پایگاه خبری تحلیلی انتخاب (Entekhab.ir) : تصادفات حادثه ساز، مرگ و ميرجاده اي، ارابه هاي مرگ و جملات تلخ اينچنيني كه سال هاست درميان خبرهاي ريز و درشت روزانه جاي ثابت خود را ميان اخبار پيدا كرده اند. عده اي خودروهاي بي كيفيت را عامل اين حوادث تلخ مي دانند.
به گزارش انتخاب، خودروهايي كه به واقع تكنولوژي آن ها براي 2 دهه پيش است و انتقادات بر كيفيت آن ها پر بيراه نبوده و با وجود و عده وعيدهاي فراوان سازندگان آن بواسطه شرايطي كه در دهه گذشته بر صنعت كشور استوار شد نشد كه به نسبت محصولات مشابه خارجي اعتماد مصرف كنندگان را برآورده كند.
هرچند اين انتقاد هم مي تواند ابعاد گسترده تري از نقد عاميانه اي داشته باشد و شايد عوامل ديگري در بخش هاي اقتصادي و حتي سياسي در آن تاثير گذار باشد اما اينكه خودرو يكي از مهمترين عوامل تصادفات است شكي نيست و اين مساله در حال حاضر بسياري از مردم راه همراه خود كرده است.
انتقادي كه شايد منجر به پاك شدن صورت مساله شده است و عوامل ديگر را به حاشيه رانده است. مسائلي كه نمي تون براحتي از كنارش گذر كرد و نهادها و سازمان هاي درگير مساله تصادفات نيز آنگونه كه بايد كاري براي بهبود آن نمي كنند.
راننده بي احتياط! عاملي كه برايش فرق نمي كند خودرو چه باشد؛ پيكان پرايد، پورشه، بنز براي راننده اي كه براي هيجان سواري مي كند تفاوتي ندارد. دور از ذهن نيست كه او را حتي قاتلي بالقوه دانست كه با سرعت فراوان به سمت مرگ روانه مي شود دانست.
اينكه راننده اي بداند هر خودرو براي چه سرعت و كيفيتي بايد مورد استفاده قرار بگيرد نكته اي است كه شايد خيلي از رانندگان از آن غافل اند. از اينكه شايد تكنولوژي و يا ايمني خودروها مي تواند از آسيب هاي وارده در تصادفات بكاهد نمي توان براحتي عبور كرد. اما در برخي از تصادفاتي كه بعضاً تصوير آنها در رسانه ها منتشر مي شود، آنقدر بي احتياطي يك راننده محرض است كه ديگر فرقي نمي كند او راننده پرايد بوده است يا هر خودرو خارجي با كيفيت و لوكس.
بد نيست گفته شود كه رئيس سازمان نظام روانشناسي و مشاوره در سخناني گفته بود بر اساس بررسي هاي به عمل آمده در 80 درصد از تصادفات رانندگي مقصر حادثه خود راننده بود است و ريشه آن در مشكلات سلامت روان فرد است و او توجه به اين عامل را يكي از عوامل مهم در كاهش تصادفات و تلفات رانندگي دانست.
حال با همه اين گفته ها آيا نمي توان از اين تعداد بالاي تصادفات كاست؟ شايد يكي از آفاتي كه امروزه دامن گير ما ايراني ها شده است اين است كه همه ما منتظر كس ديگري براي بهبود وضعيت خويش هستيم و از نقش خود به عنوان يك عنصر موثر در جامعه ناآگاه هستيم.
بياييد كمي هم به اين فكر كنيم كه ما چقدر در آمار بسيار بالاي تصادفات مقصر بوده ايم و سهم هركدام از ما در اين آمار چه قدر است. قطعاً با اندكي تفكر و احتياط هر فرد بنا بر توانايي خود مي تواند قدمي در اين راه بردارد تا ديگر شاهد تصادف منجر به از فوت هيچ يك از هم وطنان خود نباشيم؛ آرزويي كه خيلي دور است اما محال نيست.