جایی که مرده ها و زنده ها با هم زندگی می کنند!

معتمدی: لکه سیاهی که در قلب شهر مشهد به عنوان پایتخت معنوی ایران به حق بدجور خود نمایی می کند.

یکی از کوچه های توس را می گویم؛ جایی که برای ساکنان زحمتکش و اخلاقی منطقه توس با وسعت قابل توجه و جمعیت درخور توجه مایه تأسف است و صد البته این پرسش در ذهن تک تک آنان بی پاسخ مانده که آیا مسؤولان مشهد و استان این کوچه را نمی بینند؟!

به گفته یکی از اعضای شورای شهر مشهد، این مکان به عنوان یکی از کانونهای بزه اجتماعی و یکی از 6 محله مشهد در حوزه خرید و فروش و مصرف موادمخدر استکه البته گویا در این خصوص در جایگاه اول قرار دارد.

وقتی به دعوت یکی از اعضای شورای شهر قرار شد از یکی از مناطق محروم مشهد بازدید انجام شود خبرنگاران و عکاسان هرگز تصور نمی کردند پا به جایی بگذارند که در آن به راحتی موادمخدر در معرض دید عموم باشد و علنی مصرف شود.

اوایل صبح به اتفاق تیم خبری در ابتدای یکی از خیابانهای بولوار توس قرارمی گیریم، در ابتدا وجود بیش از 10 موتورسوار خودنمایی می کند. به گفته خواجی، این افراد در واقع راهنمای مصرف کنندگان موادمخدر به این کوچه هستند که با دریافت 3 تا 3500 تومان رابطی می شوند بین فروشنده و مصرف کننده، البته با اینتضمین که رفت و برگشت فرد معتاد را متقبل می شوند!

بگذریم که با یک حساب سرانگشتی می توان فهمید این افراد اگر حداقل 10 معتاد را به خانه های مصرف اعتیاد هدایت کنند، روزانه 35 هزار تومان ماهانه 420 هزار تومان بدون هیچ زحمتی کاسب می شوند، هر چند درآمد کثیف و غیرانسانی است.پس از طی مسیری از این خیابان به کوچه موردنظر می رسیم. از همان ابتدا با صحنه ای مواجه می شویم که قلب هر انسانی را به درد می آورد.
در کنار دیوار سیاه و مخروبه چهار معتاد مرد در حال خوردن صبحانه هستند و کمی آن طرف تر مادر و دختری زیر چادری که به عنوان سرپناه برای خود برپا کرده اند با اندکی فاصله چهار زن و مرد نیز در یکی دیگر از این چادرها هستند.

رختشوری برای پرداخت هزینه اعتیاد
می خواهم با دختری که شاید بیش از 16 سال سن ندارد، صحبت کنم، اما او با برگرداندن روی خود امتناع می کند. مادر پیرش اهل گلمکان و دارای چهار فرزند است، می گوید: با مرگ شوهرم به همراه این دختر به مشهد آمدم.
این زن که تریاک مصرف می کند، ادامه می دهد: با کارهایی مانند رختشوری توخانه های مردم روزانه دو هزار تومان برای مصرف تریاک می پردازم.
می گویم: دخترت معتاد است که پاسخ می دهد، نه. هر چند پاسخش را باور نمی کنم، ولی می پرسم چرا با دیگر فرزندانت زندگی نمی کنی که پاسخ می دهد عروس هایم من و دخترم را راه نمی دهند و ما ناچاریم در گوشه این کوچه شب و روز خود را بگذرانیم.

در حالی که این پرسش ذهنم را مانند خوره درگیر کرده است و البته پاسخی هم برای آن نمی یابم، اینکه چگونه مادری حاضر می شود به خاطر مصرف موادمخدر دختر جوانش را در حاشیه کوچه و در کنار سایر معتادان مرد نگهداری کند؟!

سرم را به درون یکی دیگر از این چادرها با وسعت 3 تا 4 متری می برم، در حالی که به سختی می توان فضای آلوده آن را تحمل کرد، مردی که پشتش را به من کرده، درباره اینکه آیا حاضری ترک کنی، با بی حالی تمام پاسخ می دهد 18 سال معتادم و بارها ترک کردم، اما دوباره به سراغ آن رفتم و اکنون به جای تریاک، شیشه مصرف می کنم.

زنی که کنارش نشسته و طبق گفته خودش هیچ نسبتی با هم ندارند، هم وارد بحث می شود و می گوید: سه سال است که این جا هستم، در حالی که خانه و زندگی اصلی من خیابان نخریسی است، اما نمی توانم از این مکان دور شوم!

او که به تلی از لباسهای در هم ریخته، به عنوان پشتی تکیه داده، شوهرش را عامل اصلی معتاد شدن خود می داند و می گوید: از سال 71 از شوهرم جدا شدم. بیشتر معتادانی که این جا هستند، دوست دارند ترک کنند، اما مسأله اصلی جا و مکان بعد از ترک اعتیاد می باشد؛ یعنی پس از اینکه پاک شدیم، خانواده و جامعه حاضر به پذیرش ما نیست و ما ناچاریم دوباره به این مکان بازگردیم.

وی ادامه می دهد: اگر مسؤولان می خواهند مشکل ما اساسی حل شود باید مراکزی دایمی ایجاد کنند تا به مرور بتوانیم خود را شناخته و کار و کاسبی راه بیندازیم.

یک مرد غریبه معتاد دیگر هم در این چادر حرفهای این زن را تأیید می کند و می گوید: مشکل ما بی جایی است.
بیش از این نمی توان فضای سنگین این محیط را تحمل کرد و آنها را تنها می گذاریم، در حالی که این پرسش به ذهن خطور می کند آیا نباید در کلانشهری مانند مشهد مکانهایی دایمی برای اسکان این قبیل افراد پرخطر پس از ترک اعتیاد برای مهیا شدن برای زندگی عادی ایجاد شود.
مرگهای خیابانی
آن قدر سرگرم این افکارم که متوجه نشدم یکی از معتادان که در گوشه ای دیگر به ظاهر خوابیده، در واقع مرده است. این را از حضور نیروی انتظامی که منتظر ورود پزشکی قانونی است، می فهمم.
جلوتر می روم جوانی که نباید بیش از 30 سال سن داشته باشد و در حالی که لباس مندرس و خاک آلوده به تن دارد، به دلیل مصرف شیشه مرده بود.

تأسفبار است، در حالی که او می توانست یکی از جوانان خلاق، تولیدکننده و موفق و یا حداقل در جایگاه یک فرد عادی دارای زندگی سالمی باشدبراستی در این قضیه چه کسی مقصر است؛ خودش، خانواده، مسؤولان شهری، استانی، دولت، رسانه ها و یا حتی مردم؟

300 نفر در یک کوچه باریک؟!