پاریسی‌ها هم انسانند

یک: واکنش چند ایرانی در محکومیت ترورهای پاریس، کسانی را ناراحت کرده! چرا؟ اگر کسی محکوم کرد نباید ناراحت شد، اگر تایید کرد باید شاکی شد، چه لبنان و چه پاریس. و اما: مگر شاکی‌ها، خودشان در مقابل سفارت لبنان شمع روشن کردند؟

دو: برادر من! خواهر من! خوشحالی از مردن انسان‌ها در فرانسه توجیهی ندارد. این حماقت را کش ندهید. دل بعضی از روی حماقت خنک شده متاسفانه.

سه: با اتفاق پاریس، جلوگیری از مهاجران خاورمیانه به اروپا آسان می‌شود! یاد آنهایی افتادم که پول می‌دادند تا سخنرانی‌شان به هم بریزد و ماهی بگیرند. این البته یک گمانه است.

چهار: این که در بستر مداخله‌ی غرب، داعش شکل گرفته شوخی نیست؛ اما حالا داعش یک جنبش اجتماعی است و ساده از بین نمی‌رود.

پنج: ما را در دنیا برادران و خواهران مسلمان داعشی‌ها معرفی می‌کنند؛ آیا اگر اتفاقی به نام اسلام می‌افتد نباید خود را مبرا کنیم؟ این فریادها به خاطر تبری از اسلام انحرافی هم هست.

شش: کلامی هم با شمع روشن کن‌ها! یادتان باشد که ایران مرز جنگ با داعش را در عراق و سوریه تعریف کرده، وگرنه حالا شهرهای ما هم بیروت و پاریس بود.

هفت: دنیای ما پر است از تبعیض. تفاوت اهمیت جان در پاریس و بیروت، تنها تبعیض این دنیا نیست. خودمان را ببینیم. در اختلافات سال‌های گذشته، یکی شاید از دید یک جریان، «قهرمان» و از دید جریان دیگر «خائن» خوانده می‌شد و بالعکس.

این دلواپسان احمدی‌نژادی یادشان هست که او برای مرگ هوگو چاوز چپ بی خدا، چطور با پای پیاده [!] تا ونزوئلا رفت و تصویر اشک و عکس با مادر چاوز از ذهن کسی پاک نمی‌شود.

خب شهدای لبنانی و کشته های فرانسوی توسط داعش، به اندازه‌ی مرگ طبیعی چاوز ارزش نداشت؟ یا فقط چاوز مادر دارد؟

هشت: می‌گویند که چرا روحانی زودتر به بیروت پیام نداد؟! در حالی که نمی‌گویند مگر اصولگراها برای بیروت تسلیت گفته‌اند؟ خب در آستانه‌ی سفر روحانی به پاریس این اتفاق افتاد.

*روزنامه نگار