدات داخل و محصولاتی است که نام ملی بر آن می گذارند. به هر حال بهره مندی از موتورهای کم مصرف نه از طریق شیوه آزمون و خطا که از طریق همکاری مشترک با برترین برندهای بین المللی شاید می توانست خیلی پیشتر مردم را به حق واقعی شان همانا که بهره مندی از خودروهای روز جهان ، کم مصرف ، استاندارد ، با کیفیت و ارزان قیمت است ، برساند.

ترافیک ، بنزین گران قیمت ، خودروی پرمصرف ، آلودگی هوا ، عدم وجود سیستم حمل و نقل عمومی مناسب ،مصالح غیر استاندارد، ناتواني سيستم‌هاي مديريتي كنترل ترافيك و مهمتر از همه نبود توجه مديران به وظيفه‌يي اجتماعي باعنوان«توسعه سلامت»، بحران‌هايي خود ساخته را موجب شده که یک سوال را پیش روی مردم قرار می دهد که چرا اینهمه احساس تکلیف برای بدست گرفتن یک میز مدیریتی ، یکبار با عذرخواهی افراد به دلیل نداشتن طرح و برنامه و توانایی برای مدیریت مورد نظر مواجه نشده ؟ چگونه می توان پذیرفت در دنیای تخصص و تجربه ناگهان همه مدیران ما جامع العلوم و کارشناسانی جامع و مکلف به پذیرش پست و مقام می شوند؟ شاید چون اینجا ایران است !